Ergens, diep in mijn netwerk, zit iemand die mij weleens
berichtjes toestuurt die mij prikkelen. Vanmorgen kreeg ik er weer eentje die
over iemand die het haar missie heeft gemaakt lichtheid te brengen in andermans
leven en die persoon te leren vertrouwen op zijn/haar zachte kant.
Dat zweverige heb ik helemaal niets mee zoals iedereen
die mij kent weet. Ik probeer mij weleens te verplaatsen in zo’n persoon maar
dat is soms wat moeilijk als je die persoon goed kent. Ik ben ook iemand die
vindt dat je moet uitstralen en je moet gedragen naar hetgeen je anderen
probeert te leren. Dat betekent bijvoorbeeld dat een sportman niet moet roken
en dat een fotograaf ook de vakantiekiekjes in orde moet hebben.
Dat laatste schort er bij mensen helaas nog weleens aan.
Daarmee doe je afbreuk aan jezelf en neem IK je in elk geval niet meer serieus.
Zo geeft een persoon in haar mij toegezonden Facebookbericht aan dat zij
zichzelf “open en eerlijk”vindt. Ik heb, bij die persoon, moeite mijn lachen in
te houden en wordt daar ook een beetje boos van. Ik zou mij er niet (meer) druk
om moeten maken maar weer dat zij dat zeker niet is en maak me dan zorgen om
anderen die weer beschadigd zullen worden. Zo ben ik nou eenmaal. Want dat ze
beschadigd zullen worden is een feit, een gegeven dat in haar hele 57-jarige
leven aanwezig is geweest en nog steeds is.
Ik baal af en toe zo van deze wereld en de mentaliteit
die tegenwoordig blijkbaar heel normaal is. Mensen die zonder na te denken, en
soms ook ernstig bewust, anderen pijn doen. Mensen die vriendschappen, relaties
en andere banden kapot maken voor hun eigen gewin. Niet dankbaar zijn voor wat
ze hebben en anderen voor hun doen. En daarbij niet beseffen dat zij anderen
daarmee pijn doen. Of, nog erger, dat wel beseffen maar egoïstisch zijn. En hoe
rijm je dat met het idee dat het je missie is lichtheid te brengen in andermans
leven en die persoon te leren vertrouwen op zijn/haar zachte kant?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten