15.38 uur
24 uur geleden werd ik gemaand al mijn blogs en
facebookberichten over een bepaalde netwerkborrel te verwijderen. Dat moest,
volgens de dreiger, op verzoek van Politie Almere Basiseenheid Almere Stad.
Mijn eerste en laatste reactie (die nog steeds loopt
overigens) was lachen. Echt, ik heb pijn in mijn kaken. En toen ging ik in de
fout en handelde tegen mijn principes.
Wat heb ik gedaan? Ik heb een aantal relaties pijn
gedaan, hen bewust pijn gedaan… En ik stond er nog bij te lachen ook! Ik ben
dus verworden tot iemand die ik niet wil zijn. Ik wil juist mensen beschermen,
en als ik de steunbetuigingen van de afgelopen dagen nog eens doorlees,
waardeert men dat ook.
En toch ging het mis. Ik kan mezelf wel voor de kop
slaan, waarom, waarom? Waarom heb ik het zover laten komen. Waarom ben ik niet
sterker geweest? Allemaal vragen die mij de komende nachten waarschijnlijk
wakker gaan houden.
Aan de andere kant, wie heeft het daadwerkelijk
veroorzaakt? Wie is de uiteindelijke schuldige? Ben ik niet slechts een
instrument geweest? En is het geen keuze van mijn relaties geweest om deze pijn
te dragen? Ik heb hen van tevoren gewaarschuwd dat die pijn een gevolg zou
kunnen zijn van hun volgende actie. Dat er zelfs een kans bestond dat de
gevolgen zo heftig zouden zijn dat zij gestrekt zouden gaan.
Heb ik hen dan helemaal niet beschermd? Jawel, ik heb een
dusdanige houding aangenomen dat als zij gestrekt zouden gaan, ik hen op kon
vangen. En ik niet alleen, anderen stonden ook klaar.
Zou ik het volgende keer weer doen? Ook dat vraag ik mij
af. Ik denk het wel. Daar hebben mijn relaties op een bepaalde manier recht op.
Om een lang verhaal kort te maken: Mocht ik weer een mailtje of iets dergelijks
krijgen waarin iemand zich onsterfelijk belachelijk maakt, dan deel ik dat weer
met mijn relaties.
Dit alles in theorie natuurlijk…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten