Teleurstellingen horen bij het leven….

Daar geloof ik wel in, maar hoe ga je daar mee om? Ik zal ook dit jaar een aantal mensen teleurgesteld hebben, sommige ben ik me van bewust, anderen niet. Met die paar waar ik me van bewust ben ga ik het in 2019 goedmaken. Zij weten dat het komt doordat ik soms te druk ben en zijn niet boos, dat geluk heb ik dan wel weer. De mensen die ik onbewust heb teleurgesteld mogen mij dat laten weten, ik al daar dan zeker op reageren als het terecht is.

Er zijn helaas ook mensen die mij teleurgesteld hebben, dat voorkom je niet. Wat je wel kunt voorkomen is dat het je blijft raken. Ik ben sinds mijn burnout in 2003 wel zo dat ik het aangeef. Ik geef mensen vaak ook een kans het op te lossen, aan hen om dat belangrijk genoeg te vinden of niet. In 2018 zijn er 5 mensen geweest die mij teleurgesteld hebben. Teleurgesteld in de zin dat zij beloftes niet nagekomen zijn, mij gekwetst hebben, of op een andere manier mij behandeld hebben die ik niet verwacht had. Op een zo’n groot netwerk als ik heb valt dat aantal enorm mee, maar iedere teleurstelling is er voor mij eentje teveel.

Ik heb dan ook besloten deze 5 mensen uit mijn leven te bannen. Die keuze doet mij goed, geeft mij rust. In 2019 zal ik dus beginnen met een kleiner netwerk. Ik neem niet meer de moeite deze mensen in te lichten, ze zien vanzelf wel dat berichten op FaceBook hen niet meer bereiken. Het zal hen verbazen, of niet, maar het is wat het is.

Voor alle anderen: Ik ben en blijf blij met jullie vriendschap en liefde en wens jullie wat jullie nodig hebben. Maak van 2019 een groot feest, ben ik ook van plan!

Hoe werkt dat nou?

Ergens, diep in mijn netwerk, zit iemand die mij weleens berichtjes toestuurt die mij prikkelen. Vanmorgen kreeg ik er weer eentje die over iemand die het haar missie heeft gemaakt lichtheid te brengen in andermans leven en die persoon te leren vertrouwen op zijn/haar zachte kant.

Dat zweverige heb ik helemaal niets mee zoals iedereen die mij kent weet. Ik probeer mij weleens te verplaatsen in zo’n persoon maar dat is soms wat moeilijk als je die persoon goed kent. Ik ben ook iemand die vindt dat je moet uitstralen en je moet gedragen naar hetgeen je anderen probeert te leren. Dat betekent bijvoorbeeld dat een sportman niet moet roken en dat een fotograaf ook de vakantiekiekjes in orde moet hebben.

Dat laatste schort er bij mensen helaas nog weleens aan. Daarmee doe je afbreuk aan jezelf en neem IK je in elk geval niet meer serieus. Zo geeft een persoon in haar mij toegezonden Facebookbericht aan dat zij zichzelf “open en eerlijk”vindt. Ik heb, bij die persoon, moeite mijn lachen in te houden en wordt daar ook een beetje boos van. Ik zou mij er niet (meer) druk om moeten maken maar weer dat zij dat zeker niet is en maak me dan zorgen om anderen die weer beschadigd zullen worden. Zo ben ik nou eenmaal. Want dat ze beschadigd zullen worden is een feit, een gegeven dat in haar hele 57-jarige leven aanwezig is geweest en nog steeds is.

Ik baal af en toe zo van deze wereld en de mentaliteit die tegenwoordig blijkbaar heel normaal is. Mensen die zonder na te denken, en soms ook ernstig bewust, anderen pijn doen. Mensen die vriendschappen, relaties en andere banden kapot maken voor hun eigen gewin. Niet dankbaar zijn voor wat ze hebben en anderen voor hun doen. En daarbij niet beseffen dat zij anderen daarmee pijn doen. Of, nog erger, dat wel beseffen maar egoïstisch zijn. En hoe rijm je dat met het idee dat het je missie is lichtheid te brengen in andermans leven en die persoon te leren vertrouwen op zijn/haar zachte kant?

Facebook, we vinden er allemaal wat van.

Je haat het of je houdt ervan, Facebook. Persoonlijk ben ik er gek op, misschien wel aan verslaafd, hoewel de advertenties me wel gaan irriteren. Ik doe mijn best om alles wat mijn Facebookvrienden posten te lezen. Ik reageer niet altijd, maar dat hoeft ook niet.

Een mooi onderdeel vind ik “Herinneringen”. Dit stukje Facebook geeft dagelijks aan wat je op die datum in vorige jaren hebt gepost. Ik kan daarvan genieten. Het laat me zien hoe mijn leven is en wat ik meegemaakt heb. Zo begin ik in de gaten te krijgen dat mijn slapeloosheid steeds in dezelfde periode van het jaar opspeelt. Dat is vervelend maar ik zie dus dat het steeds een periode is, gaat dus vanzelf weer over.

Ook zie ik waar ik de afgelopen jaren heb gewoond, hoe mijn huidige huisje er 4 jaar geleden uitzag, etc. Ik kan ook genieten van de ontwikkeling van mijn dieren, hoe ze groeien en, bij de katten, ook rustiger worden.

Ook zie ik gebeurtenissen langskomen die mij weer laten glimlachen. Dingen die toen vervelend waren maar mij gevormd hebben en waarin ik mijn gelijk heb gekregen. Iedereen herinnert zich wel de poging van het gesjeesde rechtenstudentje om mijn vrijheid van meningsuiting in te dammen. U weet wel, degene die het op zich had genomen de Opperspreekstalmeester en de Vrolijke Engel die het niet zo nauw namen met trouw blijven aan hun relatie in bescherming te nemen. Het is zelfs tot een rechtszaak gekomen die ik glansrijk heb gewonnen. Veel, zo niet alles wat ik voorspelt heb is uitgekomen.

En dan de ellende met de bekende netwerkborrel in Almere. Netwerk gewaarschuwd, achteraf gelijk gekregen en de club draait in Almere niet meer. Jammer van al die slachtoffers maar dat is helaas niet anders.

Veel, zo niet alles wat ik voorspelt heb is uitgekomen.

Maar ook laat het mij de leukere dingen zien, alle Graffitigebeurtenissen, mijn vrienden en mijn vrijwilligerswerk. Over een jaar en twee weken zal ik glimlachend terugkijken naar het moment dat ik een nieuwe stichting heb opgestart. Samen met een paar vrienden zal ik dan een drankje doen en proosten op het eerste succesvolle jaar. En dankbaar zijn voor de hulp van mooie mensen die ik uit de grond van mijn hart VRIENDEN noem.

Wat als....

Mensen eerlijk zouden zijn….

Mensen hun eigen fouten zouden zien…

Mensen hun fouten toe zouden durven en willen geven….

Mensen trouw zouden zijn aan hun relatie, gevoel en integriteit…..

Mensen anderen geen pijn zouden doen….

Mensen zich niet anders voor zouden doen dan ze zijn…

Mensen anderen serieus zouden nemen en niet alleen aan zichzelf zouden denken…

Hoe mooi zou het leven dan zijn…..

Mijn achternicht is vermoord

In augustus 2017 werd mijn achternicht vermoord. Ik kende haar nauwelijks maar het raakt je omdat het familie is en erg dichtbij komt. Deze week is haar moordenaar veroordeeld tot 20 jaar cel, 2 jaar meer dan de eis.

Vermoord is zij door de man die haar, zonder dat zij dat wist, betrok in een buitenechtelijke relatie. Toen zij hem vertelde dat zij zwanger was en ontdekte dat hij getrouwd was heeft hij haar op erg brute wijze vermoord.

Mensen die mij kennen weten hoe ik sta tegenover verhoudingen buiten de relatie die je hebt. Dat doe je niet, door je partner ontrouw te zijn veroorzaak je meer ellende dan je beseft. Mijn nicht en haar man hebben sinds augustus geen echt afscheid kunnen nemen van hun dochter, nu pas is het huis vrijgegeven en mogen zij de laatste herinneringen aan hun dochter terugkrijgen.

Dit is een extreem geval, dat besef ik terdege, maar iedere verhouding buiten je relatie geeft ellende, of je nou getrouwd bent of niet. En niet alleen voor jezelf, ook voor de beide partners en hun omgeving. Ben je niet tevreden over je relatie, stap er dan uit. Hoe simpel kan het zijn, de problemen die daarvan komen moet je maar voor lief nemen, maar blijf eerlijk!

In mijn geval heeft het vreemdgaan van mijn ex, met een mij zeer bekende man, mij een vertrouwensprobleem opgeleverd. Het wordt minder maar zal altijd blijven. Ook het gevoel dat er een ander in het bed heeft gelegen wat daarna niet werd verschoond en ik in heb geslapen is zeer frustrerend. Ik kan anderen niet zo makkelijk meer vertrouwen die wisten van de relatie die mijn ex nog steeds onderhield buiten onze LAT-relatie.

Van me afschrijven helpt soms, maar na ruim 2 jaar heb ik nog steeds een heel naar gevoel waar ik niet makkelijk mee om kan gaan. Dat doet extra pijn omdat ik het gevoel heb het enige slachtoffer te zijn en de veroorzakers ongestraft lekker doorgaan met hun leven. Nog sterker, zelfs goedpraten wat zij gedaan hebben door er vage innerlijke excuses voor te verzinnen.

Daarom roep ik alle Jaysons, Nielsen, Francen, Denises en al die anderen op eens na te denken wat zij hun partners, kinderen, familie en omgeving aandoen….. En stop er dan mee voordat je nog meer ellende veroorzaakt.

https://www.tubantia.nl/enschede/jayson-d-krijgt-20-jaar-celstraf-voor-moord-op-sarah-kolenberg~a1922071/

(Iedere associatie van namen met bestaande personen is voor rekening van de lezer.)

Met beide benen op de grond....

Vorige week  zaterdag weer een Kleine Opkikkerdag mogen begeleiden. Klein dit keer, “maar” tien gezinnen. Maar wel een hele mooie dag!

Mooi was dat deze dag gesponsord werd door een familie. Deze familie leverde zelf ook 6 gezinsbegeleiders om het Opkikkergevoel zelf te mogen beleven. Ik wil niet veel zeggen, maar als je zoiets doet dan heb je het hart op de juiste plaats zitten. Tijdens de naborrel heb ik even met een paar familieleden kunnen praten en ze hebben indruk op mij gemaakt.

Iets anders wat op de dag zelf indruk maakte was een “momentje” met een gezin. Op weg naar de patio zag ik een bestuurder van een auto was verdwaald om zich heen kijken. Ik herkende hen als een Opkikkergezin en vroeg of ik kon helpen. Normaal rijden gezinnen namelijk niet door maar parkeren op de parkeerplaats. Omdat de zoon van ongeveer 16 jaar niet lang kon lopen en het toch rustig was regelde ik een parkeerplek.

Ik liep voor het gezin uit en vertelde welke kant we opgingen. “We gaan hier door het hek…” werd gevolgd door een opmerking van de zoon “Ik zie geen hek…”. Zo ging het bij alles wat ik zei en ik begon al het idee te krijgen dat de jongen enorm aan het puberen was.

“We gaan hier naar boven met de lift…” werd uiteraard weer gevolgd door “Ik zie geen lift….”. En toen kwam het. Pa was het kennelijk ook een beetje zat en zei: “Nee, natuurlijk niet, je bent blind….”.

Wat zal die jongen een plezier hebben gehad dat hij mij zo te pakken had. En op zo’n moment zie ik weer dat het niet uitmaakt of je wat mankeert, je kunt altijd plezier maken.

Ik ben het gezin nog enkele keren tegengekomen die dag en steeds was de zoon aan het geinen. Hij zag niks maar had de dag van zijn leven.

Ze komen er weer aan.....

Ze komen er weer aan, de Ambassadeursdagen van Stichting Opkikker. Een feest voor naar schatting 4000 tot 5000 personen in één weekend. Organisatorisch en facilitair weer een hele opgave maar dat mag je de mensen van Stichting Opkikker wel toevertrouwen.

Dit jaar gaan we naar het Openlucht Museum in Arnhem. Vrijdags de vrachtwagens inladen, opbouwen en dan zaterdag en zondag feestvieren. Zondagavond afbreken en inladen en dan maandag weer uitladen.

Zo’n operatie zien onze ambassadeurs en gasten niet. En dat geeft ook niet, zij komen om weer een dag te vergeten, te genieten en voldaan weer te vertrekken. Maar op kantoor zijn ze al maanden aan het plannen, organiseren, problemen aan het oplossen en zaken aan het regelen. Zo moet er accommodatie geregeld worden voor 20 à 30 vrijwilligers die blijven overnachten. De catering voor 4000/5000 mensen moet geregeld worden, waaronder uiteraard ook dieetmaaltijden. En zo zijn er veel zaken waar de buitenstaander geen weet van heeft of niet bij stilstaat. En nogmaals: dat geeft ook niet.

Maar het allerbelangrijkste is dat we genieten. Niet alleen onze gasten maar ook wij genieten. Een weekend vol gezelligheid, weerzien met “oude” bekenden die we soms jaren niet gezien hebben. Een weekend vol verhalen die we mogen aanhoren en met elkaar delen. Een weekend waar de saamhorigheid en vriendschap tussen vrijwilligers en medewerkers weer zo tastbaar is. Een weekend met een lach en een traan en waar we zondagavond helemaal kapot zijn.

Maar dit soort dagen zijn cadeautjes, van ons aan de gasten en van de gasten aan ons. En cadeautjes zijn we altijd blij mee. En aan het eind zijn we trots op onszelf en elkaar, dan hebben we het toch maar mooi weer geflikt!

O ja, doneren mag:  

SMS 'OPKIKKER'

naar 4333 en doneer eenmalig 3 euro!

"Projectje".....

Mijn Opkikkervrienden weten dat ik enige tijd bezig ben geweest met het verzamelen van mooie en emotionele verhalen. Dat was een project wat ik perse wilde doen om anderen te helpen. Met helpen bedoel ik in dit geval hen duidelijk te maken dat emoties er mogen zijn bij vrijwilligerswerk en dat we er niet alleen voor staan.

Vorige maand dacht ik het klaar te hebben en heb het gedeponeerd waar het in mijn ogen hoorde en heb het bundeltje ook naar de medeschrijvers gestuurd. Ik dacht dat het klaar was….

Hoe mis had ik het, zoiets kun je niet afsluiten, dat moet doorgaan. Ik denk daarom dat dit project door moet lopen en zal mij daarvoor inzetten zodat er een 2^e editie, een 3^e en wie weet wel heel veel meer zullen komen. Beschikbaar voor iedere collega Opkikkervrijwilliger die het lezen wil en wie weet wat de toekomst daarin brengt.

Vanavond bij thuiskomst weer twee mooie verhalen van iemand die zaterdag bij het avondeten wat stiller was dan normaal. Toen was niet het moment om erover te praten, althans niet voor hem/haar. Hij/zij heeft het vandaag met mij per mail gedeeld, weer vochtige ogen door herkenning…

Ikzelf had eind van de dag ook weer een momentje dat ik niet aan zag komen maar keihard binnenkwam. Bewondering voor de mensen die dagelijks geconfronteerd worden met ziekte en pijn maar toch doorgaan in hun steun en liefde naar degene die de ziekte en pijn jammergenoeg moet ondergaan.

Dankbaar ben ik ook dat ik deel uitmaak van een groep mensen die daarin steun mag bieden, al is het maar voor een paar uur. Maar in die paar uur helpen wij herinneringen te creëren die niet in geld zijn uit te drukken maar onbetaalbaar zijn. En daar doe we het heel graag voor!

Noot: Steun kunnen wij altijd gebruiken:

SMS "Opkikker" naar 4233 (U doneert éénmalig € 3)

of kies voor een andere mooie manier via 

www.opkikker.nl/help-mee-stichting-opkikker/doneer-aan-stichting-opkikker

Sprankelelfje.....

Een hypothetisch verhaal:

Regelmatig ontvang ik in mijn mailbox berichten die nergens op slaan, ook op FaceBook en andere social media zie ik dingen voorbijkomen waarvan ik me afvraag wat er nou eigenlijk de bedoeling van is. Vaak negeer ik het maar soms heb ik de neiging te reageren.

Zo ook op de berichten die mij doorgestuurd worden door mijn netwerk. Berichten waarvan ik me afvraag waarom bepaalde mensen nog berichten plaatsen. Mensen die ik in het verleden gewaardeerd heb om hun inzicht maar die de laatste tijd volledig van het padje zijn. Mensen waarvan ik, als ik nu zonder enige kennis hun berichten zou lezen, het IQ van een deurknop toe zou dichten.

Ik vraag me dan af of ik de enige ben. Dat ga ik dan onderzoeken. Ben ik de enige of ben ik te kritisch? In het geval van mensen die “het padje kwijt zijn” krijg ik vaak een bevestiging van anderen. Mijn inzicht is dus blijkbaar redelijk op orde.

Maar de berichten die deze persoon (of personen) plaatst op FaceBook klopt mijn mening daarover wel? Gelukkig kan ik hierop volmondig “JA” antwoorden. Ik heb daar heel serieus naar gekeken. De berichten waar ik dan op doel zijn niet alleen “zweverig” maar raken kant nog wal om de simpele reden dat de berichten elkaar tegenspreken.

Natuurlijk komt het voor dat mensen een mening hebben die bijna lijnrecht tegenover de mening van een ander staat. Dat mag en maakt het leven minder saai doordat je geprikkeld wordt zelf na te denken. Maar een mening hebben die lijnrecht tegenover je eigen mening staat? Dat is raar… En wat nog vreemder is is dat je daar dan artikelen over schrijft en nog publiceert ook! Het kan niet zo zijn dat alleen mij dat opvalt, anderen moet dat toch ook opvallen.

En daar komt het gevaar om de hoek kijken van publicaties op social media. Deze worden vaak ongecontroleerd voor waarheid aangenomen. Zeker als ze komen van iemand die zichzelf een bepaalde status heeft toebedacht. Iemand die bijvoorbeeld heel veel verschillende (!) stromingen aanhangt zonder de tegenstrijdigheid daarvan te zien. En zich vervolgens opwerpt als een deskundige zonder het besef dat hij/zij volledig van het padje is. Dan bestaat de kans dat je anderen gaat beschadigen, of dat nu bewust of onbewust is. Ik ben echter wel van mening dat als je het onbewust doet, daarop gewezen wordt en er vervolgens mee doorgaat dit een bewuste keuze is. En dat vind ik een kwalijke zaak waartegen ik mijn netwerk wil beschermen.

Moet ik dan mijn netwerk zonodig beschermen? Nee, mijn netwerk heeft ook een eigen verantwoordelijkheid. Maar….. ik wil mezelf in de spiegel aan kunnen kijken in het besef dat ik wel geprobeerd heb mijn netwerk te waarschuwen. Ik hoop dat mijn netwerk zaken kritisch blijft bekijken en ook controleert! En als men dan toch een andere keuze maakt kan mij nooit verweten worden dat ik niet heb gewaarschuwd.

En als ik dan merk dat het geholpen heeft “sprankel” ik van blijdschap!

N.B.: Iedere associatie die deze blog mogelijk oproept met personen/coaches/deskundigen en dergelijke komen voor rekening van de lezer. De naam in de titel is geen bewuste verwijzing naar wie dan ook maar slechts bedoelt om mensen te prikkelen dit blog te lezen.