Wegen naar Rome....

Een tijdje geleden heb ik eens op Google gezocht naar “Wegen naar Rome”, met een verrassend resultaat. Volgens een Duits onderzoek (zie https://goo.gl/l3oblS) zijn er in Europa maar liefst 486.713 wegen die naar Rome leiden. Althans vanuit dat aantal startpunten kun je Rome bereiken, ik denk dat dat hetzelfde is.

Het spreekwoord “Er zijn vele wegen die naar Rome leiden.” betekent dat er meerdere manieren zijn om iets te doen. Dat weet natuurlijk iedereen maar niet iedereen beseft dat ook. Vaak geeft men op als iets niet lukt en probeert dan geen andere manier. Dat geeft vaak een teleurstelling of in elk geval een onmachtig gevoel.

Maar het kan ook andersom werken. Je kunt er ook door uitgedaagd worden. Stel bijvoorbeeld dat iemand iets probeert wat je niet leuk vindt, dan zou je kunnen proberen die poging te blokkeren of saboteren. Vaak lukt dat maar soms werkt het averechts en vat de ander dat op als uitdaging.

Ik ben bijvoorbeeld zo iemand, ik maak graag af waar ik aan begin en denk dat “kan niet” amper bestaat. Ik ga dan zoeken naar andere manieren (wegen) die leiden naar waar ik naartoe wil (Rome).

Over het algemeen kom ik waar ik zijn wil. Is het niet rechtsom of linksom dan maar door het midden. En anders zijn er nog 486.710 andere manieren als je de Duitsers mag geloven. En laten we wel zijn, ze zeggen het zelf in de TV-reclame:  “Duitsers maken geen grappen…..”

Tsja en dan ben je 57.....

Vanmorgen werd ik wakker en was ik opeens een jaartje ouder, inderdaad: alweer. Voor het eerst ervoor gekozen op mijn verjaardag helemaal alleen te zijn. De reden is dat ik de afgelopen tijd ontzettend druk ben geweest en een rustdag voor mij een soort van feestdag is geworden. Helemaal goed dus.

En wat doe je dan zo op je verjaardag helemaal alleen? Nou, klussen dus, wat anders. Mijn trap wil ik opnieuw in de verf zetten maar daar zitten nogal wat haken en ogen aan. Kost dus veel tijd. Daarnaast heb ik mijn kleindochter een zelfgemaakt “Wobbelboard” beloofd en dat is ook nog niet af.

Tussendoor denk ik, denk ik veel. Op dit moment ben ik aan het kijken hoe mijn leven eruit ziet. Ben ik gelukkig? Ach, geluk is zo’n groot woord, maar ongelukkig ben ik niet.

Ben ik tevreden? Eigenlijk niet, maar waarom dan niet? Natuurlijk is er altijd iets te wensen over maar kom ik iets tekort? Zoals iedereen iedere maand geld, maar dat mag de pret niet drukken. Kom ik liefde tekort? Nee, buiten de liefde en aandacht die ik van mijn katten krijg zijn er best wel veel mensen die van mij houden. Maar uiteraard mag dat ook altijd meer en intensiever.

Als ik dan zo rond 12.00 uur zie dat ik al over de 120 verjaardagswensen zit vind ik dat ik me een beetje aanstel. Menigeen is blij met 10% van dat aantal, en bij mij is 99% ook van mensen waarvan ik weet dat ze me waarderen en vaak ook van me houden.

En dan denk ik verder, maak ik mensen gelukkig, blij, positief, etc. Ik denk het wel, nee, ik weet het zeker. Gisteren weer mogen werken met mensen die samen met alle anderen die aanwezig waren honderden gezinnen op jaarbasis een mooie dag bezorgen. En als die gezinnen vertrekken dan zie ik weer wat ik wil zien: Blijde gezichten achterin en traantjes voorin.

Morgen mag ik weer naar de boerderij om samen met Alfred en Ilse iets moois op te bouwen. Heerlijk.

En dan mijn familie, moeder, dochter, schoonzoon en kleinkinderen. Ik hou van ze en zij van mij. Dat we elkaar wat minder zien, ach, soms is dat zo. 

Kortom: Eigenlijk ben ik gewoon een tevreden en gelukkig mens.