4 Dagen actief geweest voor Stichting Opkikker, met als
hoogtepunt het weekend (de Ambassadeursdagen) met in totaal ca. 1200 gezinnen in Dierenpark
Amersfoort. Vorig jaar na de Ambassadeursdagen in Duinrell heb ik mij
voorgenomen niet meer direct en alleen naar huis te rijden, ik deed het toch…
Voor de mensen die Stichting Opkikker (www.opkikker.nl) niet kennen, deze stichting
verzorgt jaarlijks voor vele duizenden gezinnen waarvan één of meerdere
kinderen langdurig ziek zijn een dag om te vergeten. Vergeten dat je ziek bent,
vergeten dat je kind zoveel ellende moet doorstaan, vergeten dat de toekomst
soms onzeker is. Gewoon een dag net als andere gezinnen zijn, het klinkt zo
makkelijk en gewoon.
Ik mocht het hele weekend het lasergamen begeleiden, om
het kwartier een nieuwe groep van 20 kinderen en hun ouders. Geweldig om te
doen en fijn om ook tijd te hebben om mensen aandacht te geven. Aandacht die
zij zeker verdienen. Maar ook aandacht heeft zijn keerzijde, zeker als je diep
van binnen een betrokken persoon bent. Je laat het niet altijd merken, en zeker
niet aan de gezinnen, maar verhalen raken je. En natuurlijk probeer je de
mensen een hart onder de riem te steken maar wat zeg je tegen ouders die hun
kind zieker en zieker zien worden, tegen ouders die niet weten wat er met hun
kind is, en soms tegen ouders die weten dat ze hun kind gaan overleven….
Zo’n weekend hakt erin, lichamelijk maar ook mentaal. We
weten het allemaal, het leven is een lach en een traan….. Denk daar eens even
over na.
Stemmingen wisselen elkaar af op zo’n dag. Gezinnen die
je al vaker hebt gezien vertellen je over de ontwikkelingen, helaas te vaak
negatief. Zo’n moment wordt afgelost door een situatie met een moeder die je
spontaan knuffelt omdat je je best doet een misser van een ander op te lossen.
En die nog blijer is als je kunt vertellen dat het is gelukt.
Herinneringen aan situaties van vorig jaar die je in de
ochtend met je collega’s kunt delen en waarbij je de tranen en herkenning in elkaars ogen
ziet. En dan een gezin die je naam noemt terwijl je ze 5 jaar geleden voor het
laatst gesproken of gezien hebt. En dan nog vluchtig ook.
Het moment dat je van pure vermoeidheid en overbelasting
met pijn in je voeten vooruitstrompelt en een vader je met tranen in de ogen
bedankt voor de mooie dag.
Het moment dat je moet toekijken dat een kind heel graag
wil lasergamen maar dat niet kan omdat hij/zij een leven lang in de rolstoel
moet doorbrengen. En een moeder je zo dankbaar aankijkt als je de rolstoel van
haar dochter zo neerzet dat ze achter Piet Paulusma op TV te zien zal zijn.
Een regenbuitje bovenop al die mooie mensen (gelukkig
niet te lang) wordt afgewisseld met een gesprek over je eigen achtergrond
waarbij een moeder opmerkt dat je dit veel mooier vindt dan alles wat je in je
werkende leven ooit bereikt hebt omdat ze de passie in je ogen en verhalen
herkent.
Even heb ik zitten huilen in de auto (op een
parkeerplaats) en nu ik hier thuis zit te tikken komen de traantjes weer. Maar niet
alleen vanwege al die emotionele verhalen. Nee, vooral omdat ik dankbaar ben
dat ik dit mag doen. En dat ik dit mag doen met zoveel andere vrijwilligers uit
het hele land die stuk voor stuk hetzelfde denken als ik. En waarvan ik weet
dat ze voor de gezinnen klaar staan maar ook voor mij mocht dat nodig zijn.
Jullie weten wie jullie zijn en ik hou van jullie op mijn eigen manier toppers!
