Dan ben ik 60 jaar oud. Emotioneel heb ik daar moeite
mee, verstandelijk weet ik dat het maar een getal is. En als ik om me heen kijk
naar mensen die van mijn leeftijd zijn of jonger dan mag ik niet klagen.
Natuurlijk gaat het allemaal niet meer zo makkelijk als vroeger. Natuurlijk
krijg ook ik steeds meer gebreken. Maar is dat nou zo erg?
Ik zie mensen die minder kunnen dan ik en ook minder
kilometers op de teller hebben staan. Ik zie mensen die meer gebreken hebben
dan ik, die er ook ouder uitzien. Het valt dus allemaal best mee.
Waarom zit ik er emotioneel dan mee? Wist ik het maar. De
laatste dagen voel ik steeds meer dat ik sacherijnig ben, soms zelfs een beetje
depressief. Ik wil nog zoveel maar op een of andere manier lukt het me nu even
niet. Ik voel me ook moe, geestelijk en lichamelijk en hoe Kathy ook haar best
doet, ze kan me niet uit die buien trekken.
Laten we het weer maar de schuld geven, dat kan zich toch
niet verdedigen. En het weer zal best weer veranderen. Dan kan ik weer de tuin
in. Lekker voorbereiden voor het moment dat de schildpadden weer naar buiten
kunnen. Mijn vijver wat aanpakken en flink water verversen. Een nieuw dak op
het kippenhok maken en kijken waar ik leuke nieuwe kippen kan halen. En dan deze
zomer echt eens tijd nemen om daar ook van te genieten.
Lijkt me leuk…..
