Afspraken

Ik kan er maar niet aan wennen, mensen die hun afspraken niet nakomen. Mij is geleerd dat nakomen van afspraken een vorm van respect is.
Het niet nakomen van afspraken staat dus gelijk aan respectloos behandelen van degene met wie de afspraak gemaakt is. Natuurlijk kan het voorkomen dat er omstandigheden zijn dat een afspraak niet nagekomen kan worden, dat moet kunnen. Maar zorg dan wel dat de andere partij vooraf geïnformeerd wordt.

 Regelmatig heb ik afspraken, prive of "zakelijk". Ik zorg altijd ruim op tijd aanwezig te zijn, verkeer of andere onverwachte problemen hebben daardoor geen invloed op de afspraak. Waarom zijn er dan altijd mensen die 1 of 2 minuten te laat aankomen? Had ik af willen spreken om 10.01 uur dan had ik dat wel gedaan toch?
Maar ook 10 - 15 minuten is geen uitzondering. Dat zijn normaal gesproken ook mensen die geen mobiele telefoon hebben en het woord "sorry" niet over hun lippen kunnen krijgen.

Ben ik dan een onbelangrijke partij voor deze mensen? Nee, in tegendeel, vaak heeft men mij nodig en doe ik iets belangeloos voor de ander. Ik snap het niet. Een ander "afsprakenprobleem" is terugkoppelen van zaken. Even de ander op de hoogte brengen van de stand van zaken of dat soort dingen hoort kennelijk niet meer bij onze cultuur.

Wederom misbruik van gemeenschapsgeld in Almere

 

Misbruik van gemeenschapsgeld in Almere, ik kan er maar niet aan wennen. Hoewel ik mijzelf nog steeds Betrokken Almeerder noem, en dat ook zo voel, begin ik steeds meer de neiging te krijgen mij helemaal uit Almere terug te trekken. Ik woon al ruim twee jaar in Friesland, maar ben nog zeker de helft van de tijd in Almere om leuke dingen te doen.
Als je dan ook nog die tijd wilt besteden aan het verbeteren van het leefklimaat in Almere hoop je toch nog steeds op een eerlijke behandeling, alle burgers zijn gelijk toch? Inderdaad, burgers wel. Het probleem zit hem nog steeds in de niet-burgers! De instellingen die subsidie op subsidie wegslurpen, meer geld uitgeven dan nodig is en daarmee de potjes ontoegankelijk maken voor welwillende burgers met dezelfde ideeën maar meer betrokkenheid.

Onlangs heb ik een kleine subsidie aangevraagd om een uitgebreid project op de Almeerse middelbare scholen te kunnen draaien om vandalisme tegen te gaan. Let wel, het ging hier niet om een vergoeding voor mijn tijd maar puur om materiaalkosten.
Nou is een belangrijk detail dat een gebiedsmanager die onlangs vertrokken is van het ene stadsdeel naar het oudste stadsdeel van Almere mij niet mag. De reden is dat ik destijds mijn titel "Betrokken Buitenaar" bij hem ingeleverd heb omdat de Veiligheidsmanager van Almere Buiten mij een smerige streek had geleverd en ik niets meer met dit stadsdeel te maken wilde hebben.

De aanvraag werd afgewezen "omdat men het probleem niet herkende". Ter info: Almere Buiten en Almere Haven hebben wel degelijk last van vandalisme in de vorm van illegale graffiti. Tot mijn grote verbazing las ik deze week in Dichtbij dat er een project in Danswijk uitgevoerd was op het gebied van vandalismebestrijding. Op zich natuurlijk heel goed, maar....

Het project is uitgevoerd door subsidieslurper De Schoor (jongerenwerker) in samenwerking met jongerenorganisatie Jongeren Veilig Stadshart Almere (JVSA), ook zwaar gesubsidieert via het project Stop Vandalisme. Lees even mee: 3 gesubsidieerde projecten/organisaties die extra subsidie hebben gekregen voor dit project. Waarbij een dure graffiti-artiest (ex-jongerenwerker van De Schoor) is ingehuurd. Een belangrijke vraag is ook of Danswijk onder "Het Stadshart Almere" valt.

Vol trots staat de gebiedsmanager, die ook de afwijzing van ons project heeft ondertekend, op de foto in genoemd artikel bij de oplevering van het project.

Geloof mij, er zijn goedkopere oplossingen. Daarnaast is bekend dat graffiti in een JOP niet blijvend is. Daar staat binnen de kortste keren iets anders overheen. En dat weet de graffiti-artiest die het project heeft uitgevoerd ook. Maar ach, het is geen eigen geld maar gemeenschapsgeld...

Teleurstelling

Soms komt er in je leven een moment dat je beseft dat je teleurgesteld bent. Dat al je inspanningen voor anderen goed (geweest) zijn maar dat je jezelf tekort hebt gedaan. Dat je steeds vaker het idee hebt dat je bezig bent voor anderen zonder aan jezelf en de gevolgen voor jezelf te denken. Op dat punt in mijn leven ben ik de laatste maand van 2014 keihard aangekomen.

Vrijwel iedereen weet dat ik actief ben met Almeersegraffiti en de jongeren die daar rondlopen de kans geef iets met hun hobby te doen. Daar investeer ik al jaren in, niet alleen in tijd, maar ook met energie en (veel) geld. Dat je daar niet altijd voor terugkrijgt wat je hoopt is een gegeven dat ik geaccepteerd heb, al jaren geleden. De laatste tijd echter krijg ik steeds meer teleurstellingen te verwerken waar ik niet mee weg kom. Teleurstellingen die te maken hebben met een stukje (on)dankbaarheid en (des)interesse.

Het begon enkele maanden geleden met de constatering dat iedereen waar ik iets voor doe het maar “normaal” vindt dat ik het doe. Daar zal ik zelf ook aan meegewerkt hebben, maar toen ik nadacht over hoe vaak ik “dank je wel” hoor van mijn eigen groep kwam de teleurstelling bovendrijven. Ik kon slechts twee mensen aanwijzen die die dankbaarheid lieten blijken.

Het tweede moment was dat ik besefte dat de inzet meer vanuit mij kwam dan vanuit de groep. Uiteraard uitzonderingen daargelaten. Moet ik mij uitsloven en investeren in de hobby van een ander? Een soort van omgekeerde wereld.

Toen we in december met de hele groep naar een musicalvoorstelling gingen waar we een creatieve bijdrage aan geleverd hadden werd ik helemaal teleurgesteld. Deze teambuilding liep volledig in de soep. Een afzegging drie uur van tevoren (per Whatsapp!), eentje die gewoon maar twintig minuten te laat kwam zonder bericht, en de hele groep die direct na afloop de jas aantrok en verdween. Gezellig hoor, een drankje achteraf.

Daarnaast nog wat kleinere incidenten die volledig te begrijpen zijn als je weet dat de meeste jongeren in de pubertijd zitten. Maar voor mij net even teveel.

Al met al is wat mij betreft de kogel door de kerk! Per 15 november 2015, de datum waarop de huur van onze ruimte is opgezegd, houdt Almeersegraffiti op te bestaan in zijn huidige vorm. Hoe het er na die datum uit gaat zien weet ik nog niet maar het zal in zeer afgeslankte vorm misschien nog zijn. De kans dat er niets meer zal zijn is groot tot zeer groot maar ik hou nog een slag om de arm.

Voor die datum ga ik in elk geval zorgen dat wat personen en situaties die voor problemen zorgen geëlimineerd worden om het voor mij werkbaar te houden.

Wakker liggen...

En dan is het nieuwe jaar alweer tien dagen een feit. Langzaam kom ik weer een beetje op gang en ga weer nadenken na weken waarin ik het gevoel had dat ik geleefd werd.

• Wil ik geleefd worden? 
• Is het het allemaal waard? 
• Wil ik dit jaar 55 worden zonder doel? 
• Waar wil ik zijn aan het einde van dit jaar? 
• Waar wil ik mijn tijd mee vullen? 
• Wil ik nog zoveel reizen tussen twee plaatsen in Nederland? 
• Wil ik nog een nieuw project oppakken? 
• Wil ik aan anderen blijven denken of ga ik nu eens voor mezelf kiezen? 
• Waarom maak ik me zorgen om de problemen van anderen? 
• Wie is het wel waard om me druk om te maken en wie niet? 
• Wie maakt zich druk om mij en wie niet? 
• Wil ik nog misbruik van me laten maken terwijl ik weet dat het gebeurt? 
• Kan ik leven met onuitgesproken waardering of neem ik afscheid? 
• Kan ik mijn tijd, energie en geld niet op een betere manier inzetten? 
• Moet ik dat nog wel inzetten? 
• En als ik het inzet, voor wie of wat dan? 
• Heeft al dat netwerken nog wel zin? 
• Kan ik het aan om niets meer te doen? 
• Wil ik echt niets doen hier in Friesland?

Genoeg materiaal om een paar nachten over wakker te liggen….