Fijne feestdagen…. Ga ik
die hebben? Ja, die ga ik hebben!
Daar gaan we weer: bijna
Kerst en feestdagenperiode. Dit jaar zal het anders zijn dan andere jaren.
Zoals jullie weten is mijn moeder op 28 november 2023 overleden en de dag na de
crematie werd ik aan mijn voet geopereerd.
Heeft dit mij depressief
gemaakt? Nee, in beide gevallen had ik een positief gevoel na een negatieve
periode. Raar, absoluut. Over het eerste, het wegvallen van mijn moeder, ik was
er blij mee. Niet in de geest van het gemis, dat blijft, maar het feit dat zij
er niet meer is geeft mij rust. Rust omdat ik haar enorm heb zien lijden wat nu
voorbij is. Rust omdat zij niet meer mee hoeft te maken dat zij afhankelijk is
van mensen die te beroerd waren om haar de aandacht te geven die zij verdiende.
Rust omdat zij niet meer bang hoeft te zijn voor de “verzorgenden” die de
betekenis van het woord empathie niet kennen. Overigens ook niet weten wat
“menselijkheid” is en liever discussiëren over een boek dan een 88-jarige vrouw
te willen opfrissen in haar laatste uren. Nog sterker, eten, drinken, verzorging,
die dingen gaven ze haar niet meer sinds de avond voor haar euthanasie. Mensen
die mij kennen weten dat daar het laatste woord nog niet over gesproken is.
Al met al heeft mijn
moeder een mooi leven gehad al had ze bepaalde mensen liever vaker gezien dan
de twee keer per jaar dat ze bereid waren een reis van anderhalf uur te
ondernemen. En wat was ze moedig en zichzelf tot de laatste minuut…. Op haar
laatste pyjama heb ik laten drukken: “Ik ben Beppie, begin maar vast te
rennen…” Dat zegt alles. Ik wens haar veel plezier daarboven met de mensen die
ze hier beneden mistte.
Ook ben ik blij met de
operatie die ik gehad heb. Na twee jaar 24/7 pijn door een behandeling door een
podotherapeut die niet opgeleid was voor de door haar uitgevoerde handeling
lijkt een pijnvrije voet in het verschiet te liggen. Nog 8 weken rustig aan en
dan hoop ik weer de oude te zijn.
Het mooie van deze twee
periodes is dat ik weer zag hoeveel mooie mensen ik om mij heen heb. Hoeveel
mensen bereid zijn om iets voor je te doen. En ja, ik weet dat ik niet
voldoende aangegeven heb waar ik hulp bij kon gebruiken. (Men zegt dat ik
eigenwijs ben….) Maar wat ben ik blij met hen. Een belletje, een app-je, een
onverwacht bezoek, de arm om mijn schouder, de o-zo-nodige knuffel, wat een
rijk gevoel. Het laat mij ook beseffen dat ik niet alleen ben.
Voor al deze dingen wil
ik jullie bedanken, mooie feestdagen wensen en zeggen: 2024 wordt ons jaar!
