Balen?

Zo af en toe wordt ik gevraagd om een nieuw project op te pakken. Vaak is mijn antwoord "Ja", terwijl ik eigenlijk "Nee" wil zeggen. Natuurlijk doe ik het zelf, en dat is dus ook mijn eeuwige valkuil. De valkuil die ervoor heeft gezorgd dat ik in december 2013 mijn 10-jarig jubileum als WAO-er mocht/moest vieren.
Iedereen die ik spreek en mij vraagt wat ik doe vertel ik altijd dat ik alleen maar leuke dingen doe. En dat klopt, hoe vervelend de omstandigheden ook zijn die mij in mijn WAO-positie hebben gebracht, het feit dat je in de positie bent om alleen maar leuke dingen te doen maakt een hoop goed.

De laatste tijd zat ik een beetje in een "saaie" flow. Het kabbelde maar door, beetje netwerken, beetje met graffiti bezig zijn, maar ik miste de spanning, de uitdaging. Niet dat ik ongelukkig was, ik heb eindelijk weer mijn eigen huisje, helemaal volgens mijn wensen, leuke mensen om me heen, eigenlijk best wel lekker. Maar toch kriebelde het. Ik heb zelfs even op het punt gestaan zelf op zoek te gaan naar iets nieuws.

En dan opeens is het daar. Zelfs dubbelop, maar beide projecten leiden naar hetzelfde doel: kinderen even gelukkig maken. Is dit dan waar ik voor op de wereld ben gezet? Zal toch niet, ik begin iedere workshop voor een kinderverjaardag met dezelfde woorden: "Ga even in een halve kring om me heen staan, niet te dichtbij want ik heb een hekel aan kinderen......" Toch denk ik dat mijn kracht daar wel ligt. Ik heb Judoles gegeven terwijl ik zeker geen goede Judoka ben. Ik kan leuke workshops geven, maar ik mag mij zeker geen graffitiartiest noemen. Maar pedagoochelen kan ik wel, menig leerling zou willen dat zijn/haar leraar dat op dezelfde manier kon. Maar ja, die zitten de hele week met die koters opgescheept....

Welke projecten zijn dan nu opeens op mijn pad gekomen vraagt u?

Het eerste begon toen de franchisehouder van een drieletterige bankinstelling in Almere mij vroeg een kind te zoeken uit een gezin wat geen kinderverjaardag voor hem/haar kon betalen en daar een kinderverjaardagworkshop voor te verzorgen. De rekening kon naar hem en hij hoefde niet met name genoemd te worden. Nou is dat niet zo makkelijk kan ik u vertellen. Er is veel verborgen armoede in Almere, maar die blijft ook grotendeels verborgen. Je kunt natuurlijk gaan vragen bij hulpverlenende instanties (en daar zijn er nogal wat van), maar daar komen vaak alleen de mensen die het hardst schreeuwen. Gelukkig heb ik een breed netwerk en heb ik de eerste workshop al mogen regelen.
Na een oproep op Facebook meldde zich direct een tweede sponsor en ook een andere organisatie die op een heel ander gebied workshops verzorgd. Voor één oproep zeker geen slecht resultaat. Maar dan moet je opeens na gaan denken. Hoe ga je e.e.a. in een vat gieten? Hoe maak je dit een structureel verhaal?

(Bedrijven kunnen voor eenmalig € 150 laten zien dat zij dit soort zaken belangrijk vinden. Neem vooral contact met mij op....)

Leuk project dat ik zeker op ga pakken.

En dan opeens wordt je ook gevraagd om coördinator te worden bij Kindervakantieland voor een vakantieweek. Deze worden georganiseerd voor kinderen die het even wat moeilijker hebben. Gezellig met een team van zo'n 12 vrijwilligers leuke dingen doen met een groep kinderen tussen de zes en twaalf jaar. En zeg daar maar eens "Nee" tegen.
Ik heb nu drie bijeenkomsten gehad met het organiserende team, man, man, wat een kanjers. Stuk voor stuk mensen die "betrokken" als tweede naam zouden moeten voeren. En lachen dat we doen, geweldig, wat een energie krijg je daarvan.
En dan ben je zo trots dat je daar deel van uit mag maken, dat je dat vermeldt in je profiel op LinkedIn. En dan komen de reacties. Veel felicitaties met "je nieuwe functie",  maar ook aanbiedingen voor hulp en ondersteuning. Daar ga ik zeker, in het belang van de kinderen op terug komen.

Maar er gebeurt dan nog veel meer. Je legt uit wat het is en spontaan willen wat mensen ook vrijwilliger worden. Tranen in mijn ogen, echt waar!

Het zonnetje schijnt, maar ik ook! En balen? Jazeker, waarom ben ik niet eerder gevraagd????????

Een hypothetische uitleg

Een hypothetische uitleg

Veel mensen hebben mij de laatste tijd aangesproken over mijn blogberichten. Op twee na alleen maar positief. Veel steunbetuigingen ook en mensen die mij nog meer negatieve verhalen over de Host van de Bitterballenborrel in Almere wisten te vertellen. Veel mensen ook die niet begrepen waarom deze man nog zit waar hij zit. Die niet snappen dat “het team” dit allemaal laat gebeuren. Die niet snappen dat het hele team zich achter een bedreiging naar ondergetekende schaart. Die niet snappen dat het team niet snapt dat ze beschadigd zullen worden.

Maar dan komt er duidelijkheid: via onder andere Twitterberichten van de Host. Oorlog met de directeur van de Bitterballenborrel Nederland. Het gaat om geld wat maar niet betaald wordt, zeg maar iets in de geest van fraude of oplichting. Nu begrijp ik dat de licentie niet kan worden afgenomen, hoe pak je iets af van iemand die zegt nog iets van je tegoed te hebben?

Dan kan er dus ook geen nieuwe licentie worden uitgegeven, per gemeente mag er immers maar één Bitterballenborrel zijn. En dat kun je je dus als team wel druk maken, maar dan zit je in de tang. Dan ga je af tegenover je netwerk, maar je kunt er niets aan doen.

Of toch? Nou ben ik natuurlijk iemand met een IQ ver onder de middenmaat, ik ben degene die zorgt dat het gemiddelde laag blijft, maar ik zou toch wel een oplossing kunnen vinden. De Host ontvangt

€ 100 per maand, ik denk dan aan vrijwillig opstappen of afkopen…. Imagoschade kost veel meer en met het negeren van een probleem gaat het niet weg. Ook lach ik me rot om een deel van het team. Mij werd gevraagd waar het nou eigenlijk over gaat. LEES MIJN BLOGBERICHTEN DAN! Die schrijf ik niet voor niets, maar om jullie te waarschuwen….

Op andere borrels spreek ik steeds meer mensen die niet meer naar de Bitterballenborrel gaan. Om verschillende redenen, maar steeds weer komt de naam van de Host boven drijven. En natuurlijk, het noemen van de naam is niet erg, maar de verhalen daarna…. Ik ga niet zeggen dat de Host teveel drinkt of alleen maar met vrouwen bezig is. Dat heb ik zelf niet gezien, dus weet niet of het zo is. Ik weet ook niet of hij inderdaad onverzekerd rondrijdt, dat is me wel eens verteld, maar zeker weten, nee. Liegen, bedriegen en afspraken niet nakomen, het zal wel…. Wat ik zeker weet heb ik in eerder blogberichten al geschreven.

Maar alles wat ik schrijf zou in theorie zo kunnen zijn, en niets is zeker in de ze wereld.

Ik wens wel de teamleden van de Bitterballenborrel veel wijsheid en sterkte, hun namen kunt u helaas ook niet vinden op de site van de bitterballenborrel  (zal wel een reden hebben), maar ik verstrek ze u graag. De lezer weet mij te vinden.

Bemoeizucht...

Bemoeizucht….

Helaas kunnen mensen het soms niet laten zich met dingen te bemoeien d.m.v. het ongevraagd hun mening geven. Vaak goed bedoelt, dat zal ik zeker niet ontkennen, maar het kan ook averechts werken. Dat laatste komt vaak voor als men vijf dorpen verder de klok heeft horen luiden, maar echt werkelijk geen enkel idee heeft of daar ook een klepel bij hoort.

Dat gebeurt ook de laatste tijd in mijn relatiekring. Iedereen weet dat ik een van de velen ben die problemen heeft met de host van een bekende netwerkborrel, laat ik hem Piet Paniek noemen. Hoewel ik heel duidelijk heb aangegeven bij hem, zijn partners en het overkoepelende orgaan, blijft deze man bezig met spammen en nu heeft Piet Paniek mij ook bedreigd. Zij die mij kennen weet dat dit alleen maar averechts werkt.

Nu zijn er enkele mensen die allemaal individueel bedacht hebben dat zij de problemen wel even op zullen lossen, en stellen voor dat ik met Piet Paniek maar koffie moet gaan drinken. En hier hebben we dus de afstand tussen de klok en de klepel. Mogelijk ben ik ook niet duidelijk genoeg geweest, alhoewel ik daar ernstig aan twijfel.

Toen de problemen met Piet Paniek ontstonden (spammen) is deze daar door diverse mensen in een persoonlijk bericht op aangesproken: geen verbetering.

Vervolgens is Piet Paniek persoonlijk, in het bijzijn van een aantal relaties, op zijn gedrag aangesproken: geen verbetering.

Toen heeft iemand hem publiekelijk op Facebook aangesproken: geen verbetering.

Het opperhoofd van de betreffende Snackborrel heeft hem aangesproken: geen verbetering.

Gesprekken met zijn partners (het “Team”): geen verbetering.

Natuurlijk begrijp ik dat mijn acties niet door iedereen begrepen worden, hoeft ook niet. Natuurlijk kost mij dit energie, maakt me ook niet uit. Waarom ik het doe? Buiten datgene wat ik in de vorige blogberichten uitgelegd heb, wil ik mijzelf niet verloochenen. En dat laatste zou ik zeker doen als ik toegaf aan chantage/bedreiging en accepteer dat mensen anderen straffeloos kunnen beschadigen.

En natuurlijk hou ik van een stukje humor en lach me helemaal gek als ik weer een dreigement van Piet Paniek en de Snackborrel krijg. Allemaal hypothetisch natuurlijk, maar dat weet iedereen al.

Problemen verdwijnen niet vanzelf.

Problemen verdwijnen niet vanzelf.

De gedachtegang kan ik mijn hele leven al niet volgen, negeer een probleem en het verdwijnt vanzelf? Bij mij is dat nog nooit gelukt, dus ga ik de confrontatie met het probleem aan. Gebleken is dat dit veel minder energie kost en het probleem door zo te handelen in elk geval niet groter wordt.

Om deze reden snap ik ook niet dat een team accepteert dat een enkel lid de hele groep beschadigt. Je laat een ander jou toch geen schade berokkenen als je dat kunt voorkomen? Bij schade waar een financieel belang bij om de hoek komt kijken is dat zelfs wettelijk geregeld. Je bent verplicht om de schade zoveel mogelijk te beperken. Toch blijkt in de praktijk dat men kiest voor negeren omdat men zich geen raad weet met de situatie. Zelfs als men gewaarschuwd wordt voor de gevolgen, ook door anderen uit het netwerk, neemt men geen actie maar verschuilt men zich achter de veroorzaker.

Hoe ver moet je dan gaan met iemand in bescherming nemen? Of zou de vraag moeten zijn: hoeveel macht gun je iemand voordat het onomkeerbaar is? Kies je vrijwillig om meegesleurd te worden de afgrond in? Zoals in mijn vorige blogs al te lezen was ben ik er niet op uit mensen en bedrijven in mijn netwerk te beschadigen. Dat doe ik ook niet, ik heb voldoende gewaarschuwd, anderen hebben voldoende gewaarschuwd, en dan is het dus een bewuste keus om je mee te laten sleuren.

Inmiddels zijn we op dat punt aanbeland, problemen verdwijnen niet vanzelf. Ook niet in netwerkland.

Voor de lezer die het niet begrijpt: zie mijn vorige blogberichten.

Betrouwbaarheid

Betrouwbaarheid

Belangrijk bij netwerken en netwerkbijeenkomsten: Betrouwbaarheid (met een grote”B”)! Het gezicht van een netwerk bepaalt ook de betrouwbaarheid die de groep of bijeenkomst uitstraalt.

Wordt er bijvoorbeeld gesproken over de “Host” als zijnde ongeschoren, onverzorgd en vermoedelijk dronken, dan heeft dat natuurlijk zijn uitstraling. In dit hypothetische geval zou het zo kunnen zijn dat daar op andere netwerkbijeenkomsten over wordt gesproken. Dat heeft dan uiteraard, ik blijf het maar vermelden, in theorie ook zijn uitstraling op de locatie en de partners. Als je dat wilt is dat uiteraard geen probleem.

Waar je ook voor uit moet kijken is de algemene indruk die de host geeft. En uiteraard kan het hypothetisch, en in theorie, zo zijn dat mensen gaan Googelen op de naam van de host. De kans bestaat dan ook dat, als iemand in theorie de betrouwbaarheid echt wil onderzoeken, men niet de voornaam van de host invoert. En dan bijvoorbeeld op een broer of zus van die host uitkomt die niet zo goed bekend staat door bijvoorbeeld, hypothetisch, oplichting.

Stel dat ik dat tegen zou komen, dan zou ik toch wat verder gaan zoeken. Zie ik dan bijvoorbeeld dat de host een opleiding bij de LOI heeft gevolgd, dan lijkt mij dat prachtig. Opleiding is immers een graadmeter voor kwaliteit in Nederland. Hypothetisch gezien zou ik het dan een behoorlijke aanfluiting vinden als na iets verder zoeken, ik lees dat er slechts één module van die opleiding is gevolgd. Heeft men daar twee jaar over gedaan dan zie ik toch echt een probleem in de kwaliteit en betrouwbaarheid. Daar wil ik dan weer niet mee geassocieerd worden. Je gaat dan ook denken dat sommige dingen onder “familiekwaal” kunnen worden geschaard.

Heb ik overigens al vermeld dat ik “Particulier Onderzoeker” ben geweest? Een soort particuliere rechercheur zeg maar. Ik denk, ik vermeld het even…. Nu ik het daar toch over heb, de leukste onderzoeken vond ik altijd die naar “smaad” en “laster” maar ook “fraude” was bij mij favoriet. Daar kom je echt de vreemdste dingen in tegen. Ook was het bureau waar ik voor werkte gespecialiseerd in “valsheid in geschrifte”. Allemaal zaken die je veelvuldig tegenkomt in C.V.’s, Portfolio’s etc.

Maar dat terzijde. Even terug naar betrouwbaarheid. Als zo’n host nou eens niet zo betrouwbaar is. Stel dat hij bezoekers van het evenement of partners “onheus bejegend”. Ik blijf het een mooie kreet vinden. Wat dan? Inderdaad, daar praat men over. Daar praat men zelfs heel veel over. En dan praten ook anderen daarover, in de trant van “Heb je gehoord dat de host van die netwerkbijeenkomst op die locatie dat en dat heeft geflikt?”. Of: “Wat hoor ik, ben jij partner/sponsor/relatie van de host van die netwerkbijeenkomst op die locatie? Kijk jij niet uit met wie je zaken doet?”.

Hypothetisch zou ik dat niet willen, geef mij maar een betrouwbare host/partner/relatie….

15:38 uur

15.38 uur

24 uur geleden werd ik gemaand al mijn blogs en facebookberichten over een bepaalde netwerkborrel te verwijderen. Dat moest, volgens de dreiger, op verzoek van Politie Almere Basiseenheid Almere Stad.

Mijn eerste en laatste reactie (die nog steeds loopt overigens) was lachen. Echt, ik heb pijn in mijn kaken. En toen ging ik in de fout en handelde tegen mijn principes.

Wat heb ik gedaan? Ik heb een aantal relaties pijn gedaan, hen bewust pijn gedaan… En ik stond er nog bij te lachen ook! Ik ben dus verworden tot iemand die ik niet wil zijn. Ik wil juist mensen beschermen, en als ik de steunbetuigingen van de afgelopen dagen nog eens doorlees, waardeert men dat ook.

En toch ging het mis. Ik kan mezelf wel voor de kop slaan, waarom, waarom? Waarom heb ik het zover laten komen. Waarom ben ik niet sterker geweest? Allemaal vragen die mij de komende nachten waarschijnlijk wakker gaan houden.

Aan de andere kant, wie heeft het daadwerkelijk veroorzaakt? Wie is de uiteindelijke schuldige? Ben ik niet slechts een instrument geweest? En is het geen keuze van mijn relaties geweest om deze pijn te dragen? Ik heb hen van tevoren gewaarschuwd dat die pijn een gevolg zou kunnen zijn van hun volgende actie. Dat er zelfs een kans bestond dat de gevolgen zo heftig zouden zijn dat zij gestrekt zouden gaan.

Heb ik hen dan helemaal niet beschermd? Jawel, ik heb een dusdanige houding aangenomen dat als zij gestrekt zouden gaan, ik hen op kon vangen. En ik niet alleen, anderen stonden ook klaar.

Zou ik het volgende keer weer doen? Ook dat vraag ik mij af. Ik denk het wel. Daar hebben mijn relaties op een bepaalde manier recht op. Om een lang verhaal kort te maken: Mocht ik weer een mailtje of iets dergelijks krijgen waarin iemand zich onsterfelijk belachelijk maakt, dan deel ik dat weer met mijn relaties.

Dit alles in theorie natuurlijk…