Nog precies 4 weken en dan ben ik 65 jaar oud.
Vijfenzestig (!) was vroeger een leeftijd waar je naar toe leefde. Simpelweg
omdat dat het einde van je werkzame leven betekende, je ging dan met pensioen.
Later bedacht men het pre-pensioen en de VUT en mogelijk nog andere regelingen
die ik niet meegekregen heb omdat het mij simpelweg niet interesseerde.
En daarna begon de ellende. Vanwege de bevolkingsgroei en
het gegeven dat mensen ouder werden was AOW en pensioen niet meer betaalbaar.
We moeten langer door….. Is dat erg? Nee, als je gezond bent kan dat best en
uiteraard heb je je ingedekt voor als je, in mijn geval, op je 67e
met pensioen gaat. Helaas, mijn generatie heeft altijd het idee gehad dat we
voor onszelf pensioenpremie etc. betaalden en niet voor anderen. Ons werd
verteld dat we een goed pensioen zouden krijgen dus bijverzekeren was niet
nodig. Tot het moment dat het wel nodig bleek en het voor mijn generatie
eigenlijk niet betaalbaar was om extra pensioen op te bouwen. En met “extra”
bedoel ik in dit geval een aanvulling die nodig is om normaal te kunnen blijven
leven.
De toekomst is altijd onzeker. Ik weet dus niet of ik
over twee jaar en vier weken van mijn oude dag mag gaan genieten. Ben ik er dan
nog wel en kan ik dan wel genieten? Is er dan voldoende geld om boodschappen te
doen? De huur en andere vaste lasten te betalen? Kan ik mijn huisdieren dan nog
onderhouden of moeten die noodgedwongen bij een ander gaan wonen?
Ik weet het allemaal niet en ik maak me daar nu eigenlijk
nog niet druk om. Maar de tijd dat ik dat moet gaan doen komt wel steeds
dichterbij en de zorgeloze “oude dag” bestaat niet meer.
We gaan het zien..........
