zondag 30 september 2018

Hoe werkt dat nou?


Ergens, diep in mijn netwerk, zit iemand die mij weleens berichtjes toestuurt die mij prikkelen. Vanmorgen kreeg ik er weer eentje die over iemand die het haar missie heeft gemaakt lichtheid te brengen in andermans leven en die persoon te leren vertrouwen op zijn/haar zachte kant.

Dat zweverige heb ik helemaal niets mee zoals iedereen die mij kent weet. Ik probeer mij weleens te verplaatsen in zo’n persoon maar dat is soms wat moeilijk als je die persoon goed kent. Ik ben ook iemand die vindt dat je moet uitstralen en je moet gedragen naar hetgeen je anderen probeert te leren. Dat betekent bijvoorbeeld dat een sportman niet moet roken en dat een fotograaf ook de vakantiekiekjes in orde moet hebben.

Dat laatste schort er bij mensen helaas nog weleens aan. Daarmee doe je afbreuk aan jezelf en neem IK je in elk geval niet meer serieus. Zo geeft een persoon in haar mij toegezonden Facebookbericht aan dat zij zichzelf “open en eerlijk”vindt. Ik heb, bij die persoon, moeite mijn lachen in te houden en wordt daar ook een beetje boos van. Ik zou mij er niet (meer) druk om moeten maken maar weer dat zij dat zeker niet is en maak me dan zorgen om anderen die weer beschadigd zullen worden. Zo ben ik nou eenmaal. Want dat ze beschadigd zullen worden is een feit, een gegeven dat in haar hele 57-jarige leven aanwezig is geweest en nog steeds is.

Ik baal af en toe zo van deze wereld en de mentaliteit die tegenwoordig blijkbaar heel normaal is. Mensen die zonder na te denken, en soms ook ernstig bewust, anderen pijn doen. Mensen die vriendschappen, relaties en andere banden kapot maken voor hun eigen gewin. Niet dankbaar zijn voor wat ze hebben en anderen voor hun doen. En daarbij niet beseffen dat zij anderen daarmee pijn doen. Of, nog erger, dat wel beseffen maar egoïstisch zijn. En hoe rijm je dat met het idee dat het je missie is lichtheid te brengen in andermans leven en die persoon te leren vertrouwen op zijn/haar zachte kant?

dinsdag 4 september 2018

Facebook, we vinden er allemaal wat van.



Je haat het of je houdt ervan, Facebook. Persoonlijk ben ik er gek op, misschien wel aan verslaafd, hoewel de advertenties me wel gaan irriteren. Ik doe mijn best om alles wat mijn Facebookvrienden posten te lezen. Ik reageer niet altijd, maar dat hoeft ook niet.

Een mooi onderdeel vind ik “Herinneringen”. Dit stukje Facebook geeft dagelijks aan wat je op die datum in vorige jaren hebt gepost. Ik kan daarvan genieten. Het laat me zien hoe mijn leven is en wat ik meegemaakt heb. Zo begin ik in de gaten te krijgen dat mijn slapeloosheid steeds in dezelfde periode van het jaar opspeelt. Dat is vervelend maar ik zie dus dat het steeds een periode is, gaat dus vanzelf weer over.
Ook zie ik waar ik de afgelopen jaren heb gewoond, hoe mijn huidige huisje er 4 jaar geleden uitzag, etc. Ik kan ook genieten van de ontwikkeling van mijn dieren, hoe ze groeien en, bij de katten, ook rustiger worden.

Ook zie ik gebeurtenissen langskomen die mij weer laten glimlachen. Dingen die toen vervelend waren maar mij gevormd hebben en waarin ik mijn gelijk heb gekregen. Iedereen herinnert zich wel de poging van het gesjeesde rechtenstudentje om mijn vrijheid van meningsuiting in te dammen. U weet wel, degene die het op zich had genomen de Opperspreekstalmeester en de Vrolijke Engel die het niet zo nauw namen met trouw blijven aan hun relatie in bescherming te nemen. Het is zelfs tot een rechtszaak gekomen die ik glansrijk heb gewonnen. Veel, zo niet alles wat ik voorspelt heb is uitgekomen.
En dan de ellende met de bekende netwerkborrel in Almere. Netwerk gewaarschuwd, achteraf gelijk gekregen en de club draait in Almere niet meer. Jammer van al die slachtoffers maar dat is helaas niet anders.
Veel, zo niet alles wat ik voorspelt heb is uitgekomen.

Maar ook laat het mij de leukere dingen zien, alle Graffitigebeurtenissen, mijn vrienden en mijn vrijwilligerswerk. Over een jaar en twee weken zal ik glimlachend terugkijken naar het moment dat ik een nieuwe stichting heb opgestart. Samen met een paar vrienden zal ik dan een drankje doen en proosten op het eerste succesvolle jaar. En dankbaar zijn voor de hulp van mooie mensen die ik uit de grond van mijn hart VRIENDEN noem.