Balen?

Zo af en toe wordt ik gevraagd om een nieuw project op te pakken. Vaak is mijn antwoord "Ja", terwijl ik eigenlijk "Nee" wil zeggen. Natuurlijk doe ik het zelf, en dat is dus ook mijn eeuwige valkuil. De valkuil die ervoor heeft gezorgd dat ik in december 2013 mijn 10-jarig jubileum als WAO-er mocht/moest vieren.
Iedereen die ik spreek en mij vraagt wat ik doe vertel ik altijd dat ik alleen maar leuke dingen doe. En dat klopt, hoe vervelend de omstandigheden ook zijn die mij in mijn WAO-positie hebben gebracht, het feit dat je in de positie bent om alleen maar leuke dingen te doen maakt een hoop goed.

De laatste tijd zat ik een beetje in een "saaie" flow. Het kabbelde maar door, beetje netwerken, beetje met graffiti bezig zijn, maar ik miste de spanning, de uitdaging. Niet dat ik ongelukkig was, ik heb eindelijk weer mijn eigen huisje, helemaal volgens mijn wensen, leuke mensen om me heen, eigenlijk best wel lekker. Maar toch kriebelde het. Ik heb zelfs even op het punt gestaan zelf op zoek te gaan naar iets nieuws.

En dan opeens is het daar. Zelfs dubbelop, maar beide projecten leiden naar hetzelfde doel: kinderen even gelukkig maken. Is dit dan waar ik voor op de wereld ben gezet? Zal toch niet, ik begin iedere workshop voor een kinderverjaardag met dezelfde woorden: "Ga even in een halve kring om me heen staan, niet te dichtbij want ik heb een hekel aan kinderen......" Toch denk ik dat mijn kracht daar wel ligt. Ik heb Judoles gegeven terwijl ik zeker geen goede Judoka ben. Ik kan leuke workshops geven, maar ik mag mij zeker geen graffitiartiest noemen. Maar pedagoochelen kan ik wel, menig leerling zou willen dat zijn/haar leraar dat op dezelfde manier kon. Maar ja, die zitten de hele week met die koters opgescheept....

Welke projecten zijn dan nu opeens op mijn pad gekomen vraagt u?

Het eerste begon toen de franchisehouder van een drieletterige bankinstelling in Almere mij vroeg een kind te zoeken uit een gezin wat geen kinderverjaardag voor hem/haar kon betalen en daar een kinderverjaardagworkshop voor te verzorgen. De rekening kon naar hem en hij hoefde niet met name genoemd te worden. Nou is dat niet zo makkelijk kan ik u vertellen. Er is veel verborgen armoede in Almere, maar die blijft ook grotendeels verborgen. Je kunt natuurlijk gaan vragen bij hulpverlenende instanties (en daar zijn er nogal wat van), maar daar komen vaak alleen de mensen die het hardst schreeuwen. Gelukkig heb ik een breed netwerk en heb ik de eerste workshop al mogen regelen.
Na een oproep op Facebook meldde zich direct een tweede sponsor en ook een andere organisatie die op een heel ander gebied workshops verzorgd. Voor één oproep zeker geen slecht resultaat. Maar dan moet je opeens na gaan denken. Hoe ga je e.e.a. in een vat gieten? Hoe maak je dit een structureel verhaal?

(Bedrijven kunnen voor eenmalig € 150 laten zien dat zij dit soort zaken belangrijk vinden. Neem vooral contact met mij op....)

Leuk project dat ik zeker op ga pakken.

En dan opeens wordt je ook gevraagd om coördinator te worden bij Kindervakantieland voor een vakantieweek. Deze worden georganiseerd voor kinderen die het even wat moeilijker hebben. Gezellig met een team van zo'n 12 vrijwilligers leuke dingen doen met een groep kinderen tussen de zes en twaalf jaar. En zeg daar maar eens "Nee" tegen.
Ik heb nu drie bijeenkomsten gehad met het organiserende team, man, man, wat een kanjers. Stuk voor stuk mensen die "betrokken" als tweede naam zouden moeten voeren. En lachen dat we doen, geweldig, wat een energie krijg je daarvan.
En dan ben je zo trots dat je daar deel van uit mag maken, dat je dat vermeldt in je profiel op LinkedIn. En dan komen de reacties. Veel felicitaties met "je nieuwe functie",  maar ook aanbiedingen voor hulp en ondersteuning. Daar ga ik zeker, in het belang van de kinderen op terug komen.

Maar er gebeurt dan nog veel meer. Je legt uit wat het is en spontaan willen wat mensen ook vrijwilliger worden. Tranen in mijn ogen, echt waar!

Het zonnetje schijnt, maar ik ook! En balen? Jazeker, waarom ben ik niet eerder gevraagd????????