Soms komt er in je leven een moment dat je beseft dat je
teleurgesteld bent. Dat al je inspanningen voor anderen goed (geweest) zijn
maar dat je jezelf tekort hebt gedaan. Dat je steeds vaker het idee hebt dat je
bezig bent voor anderen zonder aan jezelf en de gevolgen voor jezelf te denken.
Op dat punt in mijn leven ben ik de laatste maand van 2014 keihard aangekomen.
Vrijwel iedereen weet dat ik actief ben met
Almeersegraffiti en de jongeren die daar rondlopen de kans geef iets met hun hobby
te doen. Daar investeer ik al jaren in, niet alleen in tijd, maar ook met
energie en (veel) geld. Dat je daar niet altijd voor terugkrijgt wat je hoopt
is een gegeven dat ik geaccepteerd heb, al jaren geleden. De laatste tijd
echter krijg ik steeds meer teleurstellingen te verwerken waar ik niet mee weg
kom. Teleurstellingen die te maken hebben met een stukje (on)dankbaarheid en
(des)interesse.
Het begon enkele maanden geleden met de constatering dat
iedereen waar ik iets voor doe het maar “normaal” vindt dat ik het doe. Daar
zal ik zelf ook aan meegewerkt hebben, maar toen ik nadacht over hoe vaak ik “dank
je wel” hoor van mijn eigen groep kwam de teleurstelling bovendrijven. Ik kon
slechts twee mensen aanwijzen die die dankbaarheid lieten blijken.
Het tweede moment was dat ik besefte dat de inzet meer
vanuit mij kwam dan vanuit de groep. Uiteraard uitzonderingen daargelaten. Moet
ik mij uitsloven en investeren in de hobby van een ander? Een soort van
omgekeerde wereld.
Toen we in december met de hele groep naar een
musicalvoorstelling gingen waar we een creatieve bijdrage aan geleverd hadden
werd ik helemaal teleurgesteld. Deze teambuilding liep volledig in de soep. Een
afzegging drie uur van tevoren (per Whatsapp!), eentje die gewoon maar twintig
minuten te laat kwam zonder bericht, en de hele groep die direct na afloop de
jas aantrok en verdween. Gezellig hoor, een drankje achteraf.
Daarnaast nog wat kleinere incidenten die volledig te
begrijpen zijn als je weet dat de meeste jongeren in de pubertijd zitten. Maar
voor mij net even teveel.
Al met al is wat mij betreft de kogel door de kerk! Per
15 november 2015, de datum waarop de huur van onze ruimte is opgezegd, houdt
Almeersegraffiti op te bestaan in zijn huidige vorm. Hoe het er na die datum
uit gaat zien weet ik nog niet maar het zal in zeer afgeslankte vorm misschien
nog zijn. De kans dat er niets meer zal zijn is groot tot zeer groot maar ik
hou nog een slag om de arm.
Voor die datum ga ik in elk geval zorgen dat wat personen
en situaties die voor problemen zorgen geëlimineerd worden om het voor mij
werkbaar te houden.
