Een jaar geleden dat mijn moeder (Bep) vrijwillig vertrok naar voor haar hopelijk betere oorden. Het deed pijn maar was beter, dat besefte ik zeker. Maar toch deed het enorm veel verdriet en dat verdriet bleef. Vorig jaar voelde het als een bevrijding. Bevrijding van de pijn voor haar en voor mij een bevrijding dat ik mijn moeder niet meer hoefde te zien lijden. Tot haar laatste adem mocht ik haar steunen en haar hand vasthouden. Wat een dappere en bijzondere vrouw….

 

Tijdens een van de laatste gesprekken voordat ik haar naar het ziekenhuis bracht gaf ze aan nog een paar wensen te hebben. Ze wilde nog een dagje met mij op stap, nog een keertje bij mij in Bakhuizen zijn en nog een keer naar McDonalds. Helaas heeft ze dat in leven niet kunnen doen.

 

De afgelopen dagen heb ik haar wensen toch met haar uit kunnen voeren al zal ze daar zelf niets van gezien hebben. Een urn heeft helaas geen ramen. Ze heeft een paar dagen hier op de schoorsteen gestaan en we zijn samen naar McDonalds geweest waar ze even op tafel mee heeft mogen genieten. Vandaag zijn we samen op stap geweest.

 

Bep is door mij vandaag te water gelaten in een biologisch afbreekbare urn op een plek die voor haar altijd dierbaar is geweest en waar ze eigenlijk uitgestrooid wilde worden maar daar was het de plek niet naar. Samen met een hele goede vriendin heb ik haar weggebracht en zachtjes weg zien drijven. Een mooi en waardig afscheid waar we gelukkig ook hebben kunnen lachen. Wat hindernissen moeten nemen om de plek te bereiken en haar helaas ook een stukje moeten “gooien” maar daar zou ze zelf ook om hebben gelachen. Dat de  rozen die mijn vriendin voor haar had meegebracht in een sloot i.p.v. het meer terecht kwamen maakt niet uit. De rode ballonnen gingen de goede kant op. Op de heen- en terugweg hebben we genoten van een pakje sinassnippers, haar favoriete snoepje. Een mooi gebaar van een andere vriendin. Raar dat je zelf niet aan dat soort dingen denkt….

 

Tegenover de bevrijding van een jaar geleden stond vandaag een mooi afscheid en afsluiting. Hoewel ik enorm opzie tegen de komende feestdagen zal ze in gedachte bij mijn zijn en altijd blijven.

Martin Gijzemijter heeft dat mooi verwoord in het volgende gedicht:

 

De herinneringen aan ons leven,

Alles wat wij hebben gedaan,

Hebben mij een plek gegeven,

Om in mijn hart naartoe te gaan

 

Dag lieve Bep……..