Wat is een mens/werknemer waard?

Kent u dat gevoel van frustratie en boosheid waardoor je harder gaat rijden op de snelweg? Ik ben vanavond bijna door de geluidsbarrière gegaan, ik tikte in elk geval de 170 aan bij Emmeloord….

Waarom? Hoor ik u vragen, dat ga ik u uitleggen. Laat om te beginnen duidelijk zijn dat het mijn (!) gevoel is, mijn (!) frustratie en mijn (!) boosheid. Aan de andere kant maakt het me duidelijk  dat ik er verstandig aan heb gedaan Almere achter me te laten.

Ik was vanmiddag bij het “afscheid” van een zeer gewaardeerde medewerker van een door mij (!) minder gewaardeerde welzijnsorganisatie. De medewerkster in kwestie heeft zich bijna 8 jaar lang met ziel en zaligheid ingezet voor de bewoners van Almere. Tegenwerking van instanties wist zij te omzeilen en mede, of misschien wel vooral, door haar zijn diverse bewonersinitiatieven uitgegroeid tot iets waar bewoners trots op mogen zijn. En dat alles met een onvoorwaardelijke loyaliteit aan haar werkgever, en dat zal zeker niet altijd makkelijk zijn geweest.

De twee leidinggevenden van de welzijnsorganisatie die WEL (!) de moeite hadden genomen te verschijnen prezen haar terecht de hemel in met mooie voorbeelden/anekdotes. Dat dit wat gemaakt overkwam omdat zij niet de moeite hadden genomen het iets spontaans te maken maar alles oplazen van een A4-tje nemen we even voor lief.

Dat dit alles gebeurde in een leeg gymzaaltje zonder aankleding met een flinke echo uit de geluidsinstallatie nemen we ook maar voor lief.

Ook voor lief nemen we dat vertegenwoordigers (lees EENTJE…) van de Gemeente Almere ruim voor einde werktijd (17.00 uur) en zonder de speeches af te wachten al verdwenen was. Dat de “onzichtbare man” die al een half jaar directeur schijnt te zijn van deze welzijnsorganisatie niet aanwezig was vind ik iets wat de vertrekkende medewerkster tekort doet. Immers, het is wel een van de pijlers waardoor er nog in elk geval iets goeds over deze welzijnsstichting te zeggen is die afscheid nam.

Had ik al verteld dat het afscheid georganiseerd was in een zaaltje in een achterafbuurthuis? Dat er bij binnenkomst zelfs niet genoeg koffie en thee klaar stond voor alle gasten? Dat er geen bediening was maar iedereen zijn eigen koffie/thee in mocht schenken? Dat er gewisseld moest worden van zaaltje omdat er geen geluidsinstallatie in de eerste was? Dat er tijdens de wandeling van het ene naar het andere zaaltje een goedkoop plastic glaasje met nepchampagne gepakt mocht worden? Dat het enige alternatief hiervoor (serieus, het werd gezegd) een glaasje kraanwater was? Dat bij terugkomst in het zaaltje je nog zo’n glaasje mocht drinken omdat er over was? Dat er verder niets te drinken was?

Is dit wat een mens/werknemer van een zichzelf “professionele organisatie” noemende stichting waard is?

Was alles dan negatief? Nee, dat nou ook weer niet:

Er waren veel gasten. De vertrekkende werkneemster stond te stralen. De burgergasten maakten gezelligheid. En er stonden zoutjes op tafel.

Toen ik bij vertrek aangaf dat ik haar een mooier afscheid had gegund bleef ze loyaal en zei dat ze het zelf had georganiseerd…… (U mag er het mijne van denken!)

Sacha, mede namens heeeeeel veel mensen uit Almere: Bedankt wat je (JIJ!!!!!) voor ons gedaan hebt. Succes in Lelystad.