Feestdagen 2024…..

 

Feestdagen 2024…..

 

Nog even en dan is het weer Kerstmis en daarna de onvermijdelijke jaarwisseling. Voor degene die geen zin heeft verder te lezen: Alvast fijne dagen en een gelukkig 2025.

 

Lees je wel verder? Fijn, dan heb je dus belangstelling voor mij. Al bijna mijn hele leven weet ik mij omringd door lieve mensen waar ik van hou. Van iedereen hou ik op de manier die bij onze relatie past en andersom zal dit zeker ook zo zijn. Soms komen er mensen bij en soms vallen er mensen weg. Mensen die erbij komen moet je soms aan wennen maar als ze blijven leer je hun waarde kennen en daar geniet ik van. Mensen die wegvallen…. Tsja, fysiek zijn ze er vaak niet meer. Sommige omdat ze toch niet bleken te zijn wie je dacht dat ze waren, anderen omdat ze uit deze wereld vertrokken zijn.

 

Die laatste categorie heb je vaak de meeste pijn van. Maar, ze zijn wel in je leven geweest! Vaak op een hele waardevolle manier. Een manier die je niet altijd gevoeld hebt zoals je het na hun vertrek voelt. Dat gemis voel je soms niet direct, soms komt het na een lange tijd. En waarom weet je niet. Het kan een herinnering zijn, het kan een plotseling geluid of een geur zijn die je laat breken. Dat gebeurde mij in de laatste weken van dit jaar maar het is goed….

 

2024 heeft mij veel mooie dingen gebracht en daar ben ik dankbaar voor. Vooral qua gezondheid heb ik een enorme winst geboekt al ging dat met vallen en opstaan. Zo ben ik op het moment dat ik dit aan het schrijven ben al 16 kilo gewicht kwijt. Ter vergelijking: een grote zak hondenvoer die ik niet meer mee hoef te slepen. En wat denk je? Dat scheelt ook voor mijn voet die nooit meer hetzelfde zal zijn maar me nu wel toestaat verder en makkelijker te lopen!

 

2024 was ook een jaar waarin ik meegeleefd en meegenoten hen van gebeurtenissen in het leven van anderen. Het heeft mij laten zien hoeveel anderen voor mij betekenen en wat ik voor anderen beteken. Fijn om mee te mogen genieten van hun positieve ervaringen en aan de andere kant ook fijn om hen tot steun te kunnen zijn zoals zij dat ook voor mij zijn.

 

Lang verhaal kort: 2024 was zeker geen verkeerd jaar! Dus voor al jullie doorlezers heb ik maar één wens:

 

Hou 2024 als basis aan en maak de jaren die komen nog mooier! Fijne feestdagen.

 

Een jaar geleden dat mijn moeder (Bep) vrijwillig vertrok naar voor haar hopelijk betere oorden. Het deed pijn maar was beter, dat besefte ik zeker. Maar toch deed het enorm veel verdriet en dat verdriet bleef. Vorig jaar voelde het als een bevrijding. Bevrijding van de pijn voor haar en voor mij een bevrijding dat ik mijn moeder niet meer hoefde te zien lijden. Tot haar laatste adem mocht ik haar steunen en haar hand vasthouden. Wat een dappere en bijzondere vrouw….

 

Tijdens een van de laatste gesprekken voordat ik haar naar het ziekenhuis bracht gaf ze aan nog een paar wensen te hebben. Ze wilde nog een dagje met mij op stap, nog een keertje bij mij in Bakhuizen zijn en nog een keer naar McDonalds. Helaas heeft ze dat in leven niet kunnen doen.

 

De afgelopen dagen heb ik haar wensen toch met haar uit kunnen voeren al zal ze daar zelf niets van gezien hebben. Een urn heeft helaas geen ramen. Ze heeft een paar dagen hier op de schoorsteen gestaan en we zijn samen naar McDonalds geweest waar ze even op tafel mee heeft mogen genieten. Vandaag zijn we samen op stap geweest.

 

Bep is door mij vandaag te water gelaten in een biologisch afbreekbare urn op een plek die voor haar altijd dierbaar is geweest en waar ze eigenlijk uitgestrooid wilde worden maar daar was het de plek niet naar. Samen met een hele goede vriendin heb ik haar weggebracht en zachtjes weg zien drijven. Een mooi en waardig afscheid waar we gelukkig ook hebben kunnen lachen. Wat hindernissen moeten nemen om de plek te bereiken en haar helaas ook een stukje moeten “gooien” maar daar zou ze zelf ook om hebben gelachen. Dat de  rozen die mijn vriendin voor haar had meegebracht in een sloot i.p.v. het meer terecht kwamen maakt niet uit. De rode ballonnen gingen de goede kant op. Op de heen- en terugweg hebben we genoten van een pakje sinassnippers, haar favoriete snoepje. Een mooi gebaar van een andere vriendin. Raar dat je zelf niet aan dat soort dingen denkt….

 

Tegenover de bevrijding van een jaar geleden stond vandaag een mooi afscheid en afsluiting. Hoewel ik enorm opzie tegen de komende feestdagen zal ze in gedachte bij mijn zijn en altijd blijven.

Martin Gijzemijter heeft dat mooi verwoord in het volgende gedicht:

 

De herinneringen aan ons leven,

Alles wat wij hebben gedaan,

Hebben mij een plek gegeven,

Om in mijn hart naartoe te gaan

 

Dag lieve Bep……..