Goede tijden slechte tijden.....

Nee, ik ben niet bekeerd tot de Soapsekte maar vond deze titel wel mooi voor de dag van gisteren.

Gisteren mocht ik weer meewerken aan een zogenaamde “Klok” van Stichting Opkikker. Een Klok is bij ons een kleine Opkikkerdag, een dag voor 20 gezinnen om de druk van het dagelijkse leven in een gezin met een ziek kind te vergeten. Alle vrijwilligers en relaties die daaraan meewerken doen dit niet voor zichzelf maar voor datgene wat de gezinnen mee naar huis gaan: een blij gevoel.

Misschien is het niet helemaal eerlijk als ik zeg dat wij het niet voor onszelf doen, stiekem ook wel een beetje. We gaan namelijk allemaal met een tevreden en dankbaar gevoel naar huis. Dankbaar dat we dit hebben mogen doen en tevreden om wat we hebben mogen doen.

Op zo’n dag gaan dingen mis, dat voorkom je nou eenmaal niet. Daar heb ik moeite mee, ik ben altijd bang dat anderen dat ook merken terwijl dat over het algemeen niet zo is. Gisteren ging er veel mis, maar allemaal dingen die buiten onze invloedsfeer lagen. Dat is jammer en ik merk dat ik daar niet altijd even goed op reageer. Maar over het algemeen is dat even een momentje en doe ik mijn best zaken op te lossen. En gek genoeg lukt dat in het grootste deel van de gevallen. En waar het niet lukt zoeken we een manier om zaken te verhullen zodat niemand het merkt. En aan het einde van de dag zien we dat we het goed hebben gedaan al is het niet altijd goed gegaan.

En n u ik dit lees lijkt het alsof er niks goed ging, maar dat klopt niet. Ondanks de regen, de plotseling aanwezige paaltjes waar ze een week eerder nog niet waren, de lege accu van een elektrisch golfkarretje en de lege gasfles hebben we gedaan wat er moest gebeuren. En we hebben plezier gehad (O ja, nog iets waar we het voor doen), en niet zo’n beetje ook.

Dat gezin uit Friesland wat bij mij 10 minuten vandaan woont en uit zijn dak ging van plezier bij de motorboot en de helikopter. Pa werd kind en kind werd volwassen van plezier. Pa was in de auto niet stil te krijgen door zijn enthousiasme.

En dan dat kleine mannetje die meteen een klik met me had toen hij naast me in de auto zat. TWEE (!) keer was hij in de helikopter geweest, 1x met papa en 1x met mama. Wat een geluk dat papa en mama allebei niet alleen durfden! Ik trof het want ik mocht ze twee keer van de ene naar de andere activiteit vervoeren. En gek genoeg kwam ik hem steeds weer ergens anders tegen. Aan het einde van de dag wilde hij weer door mij naar de auto gebracht worden maar dat vond papa te gek worden. Alles in- en uit de auto laden voor een stukje van 500 meter was ook inderdaad wel overdreven. Bovendien had hij, om met de woorden van papa te spreken, “wielen onder zijn kont”. Maar daar had mijn vriend een oplossing voor: “Mag die meneer me dan wel naar de auto duwen?”

En natuurlijk deed ik dat graag, ook al had hij toen ik aan zijn slagroomtoetje moest ruiken mijn neus onder gesmeerd. En ook had hij mij een paar keer gesloopt met de “Hijskraan met sloopkogel” die de ballonnenmensen voor hem hadden gemaakt. En als ik een “high five” wilde kreeg ik een “boks” en andersom, terwijl zijn ogen glommen van pret en ondeugd.

“Vriend”, als jij denkt dat je een mooie dag hebt gehad, je wil niet weten hoe mooi jij mijn dag hebt gemaakt.