Even sentimenteel doen....

Bijna Oudejaarsavond, tijd om sentimenteel te worden. Ik kan op 2017 terugkijken met een goed gevoel. Mooie dingen gedaan, mooie ervaringen, mooie mensen, wat wil ik nog meer?

Lekker algemeen die laatste zin, vertel… vertel…

Stichting Opkikker.

Jullie weten dat de Opkikker mijn hart gestolen heeft. Geeft niet hoor, dat mogen ze. Ik heb enorm veel van ze daarvoor terug gekregen. Veel dagen erin gestopt, maar wat een mooi werk. Zwaar soms, zoals bij de verhuizing van kantoor en magazijn maar daar heb ik ook weer van geleerd: Een doos met dossiers is veeeeeel zwaarder dan een dossierdoos. Het is maar dat u het weet!

Maar de mooiste dingen waren toch wel de Opkikkerdagen, groot en klein. Mooi weer, slecht weer, we hebben alles gehad maar de gezinnen gingen allemaal met een blij gezicht (en hart) naar huis en daar doen we het voor.

Veel geklust ook, op kantoor en op De Eemhof. Leuk om dat samen met al die vrijwilligers te mogen doen en fijn dat het resultaat zo mooi is.

De Boerderij.

Hoewel niemand verwacht had dat dit een zo langlopend project zou worden genieten Alfred, Ilse en ik nog van iedere dag dat we daar bezig zijn. Zagen, schuren, schilderen, schroeven, vegen, lijmen, koffiezetten, niets is ons vreemd daar. En mooi dat dat wordt! Ik zou best weleens willen weten hoeveel kilo schroeven en meters hout we verwerkt hebben, en dan nog alle verf. Om over verbruikte materialen als schuurpapier, afbreekmesjes, zaagbladen, etc. nog maar te zwijgen.

En de schapen maar blaten....

Unleash the Warrior Within.

In maart mocht ik meehelpen dit evenement voor de eerste keer te organiseren. Ruim 200 kinderen een dagje zelfvertrouwen aangeleerd in de Topsporthal in Almere. Maart volgend jaar de tweede editie waar ik me voor in mag zetten , maar dan in Sporthal Waterwijk.

Bosnische kinderen varen.

Ieder jaar is een bus vol Bosnische kinderen bij Boei2 te gast om een zorgeloos dagje op het water en in de speeltuin mee te maken. Dit jaar mocht ik voor de tweede keer daarbij helpen, heerlijk die smoeltjes aan het einde van de dag.

Graffiti.

Dat staat op een laag pitje, zal ook niet veel meer worden. Ik doe ieder jaar nog Bevrijdingsfestival, Streetartfestival Almere en wat dagen voor de Opkikker. Iedere keer dat we zo’m dag organiseren genieten we weer en is het een feest de bekenden weer te zien.

Mooie mensen.

Dit jaar heb ik weer mooie mensen mogen ontmoeten, opnieuw ontmoeten soms, en beter leren kennen. Heel fijn ook dat ik na jaren een oude vriend weer tegen ben gekomen waar ik nu leuke dingen mee onderneem. Ook anderen hebben mijn leven rijker gemaakt dit jaar.

Daarnaast ben ik natuurlijk ook erg blij met de mensen iets dichterbij. Mensen waar ik wekelijks en soms dagelijks contact mee heb. Maar zeker ook de mensen die ik maar af en toe zie maar waarbij het dan altijd weer vertrouwd en goed is.

En natuurlijk mijn familie die ver weg woont maar die ik toch vaak, en sommige gelukkig weer vaker, zie.

Mijn dieren.

Ik heb dit jaar helaas afscheid genomen van een aantal dieren. Het werden teveel verschillende soorten dus heb ik moeten besluiten een schildpaddensoort aan anderen over te dragen. Ook mijn aquarium heb ik weggedaan. Maar ik geniet nu van mijn 8 landschildpadden, 19 waterschildpadden, 5 kippen, 14 Koi’s en natuurlijk de beide katten Brownie en Oreo. Dit jaar jammergenoeg veel problemen gehad met mijn vijvers maar tegen de herfst is alles goedgekomen en ziet het er voor 2018 goed uit.

2018 plannen…

In 2018 wil ik nog gelukkiger worden. Veel genieten en lekker bezig zijn. Mooie dingen ondernemen, een project afmaken en kijken wat er allemaal op mijn pad komt. Gaat lukken met hulp van iedereen die in mijn leven is. Bedankt alvast.

En in plaats van de kaarten die ik al jaren niet meer stuur:

Fijne feestdagen en een ontzetten goed 2018!

Eenzame (?) Feestdagen......

Misschien weet u het nog, vorig jaar heb ik er bewust voor gekozen alleen te zijn met de feestdagen. Alleen maar niet eenzaam, althans dat dacht ik. Het is me tegengevallen….

Het hele jaar door heb ik mooie mensen om me heen. Mensen waarvan ik kan zeggen dat we elkaar waarderen, met elkaar kunnen lachen en huilen en vaak ook een vorm van liefde voelen. Dat weet ik en daar ben ik ook dankbaar voor.

Ik had een aantal uitnodigingen om de feestdagen niet alleen te hoeven doorbrengen, dat was het punt niet maar ik wilde even alleen zijn. Maar toen ik alleen was voelde ik me eenzaam, eigenlijk voor het eerst van mijn leven. En dat is een rotgevoel kan ik jullie vertellen.

Dit jaar ben ik niet alleen. Nog sterker, ik ben met mensen waar ik van hou, stuk voor stuk. Een deel ben ik thuis, een deel elders. En daar ga ik van genieten!

Waarom ik dit blog schrijf? Ik had even de behoefte dit te delen. En misschien wil ik jullie wel laten nadenken. Mijn blogs worden goed gelezen, dat zie ik, dus ik bereik ook veel mensen. Als al mijn lezers nu eens om zich heen zouden kijken…. Kijken of er nog ergens een vriend of familielid alleen is met de feestdagen…. Geloof me, er zijn maar heel weinig mensen die met deze dagen eenzaam willen zijn!

Ik wens jullie alvast gezellige dagen met elkaar!

Sprankelen....

“DE WERELD DAT BEN JE ZELF

Baal je ook wel eens van een situatie en vooral als het een situatie waar iemand schuld aan heeft? Ik zeker wel. Vooral als het een situatie is die ik zelf heb gecreëerd. En soms kan ik ook best lang in dat gevoel blijven hangen.

Wat me vaak helpt is om de situatie om te keren. In plaats van dat ik de situatie de schuld geef van mijn rotgevoel, kan ik zien dat mijn rotgevoel de situatie heeft gecreëerd. Van hieruit gezien besef ik me weer dat ik helemaal geen invloed heb op de situatie buiten mezelf.

Zo denken geeft me rust en rust heb ik nodig om te kunnen genieten van mijn leven. Want daarom ben ik hier. Om plezier te hebben, blij te zijn en te sprankelen.”

Grappig, bovenstaande stukje las ik op internet bij een coach. Ik heb daar toch zo mijn twijfels over, ik ben namelijk van mening dat je wel degelijk invloed hebt op je omgeving en situaties. Kent u het gezegde “…. Bedenk eens wat een sigaar kan doen in een huis met 9 kamers…”? Zullen we daar eens op doorborduren in het kader van bovenstaande beweringen?

·         De eerste vraag is waarom iemand nog een sigaar binnenshuis opsteekt. Daar heeft hij/zij dan blijkbaar bewust voor gekozen, en in het geval het niet zijn/haar eigen huis is ook toestemming voor.

·         De tweede vraag is, als er meerdere mensen aanwezig zijn, of de roker respect heeft voor zijn/haar omgeving. En houdt hij/zij rekening met deze omgeving?

·         Vraag drie: Denkt hij/zij wel na over wat zijn acties tot gevolg kunnen hebben? Zijn er allergische personen aanwezig of komen die later in het huis?

·         Vierde vraag: Hoeveel schade kan het roken van een sigaar op korte en lange termijn aanrichten? Buiten de schade aan gezondheid van mensen kun je ook denken aan de ergernis en het idee dat de roker geen respect voor je heeft.

Al met al trek ik de conclusie dat je zelf situaties veroorzaakt. En ik zeg altijd: “Men is zelf verantwoordelijk voor zijn/haar daden en de gevolgen daarvan.”

Kortom, ik heb het idee dat bovenstaande stukje alleen maar oplevert dat iemand een negatieve situatie die hij/zij voor zichzelf en andere heeft gerealiseerd goed wil praten. De wereld verbeteren begint bij jezelf zegt men altijd. 

Denk daar maar eens over na tijdens het sprankelen!

Integer.....?

Ik schreef er al eerder iets over op FaceBook, ik vind het belangrijk te weten of iemand integer is of niet.

Wikepedia omschrijft het als volgt:

Integriteit is de persoonlijke eigenschap, karaktereigenschap, van een individu die inhoudt dat de betrokkenen eerlijk en oprecht is en niet omkoopbaar. De persoon beschikt over een intrinsieke betrouwbaarheid, zegt wat hij doet en doet wat hij zegt, heeft geen verborgen agenda.

Oei, hoor ik u nu denken, nu gaan er wat mensen door de mand vallen! Ja, maar nu gaat dit eens niet over politici en bestuurders uit Almere. Ik ga nu eens kijken naar mensen die zichzelf “coach” noemen. Dan moeten we natuurlijk ook even kijken naar wat een coach nu precies is.

Wikepedia weer:

“Een coach is iemand die beroepsmatig mensen of dieren begeleidt teneinde hun prestaties te verbeteren.”

Kortom, iemand die je helpt jezelf te verbeteren. Ook een beetje een voorbeeldtype dus, iemand naar wie je op kunt kijken als degene die weet waar hij/zij het over heeft. Immers, hoe kun je iemand helpen zichzelf te verbeteren als je zelf niet het goede voorbeeld geeft? Dan ben je niet geloofwaardig, niet integer.

Toch zijn er coaches die anderen begeleiden en vertellen hoe het wel moet terwijl ze zelf in hun privéleven iets heel anders laten zien. Die blogs en FaceBookberichten plaatsen waarvan mensen die hen kennen stijl achterover slaan omdat ze weten dat die mensen in hun leven duidelijk anders met zaken omgaan.

Zo verscheen deze week weer een bericht op FaceBook waarin commentaar werd geleverd op “VICTIM BLAMING”. Er werd veel medelijden getoond met slachtoffers, en terecht. Maar als je dan weet dat de schrijfster van dat stuk zelf een aantal slachtoffers heeft gemaakt op een bijna soortgelijke manier en daarna totaal geen spijt toonde…. Dan vraag je je toch af hoe dergelijke mensen zichzelf nog in de spiegel durven aan te kijken. Een mooi voorbeeld van een niet-integere coach dus! Een stukje uit de tekst:

“Er wordt ook nog veel gesproken over wat het slachtoffer heeft gedaan en veel minder over wat de dader gedaan heeft. Het lijkt wel alsof we het veilig voor onszelf maken door verantwoordelijkheid bij de slachtoffers neer te leggen. Maar we beseffen ons niet dat we het ons hiermee juist extra onveilig voor onszelf maken.”

Als ik u dan vertel dat dezelfde coach heel bewust meegeholpen heeft aan een rechtszaak tegen een slachtoffer, wat denkt u dan????? Integer, dacht het niet, of ben ik nou gek?

Volledigheidshalve hier de bronvermelding: http://bit.ly/2zRsFRW

Het verschil....

Mensen vragen mij weleens of ik geen spijt heb van mijn vertrek uit Almere naar het mooie Friesland. De vorige zin geeft het antwoord eigenlijk al weg: Nee!!!

Dit vraagt uiteraard om enige uitleg, ik moet immers veel kilometers maken om te doen wat ik wil doen, heb “helemaal niemand” in de omgeving en het comfort van de grote stad is hier ook niet. Klopt allemaal, maar wat staat er allemaal tegenover?

·         Rust. Een dooddoener maar het klopt wel. Vanuit mijn achterraam kijk ik uit op een mooie grote tuin met daarachter een schapenwei, dat is een rustgevend gevoel. In het dorp (1100 inwoners) zie je ’s avonds na 18.00 uur en op zondag bijna niemand meer op straat. Geen geluidsoverlast, scheurende brommertjes etc.

·         Ruimte. Voor het relatief lage bedrag dat ik aan huur betaal heb ik ontzettend veel ruimte. Misschien niet binnen in mijn woning maar ik heb een achtertuin van 28 meter diep en 12 meter breed. Een voortuin van 60 vierkante meter en naast het huis is er ruimte voor 3 auto’s. Daarnaast is Friesland erg dun bevolkt en barst het van de weilanden, meren, bossen, etc.

·         Vertrouwen. Hier vertrouwt men elkaar nog. Facturen worden wel een keer gestuurd (garage doet dat 1x per maand) en daarna betaal je. Even geen geld? Dan betaal je iets later, geen punt. Geen geld bij je? Gooi het van de week maar even in de brievenbus….

·         Samenwerking. Voor € 10 ben je als alleenstaande lid van de straatvereniging. Hiervoor bouwen we eens in de twee jaar een prachtige praalwagen. SAMEN!!!! We versieren de straat met het jaarlijkse feest en met de Kerstdagen. SAMEN!!!! Een aanhanger gestolen? Dan kopen we een andere. SAMEN!!!!

·         Zorg voor elkaar. Mensen zorgen voor elkaar als er iets is. GRATIS!!!! De belangen liggen bij de inwoners, Dorpsbelang boven Gemeentebelang. Door het dorp wordt er samen een duofiets gekocht om samen te kunnen fietsen. Daarvoor hebben we geen geld van de Gemeente nodig.

·         Geen gezeur. Je gedraagt je hier en anders lossen we het onderling op. Buurtbemiddeling, politie, verhuurder, etc. We hebben ze niet nodig.

Al met al ben ik enorm blij dat ik de stap gemaakt heb. Ik vind het ook jammer dat mensen het soms niet durven of kunnen wat ik gedaan heb. Een uurtje rijden levert zoveel meer op en de kosten haal je er met woongenot en –kosten makkelijk uit. Geen gezeur meer met een Gemeente die ambtenaren belangrijker vinden dan inwoners. Geen ergernis als je weer weken moet wachten tot iets geregeld is, je belt en men stuurt “een mannetje”. Geen broodroof, je werkt en verdient geld en daar komt niemand tussen met zwaargesubsidieerde instanties.

Kortom: Friesland BOPPE!!!! (Of Groningen, Drenthe. Overijssel, Gelderland, etc.)

Vals gevoel van veiligheid in Almere!

Zondagmorgen 8.00 uur, ik kom aanrijden om op te bouwen op het Stadhuisplein in Almere (Streetartfestival). Het paaltje is omhoog dus ik druk op het knopje om contact te krijgen met parkeerbeheer/cameratoezicht.... Dat doe ik in 5 minuten 3 keer zonder enige reactie. Gelukkig zijn even verderop 2 paaltjes verwijderd zodat ik toch door kan rijden.

Ik zie op het plein een "licht getinte" jongeman van ca. 16/17 jaar met een iets groter dan normaal modern kruisoverjeborsttasje rondlopen en druk telefoneren. Even later komt zijn "licht getinte" vriend met bontkraagje aan en samen lopen ze een stukje verder. Blijkbaar is de nieuw aangekomen jongen jarig want hij krijgt een hand en een klein kadootje. Dan gaan ze snel uit elkaar. De eerste jongeman blijft telefoneren en rondlopen tussen Grote Markt en Stadhuisplein. Diverse malen komen er andere vrienden, allemaal jarig want ze krijgen een hand en een klein pakje, die heel snel ook weer verdwijnen. Dit gaat ruim een uur door, altijd leuk om te zien dat iemand veel vrienden heeft.

Wat ik me afvraag is waarom er in het centrum allemaal camera"s hangen, is dit voor de veiligheid en om misstanden te signaleren zoals bijv. in het programma "De Meldkamer" op TV te zien is of wil Almere een vals gevoel van veiligheid geven?

Ik ben natuurlijk door mijn achtergrond redelijk achterdochtig en zou zomaar het idee kunnen krijgen dat de bovengenoemde jarige vrienden helemaal niet jarig zijn, zelfs geen vrienden! Ik zou kunnen denken dat ze drugs kwamen kopen, raar idee he? En dan denk ik meteen ook als zeer negatief ingesteld persoon dat er helemaal niemand naar de camerabeelden zat te kijken, en ook niet hoorde dat er een belletje ging. Dat er eigenlijk gewoon niemand in de Almeerse Meldkamer zat. Dat die persoon misschien zijn post had verlaten of zijn zondagmorgenschoonheidsslaapje deed. Want anders was de politie toch wel even komen controleren denk ik.....

Maar dat zal toch niet waar zijn wat ik denk? Toch????

Goede tijden slechte tijden.....

Nee, ik ben niet bekeerd tot de Soapsekte maar vond deze titel wel mooi voor de dag van gisteren.

Gisteren mocht ik weer meewerken aan een zogenaamde “Klok” van Stichting Opkikker. Een Klok is bij ons een kleine Opkikkerdag, een dag voor 20 gezinnen om de druk van het dagelijkse leven in een gezin met een ziek kind te vergeten. Alle vrijwilligers en relaties die daaraan meewerken doen dit niet voor zichzelf maar voor datgene wat de gezinnen mee naar huis gaan: een blij gevoel.

Misschien is het niet helemaal eerlijk als ik zeg dat wij het niet voor onszelf doen, stiekem ook wel een beetje. We gaan namelijk allemaal met een tevreden en dankbaar gevoel naar huis. Dankbaar dat we dit hebben mogen doen en tevreden om wat we hebben mogen doen.

Op zo’n dag gaan dingen mis, dat voorkom je nou eenmaal niet. Daar heb ik moeite mee, ik ben altijd bang dat anderen dat ook merken terwijl dat over het algemeen niet zo is. Gisteren ging er veel mis, maar allemaal dingen die buiten onze invloedsfeer lagen. Dat is jammer en ik merk dat ik daar niet altijd even goed op reageer. Maar over het algemeen is dat even een momentje en doe ik mijn best zaken op te lossen. En gek genoeg lukt dat in het grootste deel van de gevallen. En waar het niet lukt zoeken we een manier om zaken te verhullen zodat niemand het merkt. En aan het einde van de dag zien we dat we het goed hebben gedaan al is het niet altijd goed gegaan.

En n u ik dit lees lijkt het alsof er niks goed ging, maar dat klopt niet. Ondanks de regen, de plotseling aanwezige paaltjes waar ze een week eerder nog niet waren, de lege accu van een elektrisch golfkarretje en de lege gasfles hebben we gedaan wat er moest gebeuren. En we hebben plezier gehad (O ja, nog iets waar we het voor doen), en niet zo’n beetje ook.

Dat gezin uit Friesland wat bij mij 10 minuten vandaan woont en uit zijn dak ging van plezier bij de motorboot en de helikopter. Pa werd kind en kind werd volwassen van plezier. Pa was in de auto niet stil te krijgen door zijn enthousiasme.

En dan dat kleine mannetje die meteen een klik met me had toen hij naast me in de auto zat. TWEE (!) keer was hij in de helikopter geweest, 1x met papa en 1x met mama. Wat een geluk dat papa en mama allebei niet alleen durfden! Ik trof het want ik mocht ze twee keer van de ene naar de andere activiteit vervoeren. En gek genoeg kwam ik hem steeds weer ergens anders tegen. Aan het einde van de dag wilde hij weer door mij naar de auto gebracht worden maar dat vond papa te gek worden. Alles in- en uit de auto laden voor een stukje van 500 meter was ook inderdaad wel overdreven. Bovendien had hij, om met de woorden van papa te spreken, “wielen onder zijn kont”. Maar daar had mijn vriend een oplossing voor: “Mag die meneer me dan wel naar de auto duwen?”

En natuurlijk deed ik dat graag, ook al had hij toen ik aan zijn slagroomtoetje moest ruiken mijn neus onder gesmeerd. En ook had hij mij een paar keer gesloopt met de “Hijskraan met sloopkogel” die de ballonnenmensen voor hem hadden gemaakt. En als ik een “high five” wilde kreeg ik een “boks” en andersom, terwijl zijn ogen glommen van pret en ondeugd.

“Vriend”, als jij denkt dat je een mooie dag hebt gehad, je wil niet weten hoe mooi jij mijn dag hebt gemaakt.

Ze worden steeds beter.....

Regelmatig kijk ik in mijn SPAM-box voor het geval er iets in terecht komt wat doorgezonden had moeten worden. Helaas gebeurt dat nog weleens waardoor je in de problemen kunt komen. Vandaag haalde ik er inderdaad 3 uit: 2x Telfort en 1x CJIB.

De eerste twee zijn niet zo belangrijk, het wordt automatisch afgeschreven, het CJIB kon weleens een probleem zijn. Natuurlijk was het raar dat het CJIB mij iets stuurde en het ook nog in mijn SPAM terecht kwam maar ik las het toch even door. Duidelijk werd dat ik al diverse aanmaningen en dergelijke via de post gehad moest hebben. Nou weet ik dat de post hier niet regelmatig en correct werkt in Friesland, ik heb daar al eerder problemen door ondervonden. Het gegeven dat het CJIB geen mailadres van mij kon hebben ontschoot mij even.

Echt, ik moest 2 keer lezen voordat dingen mij duidelijk werden. De tweede keer zag ik de (hele kleine) taalfoutjes pas. Ook viel op dat er geen tijd van de overtreding stond en het bedrag voor 15 kilometer te hard ruim € 500 was. En waar was het, ook iets wat niet vermeld werd. Pas toen ik de aangekondigde maatregelen zag was ik overtuigd dat dit een oplichtingstruuk is.

Maar goed, ik ben van het controleren en raak niet snel in paniek. Maar wat nou als je anders in elkaar steekt, wat ouder bent en internet niet snapt of gewoon naïef bent? Dan ga je echt nat denk ik. Daarom mijn boodschap: controleer alles, ook als het echt lijkt!

Onderwerp: Laaste aanmaning betaalverzoek Cjib

Ik sta weer op het punt om te zeggen dat ik de wereld niet begrijp…..

Zoals de meeste van jullie weten heb ik niets met godsdiensten, geaardheid, lang, kort, dik, dun, kortom de verschillen in mensen. Daarnaast durf ik mezelf wel in het hokje “Overtuigd Heiden” (OH) te plaatsen. Verwar dit overigens niet met de andere betekenis van OH: Ouwe Hoer….

Momenteel is het modern en politiek uiteraard verantwoord om “genderneutraal” te zijn als bedrijf of organisatie. Dit gaat zelfs zo ver dat er prijzen in de filmindustrie veranderd worden naar …person” in plaats van “….man”. Hoe komt dat toch? Vanmiddag begreep ik dat een groot deel van de transgenders in Nederland nog nooit hadden nagedacht over de manier waarop ze worden aangesproken of daar geen sterke mening over hadden. Het gaat dus om een relatief kleine groep waar de halve wereld voor op zijn kop gezet wordt. Maar dat zwarte hulpje van Sinterklaas blijven we, overigens terecht, gewoon “Piet”noemen. Hoe gaan we daar ik de toekomst mee om? “Sinterklaas en gekleurd persoon” of zo?

Maar even terug naar “OH”…. Discriminatie mag niet, op geen enkel vlak. Laten we dit “genderneutrale” voorbeeld eens doortrekken. Ik ben dus “OH”. Maar ik word wel gedwongen van dezelfde bus, winkels, loketten en toiletten gebruik te maken als Christenen, Islamieten en andere gelovigen. Ik heb dus geen keuze en dat irriteert mij. En ik besef heel goed dat ik hierin niet de enige ben maar dat wij wel een hele kleine groep zijn.

Maar als discrimineren niet mag dan wil ik hetzelfde als transgenders behandeld worden, dus neutraal. Ik wil dus een neutrale bus, een aantal neutrale winkels, neutrale loketten en toiletten en alles wat er nog meer neutraal zou moeten zijn.

Eigenlijk zou het mooi zijn als je wat dat betreft kon kiezen. Bijvoorbeeld in de bus: Christenen (lees: mannen of kleurlingen) voorin, Islamieten (lees vrouwen of blanken) achterin en in het midden de “OH”’s (lees: transgenders of gemengde rassen) van deze wereld. En als dan iemand het lef heeft om in de verkeerde zone te gaan zitten flink afstraffen!

Ik denk eigenlijk gewoon dat de schuld van al deze ellende bij Rosa Parks ligt.

En hiermee wil ik concluderen dat wat ik in de titel aangaf eigenlijk gewoon uitgesproken moet worden.

Anouk

Ik heb niet snel bewondering voor iemand, dan moet je echt wel laten zien dat je iets in je mars hebt wil je mijn bewondering verdienen. Iemand die ik bewonder en waardeer is Anouk, een vrouw die hard werkt, zich inzet voor anderen en haar bedrijf maar tussendoor altijd tijd vindt voor een goed gesprek. Anouk zorgt goed voor haar lichaam, sport en is veel met gezondheid en goede voeding bezig. Iemand die zeker in mijn Top 10 van mooie mensen staat.

Sinds vannacht is Anouk niet meer de enige Anouk waar ik bewondering voor heb. In mijn dorp woont ook een Anouk, tot vandaag had ik haar echter nog nooit ontmoet ook al woon ik hier ruim 3 jaar. Eigenlijk heb ik haar ook niet ontmoet, alleen gezien. Deze Anouk doet aan topsport, ze heeft mijn bewondering verdiend door de manier waarop ze traint. Anouk traint namelijk ’s nachts en dat doet ze heel fanatiek. Ik heb het idee dat ze traint voor een hardloopwedstrijd op hoog niveau gezien haar inzet.

Anouk wordt getraind door een jongeman van een jaar of 19. Ook voor hem heb ik bewondering, andere mensen van zijn leeftijd gaan zaterdagnacht stappen, hij klimt op zijn fiets en begeleidt Anouk bij het trainen. En dat doet hij fanatiek! Aan zijn stem kun je ook horen als het minder goed gaat, hij moedigt Anouk aan door veelvuldig haar naam te roepen en soms gaat het niet goed. Dan geeft hij strafopdrachten tussendoor als “Anouk stop!” of “Anouk zit!”….

Ze trainen bij ons in de straat, logisch want ik woon aan een van de langste straten van het dorp. Anouk rent dan de straat op en neer en de trainer fietst er achteraan en dat gaat hard! Irritant is wel dat zijn fiets piept maar dat nemen we maar voor lief. Vannacht hebben ze zeker 2 uur samen getraind. Leuk detail is dat publiek dat terugkwam van het stappen Anouk ook aanmoedigde, dat moet haar goed gedaan hebben want ik zag haar tempo versnellen.

Om 3 uur zijn ze begonnen, eerst nog met een trainingsmaatje met wit haar en zijn/haar begeleider maar die heb ik na een kwartier niet meer gezien. Om 5 uur ben ik verder gaan slapen want toen was ik het zat. Ik hoop dat Anouk en haar begeleider toen ook naar huis zijn gegaan, de begeleider was het ook al een tijdje zat geloof ik.

Mocht ik Anouk deze week tegenkomen dan zal ik haar aaien en zeggen dat ze braaf is. Haar trainer zal ik prijzen voor zijn inzet, zelden heb ik iemand zo lang achter zijn Berner Senner aan zien jagen. Hopelijk hebben ze samen na afloop een bak water en een biertje gedronken.

Underestimate me, that’ll be fun……

Deze tekst heb ik pas op een T-shirt laten drukken. Niet alleen omdat de tekst grappig is, ook omdat deze bij mij past.

In het verleden heb ik in blogberichten al eens duidelijk aangegeven voor de mensen die mij niet goed kennen hoe dingen bij mij werken. Onder welke afspraken ik mijn leven heb ingericht en waar ik absoluut niet tegen kan. Ook is het heel duidelijk dat je, als je bij mij iets verschrikkelijk verkeerd doet, best een tweede kans krijgt. Geen derde, vierde, etc. zoals sommige mensen wel doen, na twee keer moet je echt wel heel dom zijn om weer dezelfde fout te maken.

Jullie weten dat mijn ex D.B. mij tijdens onze relatie bedrogen heeft met de Almeerse Opperspreekstalmeester die ik in het verleden wel gekscherend de Rattenkoning heb genoemd. De rechter heeft inmiddels bepaald dat deze persoon niet moet zeuren over dat ik hypothetische uitspraken doe en hem bij de uitspraak in het ongelijk gesteld. Wat mij betreft had het daarbij kunnen blijven ware het niet dat het collectief rond deze man en mijn ex het ongelijk niet kan verkroppen.

Daar gaat dus je tweede kans en voel ik mij aan mijzelf verplicht te staan voor alles waar ik in geloof.

Tot mijn grote verbazing ontving ik na bijna 15 maanden van de genoemde ex, in Almere ook bekend als Voelgoedvrouw, een mailtje. De wonden waren net een beetje geheeld maar blijkbaar werd het tijd om vanuit het collectief weer een actie te doen. In deze mail, en de daarna verschenen filmpjes op FaceBook werd verteld dat ze een artikel had gelezen waardoor ze begreep waarom ze dat gedaan had. Geen excuses, geen spijt, nee: ze kan het nu voor zichzelf goedpraten.

In deze mail werd ook nog expliciet aangegeven dat ze begreep dat er wonden opengereten zouden worden. Maar daar werd verder niets mee gedaan.

Ik begrijp dus dat er mensen zijn die een goed gevoel krijgen als ze een onderbouwing van hun verachtelijke en maatschappelijk niet geaccepteerde acties vinden. Deze mensen vinden dan dat zij het recht hebben na te trappen en oude wonden open te rijten. Hierbij nog even wat extra zout in deze wonden gooiend in het traject.

Dan krijgt je vertrouwen in de mensheid nog een extra deuk. Dat je goedheid op deze manier beloond wordt….

Wat ik misdaan heb? Niets, helemaal niets.

Wat ik goed gedaan heb? Onderstaande:

·         Voor 2 kamers en een appartement de verhuizingen, schoonmaken en opknappen verzorgd.

·         Hulp bij de scheiding en alles daaromheen gegeven.

·         2x Per week naar Almere gereden om steun en hulp te bieden.

·         Een jaar lang maaltijden gekookt en ingevroren omdat er alleen een magnetron was.

·         3 Jaar lang zakelijk en Prive gecoached.

·         Een bedrijf gezond gemaakt en alles daaromheen geregeld.

·         Geholpen haar eigenwaarde te vinden en zichzelf te leren kennen.

Anderhalf jaar gewerkt aan het laten slagen van een LAT-relatie.

Om er later achter te komen dat de vrouw waar ik anderhalf jaar een LAT-relatie mee had en die ik al ruim 6 jaar dacht te kennen standaard op woensdagavond sexueel verwend werd door iemand die ik als een goede vriend zag.

En weer werd mijn hart gebroken…

Nee, niet op de manier die de titel van deze blog je laat veronderstellen. Ik wilde alleen jullie triggeren dit blog te lezen.

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik wat van mijn vrije tijd stop in Stichting Opkikker. Met heel veel vrijwilligers en relaties maken wij heel veel gezinnen een dagje blij en laten we ze vergeten dat een kind uit het gezin ziek is. Dat doen wij voornamelijk op De Eemhof waar we minimaal 1x per maand een flink aantal gezinnen een Opkikkerdag aanbieden met allerlei activiteiten.

Een van de mooiste momenten van de dag is het vertrek, althans voor ons. En dan niet in de zin dat we blij zijn dat de gezinnen vertrekken, voor ons kan een dag niet lang genoeg duren. Nee, omdat we dan allemaal blije gezichten zien en soms ook een traan op de voorbank…..

De gezinnen gaan door een grote menigte van alle vrijwilligers en relaties, zie bijvoorbeeld dit filmpje voor een idee hoe dat is: 

https://www.facebook.com/ruud.sliphorst/videos/1276019242510754/ 

Wat ik het leukste vind is om de gezinnen die in de file staan te wachten voor dit afscheid nog even een goede reis te wensen. Ook zie je dan dat mensen graag nog even de gelegenheid willen hebben “iemand” te bedanken. Niet mij persoonlijk maar de vrijwilliger als vertegenwoordiger van Stichting Opkikker.

Soms zie je dan helaas ook leed bij vertrek en dat kan hard binnenkomen, zoals gisteren. Een van de laatste gezinnen vertrok in 2 auto’s, vader en dochter van een jaar of tien in de voorste en moeder in de achterste auto. Vader en dochter had ik al gesproken, moeder had ik niet verwacht dus die dame alleen vertelde ik dat deze uitgang alleen voor Opkikkergezinnen was.

Ze begon te huilen en vertelde dat ze wel bij de Opkikker hoorde maar niet meer bij het gezin. Dat ze het moeilijk vond om alleen door die menigte te moeten rijden….

Wat doe je dan, begrip tonen voor de persoonlijke ellende waar je het fijne niet van weet kun je niet. Begrip voor de tranen en haar tegenzin om zo te vertrekken wel. Ze wilde liever via een andere uitgang weg, dat snapte ik en heb ik voor haar geregeld. Ook bood ik haar aan het tegen vader en dochter te vertellen zodat ze haar tranen niet hoefden te zien. Dat waardeerde ze enorm.

Ik liep naar de bestuurderskant van de auto van vader en probeerde het hem discreet duidelijk te maken. Jammer, maar hij wilde weten waarom. Ik probeerde het in bedekte woorden duidelijk te maken maar hij vroeg maar door. Met als gevolg dat dochter ook begon te huilen. Van moeder had ik al begrepen dat dochter (uiteraard) moeite had met kiezen met wie ze mee zou rijden.

Blijkbaar was vader boos op moeder want hij vergat zijn dochter te troosten en wat had ik die taak graag overgenomen. Het enige wat ik kon doen was mijn Opkikkerparaplue  “per ongeluk” in de auto laten vallen om haar gedachten ergens anders op te laten richten. Uiteraard mocht ze deze houden en zag ik toen een klein lachje. Maar wat had ik haar graag de knuffel gegeven die papa of mama op dat moment niet konden opbrengen.

Een dag voor vaderdag waar ik mijn kinderen niet zou zien kwam dit hard binnen, met tranen tot gevolg. Niet voor mezelf maar er was weer dat besef dat zoveel kinderen en ouders elkaar moeten missen om wat voor reden dan ook. Wees blij en dankbaar met wat je gegeven is en koester dat….

En dan ben je thuis…..

4 Dagen actief geweest voor Stichting Opkikker, met als hoogtepunt het weekend (de Ambassadeursdagen)  met in totaal ca. 1200 gezinnen in Dierenpark Amersfoort. Vorig jaar na de Ambassadeursdagen in Duinrell heb ik mij voorgenomen niet meer direct en alleen naar huis te rijden, ik deed het toch…

Voor de mensen die Stichting Opkikker (www.opkikker.nl) niet kennen, deze stichting verzorgt jaarlijks voor vele duizenden gezinnen waarvan één of meerdere kinderen langdurig ziek zijn een dag om te vergeten. Vergeten dat je ziek bent, vergeten dat je kind zoveel ellende moet doorstaan, vergeten dat de toekomst soms onzeker is. Gewoon een dag net als andere gezinnen zijn, het klinkt zo makkelijk en gewoon.

Ik mocht het hele weekend het lasergamen begeleiden, om het kwartier een nieuwe groep van 20 kinderen en hun ouders. Geweldig om te doen en fijn om ook tijd te hebben om mensen aandacht te geven. Aandacht die zij zeker verdienen. Maar ook aandacht heeft zijn keerzijde, zeker als je diep van binnen een betrokken persoon bent. Je laat het niet altijd merken, en zeker niet aan de gezinnen, maar verhalen raken je. En natuurlijk probeer je de mensen een hart onder de riem te steken maar wat zeg je tegen ouders die hun kind zieker en zieker zien worden, tegen ouders die niet weten wat er met hun kind is, en soms tegen ouders die weten dat ze hun kind gaan overleven….

Zo’n weekend hakt erin, lichamelijk maar ook mentaal. We weten het allemaal, het leven is een lach en een traan….. Denk daar eens even over na.

Stemmingen wisselen elkaar af op zo’n dag. Gezinnen die je al vaker hebt gezien vertellen je over de ontwikkelingen, helaas te vaak negatief. Zo’n moment wordt afgelost door een situatie met een moeder die je spontaan knuffelt omdat je je best doet een misser van een ander op te lossen. En die nog blijer is als je kunt vertellen dat het is gelukt.

Herinneringen aan situaties van vorig jaar die je in de ochtend met je collega’s kunt delen en waarbij je de tranen en herkenning in elkaars ogen ziet. En dan een gezin die je naam noemt terwijl je ze 5 jaar geleden voor het laatst gesproken of gezien hebt. En dan nog vluchtig ook.

Het moment dat je van pure vermoeidheid en overbelasting met pijn in je voeten vooruitstrompelt en een vader je met tranen in de ogen bedankt voor de mooie dag.

Het moment dat je moet toekijken dat een kind heel graag wil lasergamen maar dat niet kan omdat hij/zij een leven lang in de rolstoel moet doorbrengen. En een moeder je zo dankbaar aankijkt als je de rolstoel van haar dochter zo neerzet dat ze achter Piet Paulusma op TV te zien zal zijn.

Een regenbuitje bovenop al die mooie mensen (gelukkig niet te lang) wordt afgewisseld met een gesprek over je eigen achtergrond waarbij een moeder opmerkt dat je dit veel mooier vindt dan alles wat je in je werkende leven ooit bereikt hebt omdat ze de passie in je ogen en verhalen herkent.

Even heb ik zitten huilen in de auto (op een parkeerplaats) en nu ik hier thuis zit te tikken komen de traantjes weer. Maar niet alleen vanwege al die emotionele verhalen. Nee, vooral omdat ik dankbaar ben dat ik dit mag doen. En dat ik dit mag doen met zoveel andere vrijwilligers uit het hele land die stuk voor stuk hetzelfde denken als ik. En waarvan ik weet dat ze voor de gezinnen klaar staan maar ook voor mij mocht dat nodig zijn. Jullie weten wie jullie zijn en ik hou van jullie op mijn eigen manier toppers!

Eigen mening gevaarlijk?

Bloggen, hoe vaak moet je dat doen? Sommige mensen zeggen “Het kan nooit te vaak.”, anderen vinden het al gauw teveel….. Ik ben van mening dat je moet bloggen als je iets leuks of interessants te vertellen hebt.

Mijn probleem is dan direct dat ik dat altijd wel heb, dus keuzes maken………

Vandaag zag ik op FaceBook een bericht met een foto die in combinatie met de tekst oud zeer bij mij opriep. Of eigenlijk geen “oud zeer” maar langslepend zeer. Ik liet mij verleiden op de foto te reageren met uiteraard weer reacties hierop van anderen. Ik zal wel ouderwets zijn maar tegenwoordig schijnt het maatschappelijk geaccepteerd te zijn om een buitenechtelijke relatie te hebben. Althans, als ik zie hoeveel mensen het met hand en tand verdedigen krijg ik het benauwd. Eerst begin deze week weer een post over de Burgemeester van Almere, en dan een foto van vier dames waarvan ik zeker weet dat er drie van tijdens hun relatie ook nog een relatie hebben/hadden met een getrouwde man.

En dan gaat het spannend worden. Ik geef commentaar en ogenblikkelijk begint iemand te verdedigen met Bijbelteksten over mensen die zonder zonde zijn en het gooien van stenen. Volgens mij kan die tekst uitgelegd worden als geen eigen mening durven ventileren en je hoofd in het zand steken. Ik wil hiermee niemand beledigen, ik geef slechts aan hoe ik het zie. Blijkbaar zijn we verworden tot een maatschappij waar mensen bang zijn zaken te veroordelen om maar geen vriendjes of vriendinnetjes kwijt te raken. “Pleasen” noemen we dat ook wel. Het schijnt trouwens dat er cursussen bestaan om je daar vanaf te helpen. Hopelijk is de vervolgcursus iets waar men leert het leed wat met “Pleasen” is aangedaan goed te maken.

Waarom zijn mensen bang om hun mening te geven? Economische redenen? Sociale? Wat????? Ik ben van mening dat mensen zonder eigen mening zichzelf niet serieus mogen nemen. Meelopers noem ik dat. En als je te lang en te vaak met alle winden meewaait neemt niemand je meer serieus. Dan vindt men je aardig omdat je zo lief bent, maar niemand neemt je echt serieus.

Maar ik laat het hier maar even bij. Mijn mening is gegeven en ik word regelmatig als ik op weg ben naar Almere ingehaald door een auto gevuld met Karma. Komt allemaal wel goed dus.

(Goed) voorbeeld doet (goed) volgen....

Lekker dan als je zo’n bericht als dit bericht in de Almeerse media tegenkomt: http://www.omroepflevoland.nl/nieuws/146438/almere-fractievoorzitters-geinformeerd-over-priveleven-burgemeester

En het rare is dat dan veel van de mensen die hierop reageren het als een privézaak afdoen. Ik denk dat dat mensen zijn die nooit iets dergelijks hebben meegemaakt. Zoiets is NOOIT(!!!!) alleen maar iets van de betrokken persoon zelf.

Vreemdgaan, en vooral in deze mate waarin de burgemeester zeker niet uniek is, heeft altijd gevolgen voor meerdere personen. Je eigen gezin, je familie, maar ook je vrienden en zelfs je zakelijke relaties. Om over een eventuele partner van je slachtoffer maar niet te praten…. Met een dergelijke actie raak je mensen, vertrouwen verdwijnt; want met wie had je te maken? Waarom doet iemand dat, hoe kan iemand leven met leugens, met verraad, vertrouwen schenden, etc. Iemand waar je van houdt, iemand waar je tegenop kijkt, iemand waarmee je je leven deelt, iemand die je vertrouwt, iemand met wie je je diepste gevoelens deelt….. Die persoon is dus niet echt, niet betrouwbaar en het tegengestelde van wat je van haar/hem dacht.

Dat doet pijn, heel veel pijn! Het kan je leven kapot maken, je vertRouwen in mensen dusdanig beschadigen dat je nooit meer iemand durft te vertrouwen… En wat voor voorbeeld is dat?

Een burgemeester en een bekende ondernemer in Almere, zomaar twee mensen die meerdere relaties onderhouden en alom gerespecteerd werden. Die mensen als voorbeeld dienden en waar mensen op vertrouwden en dingen gunden. Je partner bedrieg je niet, je hebt voor iemand gekozen en als het niet meer gaat pak je je verantwoording en verdwijnt.

Maar ook de andere partij is natuurlijk niet onschuldig. De bovenstaande burgemeester en de ondernemer zijn natuurlijk wel twee personen die erop getraind zijn mensen om hun vinger te winden. Die woordkunstenaars zijn, politiek of anders, maar daar wel hun brood mee verdienen. Voor dergelijke mensen is manipuleren niet moeilijk. Maar manipuleren kun je herkennen en extra aandacht van een getrouwde man bij jou thuis of in een hotel is iets waar je ook bewust voor kiest. Alles is een keuze!

In bovenstaande gevallen vind ik echter dat je je verantwoording moet pakken en afscheid moet nemen. Je bent geen goed voorbeeld voor een stad, geen voorbeeld voor je leerlingen of anderen die je toespreekt. Ga weer terug naar Velsen of verhuis naar bijvoorbeeld Frankrijk. En ga eens praten met mensen die je kunnen vertellen hoeveel leed je veroorzaakt. En als je toch doorgaat met je ongewenste praktijken, bedenk dan dat Karma een bitch is….

Waarom denken mensen zo snel dat ze specialist zijn?

Velen van jullie weten wat mij overkomen is afgelopen jaar, of beter wat mij door mijn ex en haar geliefde is aangedaan. Daar was ik enorm boos en gefrustreerd over en ik heb in bedekte termen op FB hierover bericht. Op geen enkele manier heb ik daarbij negatieve uitlatingen gedaan of iemands “goede naam” beschadigd. Dat men door de manier van reageren zichzelf heeft beschadigd mag mij niet aangerekend worden.

Dat laatste is nu ook door de rechter na een half jaar bevestigd. Kortom, ik ben in het gelijk gesteld en de eiser moet niet zeuren.

De grap is dat ik dit voorspeld heb. Ik heb aangegeven, zelfs in een PB naar de bedreigende gemachtigde dat dit bij voorbaat een verloren zaak was. “De grap” hoor ik jullie vragen? Ja, het was één grote grap. De bedreigende gemachtigde heeft twee jaar rechten gestudeerd en dacht d.m.v. dreigen een en ander op te kunnen lossen. Ik heb hem aangegeven dat hij aan dit verhaal zijn vingers niet zou moeten willen branden maar hij was “juridisch adviseur” dus zou het voor zijn schoonvader wel even oplossen. Daarnaast zag hij echt niet dat er gewoon simpelweg geen zaak was en je bij de rechter niet ongecontroleerde en ongefundeerde uitspraken moet doen. Voor de liefhebber: ik kan nog leuke berichten laten zien.

Waarbij ik kom bij de eigenlijke kern van dit blogje: Waarom denken mensen zo snel dat ze specialist zijn?

Ik ben van mening dat sommige beroepen meer beschermd zouden moeten zijn. Ik denk hierbij aan Juridisch adviseur, Coach en dergelijke. Door met slecht of niet-opgeleide “specialisten” in zee te gaan kan veel ellende nog erger worden gemaakt. Slecht advies heeft nog nooit iemand geholpen maar mensen in nood doen vaak geen onderzoek naar degene die hen gaat “helpen”.

Twee jaar rechtenstudie maakt je nog geen Juridisch adviseur, een schriftelijke cursus nog geen Coach…. Toch ken ik mensen die van zichzelf vinden dat ze dan wel capabel genoeg zijn. Kennen we niet allemaal die persoon die werkeloos werd en “omdat hij/zij de buurvrouw zo goed geholpen heeft toen ze in de problemen zat” coach is geworden?

Ik ken zelfs iemand die slechts een middag uitleg heeft gehad en zichzelf als Coach aanbiedt.

Vaak ook weten dat soort mensen zelf niet waar ze mee bezig zijn. Deze week gaan ze linksom en na het volgen van een middagje training de week erop rechtsom. Het weekend daarna gaan ze gezellig een aantal workshops volgen en met de opgedane kennis zie je ze opeens 5 verschillende kanten tegelijk op willen. En die gaan U helpen….

De grap is dat de mensen die hulp zoeken vaak niet weten wat ze willen en alles voor waarheid aannemen. “Die en die heeft mij zo goed geholpen, daar moet je heen….” Maar niet ieder probleem behoeft dezelfde oplossing…!

Mijn boodschap is dan ook: CONTROLEER! Ga niet te snel in zee met onbekenden maar controleer hun kennis en ervaring. Kijk welke cursus of opleiding men gevolgd heeft en wat de kwaliteit daarvan was. Kijk ook naar referenties en vraag daarnaar. Niet die op de website, 70% daarvan is fake.

En heb je een juridisch probleem, ga naar een advocaat. De schoonvader van onze rechtenstudent kan je dat inmiddels ook adviseren.

Wegen naar Rome....

Een tijdje geleden heb ik eens op Google gezocht naar “Wegen naar Rome”, met een verrassend resultaat. Volgens een Duits onderzoek (zie https://goo.gl/l3oblS) zijn er in Europa maar liefst 486.713 wegen die naar Rome leiden. Althans vanuit dat aantal startpunten kun je Rome bereiken, ik denk dat dat hetzelfde is.

Het spreekwoord “Er zijn vele wegen die naar Rome leiden.” betekent dat er meerdere manieren zijn om iets te doen. Dat weet natuurlijk iedereen maar niet iedereen beseft dat ook. Vaak geeft men op als iets niet lukt en probeert dan geen andere manier. Dat geeft vaak een teleurstelling of in elk geval een onmachtig gevoel.

Maar het kan ook andersom werken. Je kunt er ook door uitgedaagd worden. Stel bijvoorbeeld dat iemand iets probeert wat je niet leuk vindt, dan zou je kunnen proberen die poging te blokkeren of saboteren. Vaak lukt dat maar soms werkt het averechts en vat de ander dat op als uitdaging.

Ik ben bijvoorbeeld zo iemand, ik maak graag af waar ik aan begin en denk dat “kan niet” amper bestaat. Ik ga dan zoeken naar andere manieren (wegen) die leiden naar waar ik naartoe wil (Rome).

Over het algemeen kom ik waar ik zijn wil. Is het niet rechtsom of linksom dan maar door het midden. En anders zijn er nog 486.710 andere manieren als je de Duitsers mag geloven. En laten we wel zijn, ze zeggen het zelf in de TV-reclame:  “Duitsers maken geen grappen…..”

Tsja en dan ben je 57.....

Vanmorgen werd ik wakker en was ik opeens een jaartje ouder, inderdaad: alweer. Voor het eerst ervoor gekozen op mijn verjaardag helemaal alleen te zijn. De reden is dat ik de afgelopen tijd ontzettend druk ben geweest en een rustdag voor mij een soort van feestdag is geworden. Helemaal goed dus.

En wat doe je dan zo op je verjaardag helemaal alleen? Nou, klussen dus, wat anders. Mijn trap wil ik opnieuw in de verf zetten maar daar zitten nogal wat haken en ogen aan. Kost dus veel tijd. Daarnaast heb ik mijn kleindochter een zelfgemaakt “Wobbelboard” beloofd en dat is ook nog niet af.

Tussendoor denk ik, denk ik veel. Op dit moment ben ik aan het kijken hoe mijn leven eruit ziet. Ben ik gelukkig? Ach, geluk is zo’n groot woord, maar ongelukkig ben ik niet.

Ben ik tevreden? Eigenlijk niet, maar waarom dan niet? Natuurlijk is er altijd iets te wensen over maar kom ik iets tekort? Zoals iedereen iedere maand geld, maar dat mag de pret niet drukken. Kom ik liefde tekort? Nee, buiten de liefde en aandacht die ik van mijn katten krijg zijn er best wel veel mensen die van mij houden. Maar uiteraard mag dat ook altijd meer en intensiever.

Als ik dan zo rond 12.00 uur zie dat ik al over de 120 verjaardagswensen zit vind ik dat ik me een beetje aanstel. Menigeen is blij met 10% van dat aantal, en bij mij is 99% ook van mensen waarvan ik weet dat ze me waarderen en vaak ook van me houden.

En dan denk ik verder, maak ik mensen gelukkig, blij, positief, etc. Ik denk het wel, nee, ik weet het zeker. Gisteren weer mogen werken met mensen die samen met alle anderen die aanwezig waren honderden gezinnen op jaarbasis een mooie dag bezorgen. En als die gezinnen vertrekken dan zie ik weer wat ik wil zien: Blijde gezichten achterin en traantjes voorin.

Morgen mag ik weer naar de boerderij om samen met Alfred en Ilse iets moois op te bouwen. Heerlijk.

En dan mijn familie, moeder, dochter, schoonzoon en kleinkinderen. Ik hou van ze en zij van mij. Dat we elkaar wat minder zien, ach, soms is dat zo. 

Kortom: Eigenlijk ben ik gewoon een tevreden en gelukkig mens.

"Dit ben ik...." zei de gek.

Ik ben een man van principes! Zo vind ik dat je afspraken na moet komen, niet liegt, niet bedriegt en niet vreemd gaat. Ik doe dat niet en verwacht dat van anderen ook niet. Daarnaast heb ik een bloedhekel aan jaloezie.

De laatste jaren ben ik wat milder geworden, probeer confrontaties te voorkomen en blijf weg van plaatsen waar ik mensen die deze principes met voeten treden tegen zou kunnen komen.

Met een netwerk zo groot als dat van mij is dat soms moeilijk. En soms zit de ergernis dan zo hoog dat ik er iets mee moet om niet terug te vallen in gedrag en omstandigheden waar ik niet meer in wil zijn. Dan schrijf ik bijvoorbeeld een blog om iets aan de kaak te stellen.

Er zijn mensen die dat vervelend vinden, dat mag uiteraard. Mestal zijn dit mensen die niet weten wat er speelt of zichzelf als “soft” mogen betitelen. Anderen vinden dat ik me nog redelijk in kan houden. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

Vanmorgen las ik weer een mooi “tegeltje” op FaceBook:

Als je in mijn hart zit kom je er moeilijk uit.

Maar als je eruit bent kom je er nooit meer in.

Zo werkt dat bij mij zeker. Ik zal voor mijn familie en vrienden vechten, laat me één keer door iemand belazeren, maar dan is het ook echt over. En ga je door, ok dan pak ik de handschoen op.

Gelukkig heb ik een mooie reputatie, ik lieg niet en kan alles wat ik beweer met bewijzen onderbouwen. Sommige mensen begrijpen dat niet en er zijn er zelfs die het risico nemen. Dat is dan jammer, misschien zelfs dom, want ik verander dan in iemand die ik normaal niet ben. En ga je heel ver, dan bijt ik me daarin ook vast, in mijn vorige blogs staan daar mooie voorbeelden van (hypothetisch gezien dan uiteraard).

Onlangs kreeg ik te horen dat er een echtpaar in Almere is dat bang voor mij is. Vind ik raar maar als dat in hun ogen zo is dan zal dat wel uitgelokt en terecht zijn.

Wat is een mens/werknemer waard?

Kent u dat gevoel van frustratie en boosheid waardoor je harder gaat rijden op de snelweg? Ik ben vanavond bijna door de geluidsbarrière gegaan, ik tikte in elk geval de 170 aan bij Emmeloord….

Waarom? Hoor ik u vragen, dat ga ik u uitleggen. Laat om te beginnen duidelijk zijn dat het mijn (!) gevoel is, mijn (!) frustratie en mijn (!) boosheid. Aan de andere kant maakt het me duidelijk  dat ik er verstandig aan heb gedaan Almere achter me te laten.

Ik was vanmiddag bij het “afscheid” van een zeer gewaardeerde medewerker van een door mij (!) minder gewaardeerde welzijnsorganisatie. De medewerkster in kwestie heeft zich bijna 8 jaar lang met ziel en zaligheid ingezet voor de bewoners van Almere. Tegenwerking van instanties wist zij te omzeilen en mede, of misschien wel vooral, door haar zijn diverse bewonersinitiatieven uitgegroeid tot iets waar bewoners trots op mogen zijn. En dat alles met een onvoorwaardelijke loyaliteit aan haar werkgever, en dat zal zeker niet altijd makkelijk zijn geweest.

De twee leidinggevenden van de welzijnsorganisatie die WEL (!) de moeite hadden genomen te verschijnen prezen haar terecht de hemel in met mooie voorbeelden/anekdotes. Dat dit wat gemaakt overkwam omdat zij niet de moeite hadden genomen het iets spontaans te maken maar alles oplazen van een A4-tje nemen we even voor lief.

Dat dit alles gebeurde in een leeg gymzaaltje zonder aankleding met een flinke echo uit de geluidsinstallatie nemen we ook maar voor lief.

Ook voor lief nemen we dat vertegenwoordigers (lees EENTJE…) van de Gemeente Almere ruim voor einde werktijd (17.00 uur) en zonder de speeches af te wachten al verdwenen was. Dat de “onzichtbare man” die al een half jaar directeur schijnt te zijn van deze welzijnsorganisatie niet aanwezig was vind ik iets wat de vertrekkende medewerkster tekort doet. Immers, het is wel een van de pijlers waardoor er nog in elk geval iets goeds over deze welzijnsstichting te zeggen is die afscheid nam.

Had ik al verteld dat het afscheid georganiseerd was in een zaaltje in een achterafbuurthuis? Dat er bij binnenkomst zelfs niet genoeg koffie en thee klaar stond voor alle gasten? Dat er geen bediening was maar iedereen zijn eigen koffie/thee in mocht schenken? Dat er gewisseld moest worden van zaaltje omdat er geen geluidsinstallatie in de eerste was? Dat er tijdens de wandeling van het ene naar het andere zaaltje een goedkoop plastic glaasje met nepchampagne gepakt mocht worden? Dat het enige alternatief hiervoor (serieus, het werd gezegd) een glaasje kraanwater was? Dat bij terugkomst in het zaaltje je nog zo’n glaasje mocht drinken omdat er over was? Dat er verder niets te drinken was?

Is dit wat een mens/werknemer van een zichzelf “professionele organisatie” noemende stichting waard is?

Was alles dan negatief? Nee, dat nou ook weer niet:

Er waren veel gasten. De vertrekkende werkneemster stond te stralen. De burgergasten maakten gezelligheid. En er stonden zoutjes op tafel.

Toen ik bij vertrek aangaf dat ik haar een mooier afscheid had gegund bleef ze loyaal en zei dat ze het zelf had georganiseerd…… (U mag er het mijne van denken!)

Sacha, mede namens heeeeeel veel mensen uit Almere: Bedankt wat je (JIJ!!!!!) voor ons gedaan hebt. Succes in Lelystad.

Facebook en hoe ik daarmee omga.

Tijdje geleden alweer dat ik een blog heb geplaatst. Was ik druk, daarop kan ik wel bevestigend antwoorden. Te druk? Sommige mensen zullen zeggen van wel, ikzelf denk dat als je met leuke dingen bezig bent het nooit “TE” kan zijn.

Had ik dan misschien niets te melden? Natuurlijk wel, er gebeuren zoveel leuke en minder leuke dingen in mijn leven, altijd wel iets om over te praten.

Ik denk dat ik er gewoon niet aan toe ben gekomen, maar ook meld ik het een en ander via FaceBook. Laat ik daar eens iets over melden…..

Een goede vriend van me heeft zichzelf slechts één uur per dag nog de vrijheid gegeven op “FaceBook te zitten”. Misschien geen gek idee, maar zijn situatie verschilt enigszins van de mijne. Hij staat middenin de Almeerse samenleving, ik inmiddels niet meer. Ik woon immers inmiddels alweer ruim 3 jaar in het verre Friesland. Om de simpele reden dat ik in Friesland niet in dezelfde drukke situatie wil terechtkomen doe ik hier helemaal niets. Mijn netwerk (zakelijk en Prive) is nog steeds in Almere.

Spreek ik de mensen daar dan nooit? Jawel hoor, maar minder. Er zijn nog wel mensen waar ik regelmatig IRL of telefonisch gesprekken mee heb maar het gros spreek ik te weinig. Om deze reden hou ik met hen contact via de social media. Dat daar soms ook negatieve berichten van mij tussen zitten kan kloppen. Ik ben het namelijk niet met mensen eens die zeggen dat FaceBook bedoeld is voor louter positieve zaken. Van mij mag je daar best laten weten als er iets is wat je minder positief vindt. Of dat je zelf niet zo lekker in je velletje zit. Mensen die dat niet willen staat het vrij mijn berichten niet te lezen, mij niet meer te volgen of zelfs te ontvrienden.

Ikzelf lees 95% van de zaken die door (FaceBook-)vrienden worden gepost. Sommige zijn leuk, sommige wat minder, en sommige irritant. Maar ik ben wel op de hoogte van wat er in mijn (Facebook-)vriendenkring speelt. En als het nodig is reageer ik daarop.

Verder is FaceBook voor mij ook een uitlaatklep voor woede, frustraties, gevoelens van onmacht, blijdschap, grappen, het uitlokken van zaken, etc. Dus voedt mij en ik blijf jullie volgen.