Problemen verdwijnen niet vanzelf.
De gedachtegang kan ik mijn hele leven al niet volgen, negeer
een probleem en het verdwijnt vanzelf? Bij mij is dat nog nooit gelukt, dus ga
ik de confrontatie met het probleem aan. Gebleken is dat dit veel minder
energie kost en het probleem door zo te handelen in elk geval niet groter
wordt.
Om deze reden snap ik ook niet dat een team accepteert
dat een enkel lid de hele groep beschadigt. Je laat een ander jou toch geen
schade berokkenen als je dat kunt voorkomen? Bij schade waar een financieel
belang bij om de hoek komt kijken is dat zelfs wettelijk geregeld. Je bent
verplicht om de schade zoveel mogelijk te beperken. Toch blijkt in de praktijk
dat men kiest voor negeren omdat men zich geen raad weet met de situatie. Zelfs
als men gewaarschuwd wordt voor de gevolgen, ook door anderen uit het netwerk,
neemt men geen actie maar verschuilt men zich achter de veroorzaker.
Hoe ver moet je dan gaan met iemand in bescherming nemen?
Of zou de vraag moeten zijn: hoeveel macht gun je iemand voordat het
onomkeerbaar is? Kies je vrijwillig om meegesleurd te worden de afgrond in?
Zoals in mijn vorige blogs al te lezen was ben ik er niet op uit mensen en
bedrijven in mijn netwerk te beschadigen. Dat doe ik ook niet, ik heb voldoende
gewaarschuwd, anderen hebben voldoende gewaarschuwd, en dan is het dus een
bewuste keus om je mee te laten sleuren.
Inmiddels zijn we op dat punt aanbeland, problemen
verdwijnen niet vanzelf. Ook niet in netwerkland.
Voor de lezer die het niet begrijpt: zie
mijn vorige blogberichten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten