Het jaar begon zo mooi, in maart mijn 60e verjaardag mogen vieren met veel vrienden op een leuke plek. Ik heb daar echt van genoten en dacht dat het jaar niet meer stuk kon. Dat was 14 maart 2020, de laatste dag waarop “alles kon volgens het oude normaal”.
Ik hoef niemand uit te leggen wat er daarna gebeurde, we worden er nog elke dag mee geconfronteerd. Gelukkig hebben Kathy en ik net als al onze vrienden en kennissen zelf geen besmetting opgelopen. Wel zijn er links en rechts wat mensen in preventieve quarantaine geweest maar niemand die echt besmet was.
Toch heeft het enorm veel invloed op mij gehad. Ik ben
een persoon die leeft op zijn sociale contacten. Heb ik die niet dan gaat het
niet goed met mij. In het begin van de eerste golf ging het nog wel. Ik had mij
voorgenomen iedere dag iemand te bellen om te kijken hoe het ging en zo contact
te houden.
Na een dag of tien was ik dat spuugzat. Ik merkte dat we nergens anders meer over konden praten en dat alle gesprekken hetzelfde waren. Klagen, klagen en voorspellingen doen maar ook hoop uitspreken. Dat maakte mij niet vrolijker en ik ben er toen mee gestopt. Gevolg daarvan is dat ik mijn contacten een beetje verwaarloosd heb. Zelfs zo erg dat mensen aan mij gingen twijfelen, dat heeft me pijn gedaan want zo ben ik niet en wil ik ook niet wezen.
Ik probeerde mij in het begin te vermaken met klussen thuis. Iets wat jaren achterwege was gebleven omdat ik altijd bij anderen bezig was. Nu werd ik door omstandigheden en ook omdat Kathy en ik wel zagen dat we wat zaken moesten veranderen, gedwongen voor mezelf te werken. Dat was wel leuk tot de bankrekening van Oranje naar ROOD begon te neigen. Maar ook was de tuin zo goed als klaar en binnen te warm.
Bezoekjes aan anderen konden tussendoor wel even maar veel mensen waren ook voorzichtig met bezoek etc. Al met al gleed ik weer steeds verder in mijn depressieve valkuil en heeft Kathy drie weken moeten vechten om mij daar weer uit te krijgen. Dan weet ik opeens weer waarom ik zo blij met haar ben. (Uiteraard met een knipoog want ze is geweldig op veel meer vlakken!)
Ik baalde ook dat de mooie stichting die ik twee jaar geleden begonnen ben en net een beetje in een stijgende lijn zat opeens weer terug bij af is. De contacten die net begonnen te lopen hadden zelf ook niets meer te doen dus onze hulp is niet nodig.
Nu zitten we in de tweede golf met iedere dag een ander bericht. Meestal tegenstrijdig met het bericht van de vorige dag. Het zou mooier zijn als we iets hadden om naar uit te kijken, al was het maar dat we zouden weten dat het nog een X-tijd zou duren.
Wordt het nog beter dit jaar? Niemand die dat weet en maar heel weinig mensen die dat verwachten. Kortom, de laatste twee maanden moeten we ook doorploeteren, vaak overleven i.p.v. leven. Maar we komen er wel daar ben ik van overtuigd. Pandemieën duurden vroeger tientallen jaren (de pest bijvoorbeeld) dus dit gaat ook een keer over. En dan vier ik Kerst dit jaar alleen met Kathy, maken we het echt wel gezellig……
(Doen jullie hetzelfde?)
