"Dit ben ik...." zei de gek.

Ik ben een man van principes! Zo vind ik dat je afspraken na moet komen, niet liegt, niet bedriegt en niet vreemd gaat. Ik doe dat niet en verwacht dat van anderen ook niet. Daarnaast heb ik een bloedhekel aan jaloezie.

De laatste jaren ben ik wat milder geworden, probeer confrontaties te voorkomen en blijf weg van plaatsen waar ik mensen die deze principes met voeten treden tegen zou kunnen komen.

Met een netwerk zo groot als dat van mij is dat soms moeilijk. En soms zit de ergernis dan zo hoog dat ik er iets mee moet om niet terug te vallen in gedrag en omstandigheden waar ik niet meer in wil zijn. Dan schrijf ik bijvoorbeeld een blog om iets aan de kaak te stellen.

Er zijn mensen die dat vervelend vinden, dat mag uiteraard. Mestal zijn dit mensen die niet weten wat er speelt of zichzelf als “soft” mogen betitelen. Anderen vinden dat ik me nog redelijk in kan houden. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

Vanmorgen las ik weer een mooi “tegeltje” op FaceBook:

Als je in mijn hart zit kom je er moeilijk uit.

Maar als je eruit bent kom je er nooit meer in.

Zo werkt dat bij mij zeker. Ik zal voor mijn familie en vrienden vechten, laat me één keer door iemand belazeren, maar dan is het ook echt over. En ga je door, ok dan pak ik de handschoen op.

Gelukkig heb ik een mooie reputatie, ik lieg niet en kan alles wat ik beweer met bewijzen onderbouwen. Sommige mensen begrijpen dat niet en er zijn er zelfs die het risico nemen. Dat is dan jammer, misschien zelfs dom, want ik verander dan in iemand die ik normaal niet ben. En ga je heel ver, dan bijt ik me daarin ook vast, in mijn vorige blogs staan daar mooie voorbeelden van (hypothetisch gezien dan uiteraard).

Onlangs kreeg ik te horen dat er een echtpaar in Almere is dat bang voor mij is. Vind ik raar maar als dat in hun ogen zo is dan zal dat wel uitgelokt en terecht zijn.

Wat is een mens/werknemer waard?

Kent u dat gevoel van frustratie en boosheid waardoor je harder gaat rijden op de snelweg? Ik ben vanavond bijna door de geluidsbarrière gegaan, ik tikte in elk geval de 170 aan bij Emmeloord….

Waarom? Hoor ik u vragen, dat ga ik u uitleggen. Laat om te beginnen duidelijk zijn dat het mijn (!) gevoel is, mijn (!) frustratie en mijn (!) boosheid. Aan de andere kant maakt het me duidelijk  dat ik er verstandig aan heb gedaan Almere achter me te laten.

Ik was vanmiddag bij het “afscheid” van een zeer gewaardeerde medewerker van een door mij (!) minder gewaardeerde welzijnsorganisatie. De medewerkster in kwestie heeft zich bijna 8 jaar lang met ziel en zaligheid ingezet voor de bewoners van Almere. Tegenwerking van instanties wist zij te omzeilen en mede, of misschien wel vooral, door haar zijn diverse bewonersinitiatieven uitgegroeid tot iets waar bewoners trots op mogen zijn. En dat alles met een onvoorwaardelijke loyaliteit aan haar werkgever, en dat zal zeker niet altijd makkelijk zijn geweest.

De twee leidinggevenden van de welzijnsorganisatie die WEL (!) de moeite hadden genomen te verschijnen prezen haar terecht de hemel in met mooie voorbeelden/anekdotes. Dat dit wat gemaakt overkwam omdat zij niet de moeite hadden genomen het iets spontaans te maken maar alles oplazen van een A4-tje nemen we even voor lief.

Dat dit alles gebeurde in een leeg gymzaaltje zonder aankleding met een flinke echo uit de geluidsinstallatie nemen we ook maar voor lief.

Ook voor lief nemen we dat vertegenwoordigers (lees EENTJE…) van de Gemeente Almere ruim voor einde werktijd (17.00 uur) en zonder de speeches af te wachten al verdwenen was. Dat de “onzichtbare man” die al een half jaar directeur schijnt te zijn van deze welzijnsorganisatie niet aanwezig was vind ik iets wat de vertrekkende medewerkster tekort doet. Immers, het is wel een van de pijlers waardoor er nog in elk geval iets goeds over deze welzijnsstichting te zeggen is die afscheid nam.

Had ik al verteld dat het afscheid georganiseerd was in een zaaltje in een achterafbuurthuis? Dat er bij binnenkomst zelfs niet genoeg koffie en thee klaar stond voor alle gasten? Dat er geen bediening was maar iedereen zijn eigen koffie/thee in mocht schenken? Dat er gewisseld moest worden van zaaltje omdat er geen geluidsinstallatie in de eerste was? Dat er tijdens de wandeling van het ene naar het andere zaaltje een goedkoop plastic glaasje met nepchampagne gepakt mocht worden? Dat het enige alternatief hiervoor (serieus, het werd gezegd) een glaasje kraanwater was? Dat bij terugkomst in het zaaltje je nog zo’n glaasje mocht drinken omdat er over was? Dat er verder niets te drinken was?

Is dit wat een mens/werknemer van een zichzelf “professionele organisatie” noemende stichting waard is?

Was alles dan negatief? Nee, dat nou ook weer niet:

Er waren veel gasten. De vertrekkende werkneemster stond te stralen. De burgergasten maakten gezelligheid. En er stonden zoutjes op tafel.

Toen ik bij vertrek aangaf dat ik haar een mooier afscheid had gegund bleef ze loyaal en zei dat ze het zelf had georganiseerd…… (U mag er het mijne van denken!)

Sacha, mede namens heeeeeel veel mensen uit Almere: Bedankt wat je (JIJ!!!!!) voor ons gedaan hebt. Succes in Lelystad.

Facebook en hoe ik daarmee omga.

Tijdje geleden alweer dat ik een blog heb geplaatst. Was ik druk, daarop kan ik wel bevestigend antwoorden. Te druk? Sommige mensen zullen zeggen van wel, ikzelf denk dat als je met leuke dingen bezig bent het nooit “TE” kan zijn.

Had ik dan misschien niets te melden? Natuurlijk wel, er gebeuren zoveel leuke en minder leuke dingen in mijn leven, altijd wel iets om over te praten.

Ik denk dat ik er gewoon niet aan toe ben gekomen, maar ook meld ik het een en ander via FaceBook. Laat ik daar eens iets over melden…..

Een goede vriend van me heeft zichzelf slechts één uur per dag nog de vrijheid gegeven op “FaceBook te zitten”. Misschien geen gek idee, maar zijn situatie verschilt enigszins van de mijne. Hij staat middenin de Almeerse samenleving, ik inmiddels niet meer. Ik woon immers inmiddels alweer ruim 3 jaar in het verre Friesland. Om de simpele reden dat ik in Friesland niet in dezelfde drukke situatie wil terechtkomen doe ik hier helemaal niets. Mijn netwerk (zakelijk en Prive) is nog steeds in Almere.

Spreek ik de mensen daar dan nooit? Jawel hoor, maar minder. Er zijn nog wel mensen waar ik regelmatig IRL of telefonisch gesprekken mee heb maar het gros spreek ik te weinig. Om deze reden hou ik met hen contact via de social media. Dat daar soms ook negatieve berichten van mij tussen zitten kan kloppen. Ik ben het namelijk niet met mensen eens die zeggen dat FaceBook bedoeld is voor louter positieve zaken. Van mij mag je daar best laten weten als er iets is wat je minder positief vindt. Of dat je zelf niet zo lekker in je velletje zit. Mensen die dat niet willen staat het vrij mijn berichten niet te lezen, mij niet meer te volgen of zelfs te ontvrienden.

Ikzelf lees 95% van de zaken die door (FaceBook-)vrienden worden gepost. Sommige zijn leuk, sommige wat minder, en sommige irritant. Maar ik ben wel op de hoogte van wat er in mijn (Facebook-)vriendenkring speelt. En als het nodig is reageer ik daarop.

Verder is FaceBook voor mij ook een uitlaatklep voor woede, frustraties, gevoelens van onmacht, blijdschap, grappen, het uitlokken van zaken, etc. Dus voedt mij en ik blijf jullie volgen.