Soms is het leven een emotionele rollercoaster en dat
vind ik moeilijk. Mensen die mij kennen weten dat ik een gevoelig persoon ben
al laat ik dat niet zien.
5 Mei 2019….
Na 9 mooie jaren heb ik besloten een andere rol in de
Graffitiwereld te gaan vervullen. Helemaal loslaten zal niet gaan maar ik
verdwijn wat meer naar de achtergrond. Om deze reden heb ik aan het einde van
ons evenement op Bevrijdingsdag een aantal mensen die mij dierbaar zijn en
waarmee ik heel veel mooie dingen heb mogen doen uitgenodigd voor een drankje.
Mensen die mij geholpen hebben het succes te realiseren
wat wij wilden. Mensen waar ik mooie tijden mee heb gekend en die er ook voor
mij waren als het wat minder ging. Mensen waar ik op kon bouwen en mij NOOIT in
de steek hebben gelaten. Ik had wat emotie verwacht vanwege het afscheid maar
op een andere manier….
Ik had niet gerekend op verhalen over hoe ik klaar stond
voor anderen en er was als ze mij nodig hadden. Echt, ik wist niet wat ik
hoorde! Geen moment heb ik beseft wat ik gedaan heb maar de tranen die we niet
tegen konden houden zeiden genoeg. En de mooie collage van mooie momenten door
foto’s in beeld gebracht maakte mij sprakeloos.
Ik hou van deze mensen en laat duidelijk zijn dat zij ook
niet beseft hebben wat ze voor mij betekenden, betekenen en ook in de toekomst
nog zullen betekenen.
7 Mei 2019…..
Een uitvaart van een veel te vroeg overleden man. 24 Jaar
en een leven met een ziekte waar je niet van kan winnen. Een moeder die voor de
2e keer een kind verliest. Dan ga je relativeren. Het kwam voor mij
erg dichtbij omdat mijn neef op ongeveer dezelfde leeftijd deze wereld verliet.
Deze man wilde zijn uitvaart in een bepaalt thema, dat
snap ik omdat ik mij voor dat thema jarenlang heb ingezet. Wel jammer dat de
mensen die dit thema moesten/mochten verzorgen er een promotiemoment van
gemaakt hebben. Ook jammer dat zij niet de professionaliteit hadden om naar
bepaalde aanwezigen werk en prive te kunnen scheiden. Dat maakte alles een stuk
minder mooi.
En dan lig je ’s avonds in bed en komt het bericht dat
een vrouw die ik kende ook vertrokken was op een leeftijd waarop mensen moeten
genieten van het leven….
8 Mei 2019….
Er is een reactie op mijn klacht over
leeftijdsdiscriminatie door het Dierenasiel Almere. Niet inhoudelijk, de
voorzitter is immers een politicus, maar ontkenningen en beschuldigingen.
Helaas is leeftijdsdiscriminatie in de Wet alleen geregeld voor
arbeidssituaties. Men kan dus doen wat men wil op dat gebied. Moet ik dit
accepteren? Natuurlijk maar ik hoef het er niet mee eens te zijn. Daarnaast is
iedere Wet ooit begonnen met een probleemstelling, dus wie weet.
Natuurlijk kun je als politica een klacht niet over je
kant laten gaan. Immers, politici weten wat goed is en daar mag je niets over
zeggen. Die klagers moet je monddood maken. Dus dreig je met aangifte van
feiten die er niet zijn. Uiteraard maak je daar de klager bang mee…. Jammer
alleen dat mijn haren dan overeind gaan staan en alles in mij in opstand komt.
Maar wacht… ik wil eigenlijk wel een juridische
procedure. Graag zelfs! Een uitgelezen kans om een aantal zaken te regelen: een
zaadje planten voor een uitbreiding van het verbod op leeftijdsdiscriminatie,
een aanpassing van het beleid van het Dierenasiel Almere en de gelegenheid de
grootheidswaanzin van een politica aan te pakken. Ik mag haar geen “onze Jennie”meer
noemen dus dat doe ik ook niet. Het is nu “jullie Jennie”…
8 en 9 Mei 2019…..
Ik mag gesprekken doen voor een Goed Doel. Onze stichting
helpt dit Goede Doel even met wat mankracht uit de brand om een achterstand weg
te werken. Die gesprekken zijn mooi maar roepen ook emoties op. Mensen
vertellen je dan over hun leven, hoe zij leven en hoe hun situatie is. Ook
vertellen zij hoe zij wat zij voor die stichting gaan doen zien. Soms moet je
dan even slikken. Slikken omdat je ziet hoe mooi het leven kan zijn. Hoeveel
mensen bereid zijn om hun steentje bij te dragen aan een betere maatschappij.
Hoeveel mensen daarvoor bereid zijn te doen.
Een van die gesprekspartners had een mooie kreet: “Zij
een lach geeft mij een lach…..”
En met die gedachte sluit ik af.
