Vorige week zaterdag weer een Kleine Opkikkerdag mogen
begeleiden. Klein dit keer, “maar” tien gezinnen. Maar wel een hele mooie dag!
Mooi was dat deze dag gesponsord werd door een familie.
Deze familie leverde zelf ook 6 gezinsbegeleiders om het Opkikkergevoel zelf te
mogen beleven. Ik wil niet veel zeggen, maar als je zoiets doet dan heb je het
hart op de juiste plaats zitten. Tijdens de naborrel heb ik even met een paar
familieleden kunnen praten en ze hebben indruk op mij gemaakt.
Iets anders wat op de dag zelf indruk maakte was een
“momentje” met een gezin. Op weg naar de patio zag ik een bestuurder van een
auto was verdwaald om zich heen kijken. Ik herkende hen als een Opkikkergezin
en vroeg of ik kon helpen. Normaal rijden gezinnen namelijk niet door maar
parkeren op de parkeerplaats. Omdat de zoon van ongeveer 16 jaar niet lang kon
lopen en het toch rustig was regelde ik een parkeerplek.
Ik liep voor het gezin uit en vertelde welke kant we
opgingen. “We gaan hier door het hek…” werd gevolgd door een opmerking van de
zoon “Ik zie geen hek…”. Zo ging het bij alles wat ik zei en ik begon al het
idee te krijgen dat de jongen enorm aan het puberen was.
“We gaan hier naar boven met de lift…” werd uiteraard
weer gevolgd door “Ik zie geen lift….”. En toen kwam het. Pa was het kennelijk
ook een beetje zat en zei: “Nee, natuurlijk niet, je bent blind….”.
Wat zal die jongen een plezier hebben gehad dat hij mij
zo te pakken had. En op zo’n moment zie ik weer dat het niet uitmaakt of je wat
mankeert, je kunt altijd plezier maken.
Ik ben het gezin nog enkele keren tegengekomen die dag en
steeds was de zoon aan het geinen. Hij zag niks maar had de dag van zijn leven.
