Nee, niet op de manier die de titel van deze blog je laat
veronderstellen. Ik wilde alleen jullie triggeren dit blog te lezen.
Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik wat van mijn
vrije tijd stop in Stichting Opkikker. Met heel veel vrijwilligers en relaties maken wij
heel veel gezinnen een dagje blij en laten we ze vergeten dat een kind uit het
gezin ziek is. Dat doen wij voornamelijk op De Eemhof waar we minimaal 1x per
maand een flink aantal gezinnen een Opkikkerdag aanbieden met allerlei
activiteiten.
Een van de mooiste momenten van de dag is het vertrek,
althans voor ons. En dan niet in de zin dat we blij zijn dat de gezinnen
vertrekken, voor ons kan een dag niet lang genoeg duren. Nee, omdat we dan
allemaal blije gezichten zien en soms ook een traan op de voorbank…..
De gezinnen gaan door een grote menigte van alle
vrijwilligers en relaties, zie bijvoorbeeld dit filmpje voor een idee hoe dat
is:
Wat ik het leukste vind is om de gezinnen die in de file staan te wachten voor
dit afscheid nog even een goede reis te wensen. Ook zie je dan dat mensen graag
nog even de gelegenheid willen hebben “iemand” te bedanken. Niet mij
persoonlijk maar de vrijwilliger als vertegenwoordiger van Stichting Opkikker.
Soms zie je dan helaas ook leed bij vertrek en dat kan
hard binnenkomen, zoals gisteren. Een van de laatste gezinnen vertrok in 2 auto’s,
vader en dochter van een jaar of tien in de voorste en moeder in de achterste
auto. Vader en dochter had ik al gesproken, moeder had ik niet verwacht dus die
dame alleen vertelde ik dat deze uitgang alleen voor Opkikkergezinnen was.
Ze begon te huilen en vertelde dat ze wel bij de Opkikker
hoorde maar niet meer bij het gezin. Dat ze het moeilijk vond om alleen door
die menigte te moeten rijden….
Wat doe je dan, begrip tonen voor de persoonlijke ellende
waar je het fijne niet van weet kun je niet. Begrip voor de tranen en haar
tegenzin om zo te vertrekken wel. Ze wilde liever via een andere uitgang weg,
dat snapte ik en heb ik voor haar geregeld. Ook bood ik haar aan het tegen
vader en dochter te vertellen zodat ze haar tranen niet hoefden te zien. Dat
waardeerde ze enorm.
Ik liep naar de bestuurderskant van de auto van vader en
probeerde het hem discreet duidelijk te maken. Jammer, maar hij wilde weten
waarom. Ik probeerde het in bedekte woorden duidelijk te maken maar hij vroeg
maar door. Met als gevolg dat dochter ook begon te huilen. Van moeder had ik al
begrepen dat dochter (uiteraard) moeite had met kiezen met wie ze mee zou rijden.
Blijkbaar was vader boos op moeder want hij vergat zijn
dochter te troosten en wat had ik die taak graag overgenomen. Het enige wat ik
kon doen was mijn Opkikkerparaplue “per ongeluk” in de auto laten vallen om
haar gedachten ergens anders op te laten richten. Uiteraard mocht ze deze houden en zag ik toen een klein lachje. Maar wat had ik haar graag de
knuffel gegeven die papa of mama op dat moment niet konden opbrengen.
Een dag voor vaderdag waar ik mijn kinderen niet zou
zien kwam dit hard binnen, met tranen tot gevolg. Niet voor mezelf maar er was weer dat besef dat
zoveel kinderen en ouders elkaar moeten missen om wat voor reden dan ook. Wees blij
en dankbaar met wat je gegeven is en koester dat….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten