maandag 7 maart 2016

Klantvriendelijkheid, een gratis les…….


Onlangs had ik het lef om om 09.30 uur een horecagelegenheid in te stappen waarvan de deur open stond en in de deuropening plastic flappen hingen met de tekst “Welkom”. Binnen aangekomen zag ik een medewerkster bezig met schoonmaakwerkzaamheden, reden voor mij om te vragen of ze al open waren.

Stom, stom, stom, hoe had ik dat kunnen denken en waarom had ik mij niet verdiept in dit bedrijf? Tot op de dag van vandaag moet ik leven met de gevolgen van deze ondoordachte actie. Zal het ooit nog goedkomen met mij? Hoe kan ik boetedoen om deze smet op mijn gedrag goed te maken?
De lezer denk nu waarschijnlijk dat dit een rare reactie is. Niet als u het antwoord van de medewerkster had gehoord:

“Nee, natuurlijk niet want de borden staan nog niet buiten!” Logisch, had ik op moeten letten, sorry, stom…. Op mijn volgende vraag “of ik dat had moeten weten” werd mij toegesnauwd dat ook de stoelen nog op de tafels stonden. Was mij niet opgevallen toen ik binnenkwam, in dat gedeelte stonden ze namelijk gewoon onder de tafel geschoven.
Vol spijt en schaamte vertrok ik dus na deze terechtwijzing.

Om anderen te waarschuwen niet dezelfde fout te maken plaatste ik dit op FaceBook. Wat er toen gebeurde, niet normaal! Ik kreeg veel bijval en steun in deze voor mij moeilijke periode, waarvoor dank. Maar buiten het zicht van de lezer werd ik verder genadeloos aangevallen, bestraft, terecht gewezen en verder vernederd. Alsof ik nog niet genoeg pijn had….

De eerste reactie kwam via Watsapp van een relatie: “Hai Edo ik had afgelopen middag een afspraak met Sietze eigenaar van 70/80. Hij vroeg mij om jou, zijn nummer te geven. Kun je hem bellen. Je weet wel FB akkefietje.”
Ik verwijt deze goedbedoelende relatie niets, wel vind ik het de omgekeerde wereld. Het kwam over als een opdracht.

Klantvriendelijkheidstip 1: Neem zelf contact op, vraag desnoods de relatie te bellen met de vraag of mijn nummer afgegeven mag worden. Overigens komen er bij het intikken van mijn naam op Google maar liefst 1.390.000 hits en is op Facebook en op LinkedIn mijn telefoonnummer voor iedereen zichtbaar.
Uiteraard heb ik niet gebeld.

De tweede reactie, een bericht onder mijn facebookbericht: Grandcafe-Brasserie Seventies Eighties Geachte heer van Edo van Tienen, op onze gevel, op onze website en onze facebookpagina staan duidelijk onze openingstijden vermeld. Deze zijn dagelijks vanaf 10.00 uur en zondag vanaf 12.00 uur. U was vandaag rond 09.15 uur bij ons. Wij zijn dan nog druk bezig met de laatste voorbereidingen voor de dagopening.

Ik heb al het boetekleed aangetrokken, waarom moet ik er dan nogmaals op gewezen worden dat ik fout was?

Klantvriendelijkheidstip 2: Verwacht niet dat klanten als de deur open staat nog even snel de website checken en naast de deur op het bord kijken of de zaak wel open is ondanks een uitnodigende open deur en dito flappen.

Klantvriendelijkheidstip 3: Barricadeer de open deur met bijv. een stoel, dat snappen klanten met een IO van boven de 25 wel.

Maar, dat alles was nog niet genoeg. Anderen gaven al tips aan de eigenaar maar deze man heeft voldoende ego om zelf wel uit te maken hoe klantvriendelijkheid werkt. Vandaar de derde reactie.

Derde reactie, via de mail: “Zoals ik heb aangegeven in mijn reactie op uw facebookbericht, staan zowel op onze voorgevel als op onze website en facebookpagina onze openingstijden duidelijk vermeld. Deze zijn dagelijks vanaf 10.00 uur met uitzondering van zondag, 12.00 uur.

U kwam vanochtend omstreeks 09.15 uur bij ons in de zaak. Het klopt dat de voordeur open stond. De reden hiervoor is dat onze medewerkster druk bezig was met het treffen van de laatste voorbereidingen voor de dagopening.

Ik vind het jammer dat het simpele feit dat onze medewerkster bij u aangeeft dat wij nog niet open waren op dat moment (en dat zij daarbij o.a. heeft genoemd dat de stoepborden nog niet buiten stonden) voor u reden was voor een dergelijke beoordeling op Facebook. Ook vind ik het jammer dat dit simpele feit aanleiding voor u is om onze zaak niet meer te bezoeken. U zult toch ook begrijpen dat er de nodige openingshandelingen zullen moeten worden verricht, voordat de zaak daadwerkelijk open op het aangegeven openingstijdstip gaat voor onze gasten.

Nogmaals excuus dat ik langs deze weg benader maar ik voelde toch de behoefte om u van een meer inhoudelijke reactie te voorzien.”

IK zal hier even stap voor stap twee tips op loslaten:

Klantvriendelijkheidstip 4: Geef nooit als reden dat een medewerkster druk is, met wat dan ook. Een simpel “Sorry, we gaan pas om 10 uur open, u mag wel vast gaan zitten maar ik ben nog even bezig met schoonmaken, kom ik zo bij u.” zal begrip geven en komt vriendelijk en gastvrij over.

Klantvriendelijkheidstip 5: Een klacht is een kans. Zeker op Facebook is dit een mooie gelegenheid te laten zien dat het een misverstand is. Nodig de klager gewoon even uit en beloof hem een gratis kopje koffie.
(Deze tip is ook op Facebook gegeven door mensen die er verstand van hebben.)

Klantvriendelijkheidstip 6: Benader een privépersoon nooit via een “zakelijke”mail, wie zegt dat de info-box door die persoon wordt gelezen? (Daarnaast staat mijn privemailadres overal op internet, simpel te vinden via Google.)

En ja hoor, reactie nummer 4: een voicemailbericht: De tekst kan ik helaas niet uitprinten, maar de algemene sfeer was belerend en corrigerend.

Reactie nummer 5: Telefonisch.
·         Belerend
·         Corrigerend
·         Niet uit laten praten
·         Onjuiste beweringen
·         Etc.
Allemaal erg jammer, maar het ergste was nog de wijze van voorstellen: “U spreekt met XXX, onder andere eigenaar van Grandcafe Brasserie Seventies Eighties”.

Nou weet ik van mezelf dat ik best een ego heb, maar dit…. Direct werd mij door deze introductie duidelijk gemaakt hoe belangrijk deze persoon wel niet is. En dat anderen omdat zij niet “onder andere” eigenaar van iets zijn niets voorstellen.
Vervolgens kwam de kreet “Als collega ondernemer en Almeerder….”. Ik ben geen ondernemer en ik woon niet meer in Almere.
Toen ik vervolgens meerdere malen onderbroken werd heb ik na het wensen van een fijn weekend opgehangen.

Klantvriendelijkheidstip 7: Probeer mensen niet te intimideren, dat werkt niet. Trek een boetekleed aan en los zaken op.

Klantvriendelijkheidstip 8: Probeer niet op het “collegagevoel” te spelen. Dat komt denigrerend over en lachwekkend als het niet juist blijkt te zijn.

Naar aanleiding van mijn  actie kwamen er meerdere berichten bij mij binnen. Vandaar de onderstaande aanvullende klantvriendelijkheidstips:

Klantvriendelijkheidstip 9: Zorg dat personeel alert is. Als er maar vier klanten zitten en er bij het derde kopje koffie door de klant weer naar de bar gelopen moet worden om om zoetjes te vragen klopt er iets niet. O ja, en als de deur open gaat komen er waarschijnlijk klanten binnen….

Klantvriendelijkheidstip 10: Als er mensen ’s avonds wat langer zitten te eten, zet dan niet de muziek op 12 zodat zij niet meer kunnen praten, dat is niet klantvriendelijk. Als men dan klaagt en het antwoord is dat de muziek zo hard blijft omdat het “cafetijd” is, is dat onbeschoft.

Klantvriendelijkheidstip 11: maak ’s avonds het koffiezetapparaat schoon, net als alle andere apparatuur. Dit kost minder tijd daar niets is aangekoekt en ’s morgens hoeft niemand ergens op te wachten. Personeel kan dit eenvoudig tegen sluitingstijd tussendoor doen.

Een lang verhaal maar hopelijk leerzaam. Mogelijk een laatste tip: ga eens kijken bij het collegabedrijf in De Havenkom, daar weet men hoe het hoort.


Noot: Schrijver is zoon van een helaas overleden horeca-ondernemer met meerdere bedrijven maar zonder ego. Jaren werkzaam geweest in de horeca en later in andere vlakken op het gebied van dienstverlening.

woensdag 22 april 2015

Afspraken

Ik kan er maar niet aan wennen, mensen die hun afspraken niet nakomen. Mij is geleerd dat nakomen van afspraken een vorm van respect is.
Het niet nakomen van afspraken staat dus gelijk aan respectloos behandelen van degene met wie de afspraak gemaakt is. Natuurlijk kan het voorkomen dat er omstandigheden zijn dat een afspraak niet nagekomen kan worden, dat moet kunnen. Maar zorg dan wel dat de andere partij vooraf geïnformeerd wordt.

 Regelmatig heb ik afspraken, prive of "zakelijk". Ik zorg altijd ruim op tijd aanwezig te zijn, verkeer of andere onverwachte problemen hebben daardoor geen invloed op de afspraak. Waarom zijn er dan altijd mensen die 1 of 2 minuten te laat aankomen? Had ik af willen spreken om 10.01 uur dan had ik dat wel gedaan toch?
Maar ook 10 - 15 minuten is geen uitzondering. Dat zijn normaal gesproken ook mensen die geen mobiele telefoon hebben en het woord "sorry" niet over hun lippen kunnen krijgen.

Ben ik dan een onbelangrijke partij voor deze mensen? Nee, in tegendeel, vaak heeft men mij nodig en doe ik iets belangeloos voor de ander. Ik snap het niet. Een ander "afsprakenprobleem" is terugkoppelen van zaken. Even de ander op de hoogte brengen van de stand van zaken of dat soort dingen hoort kennelijk niet meer bij onze cultuur.

Wederom misbruik van gemeenschapsgeld in Almere

 
Misbruik van gemeenschapsgeld in Almere, ik kan er maar niet aan wennen. Hoewel ik mijzelf nog steeds Betrokken Almeerder noem, en dat ook zo voel, begin ik steeds meer de neiging te krijgen mij helemaal uit Almere terug te trekken. Ik woon al ruim twee jaar in Friesland, maar ben nog zeker de helft van de tijd in Almere om leuke dingen te doen.
Als je dan ook nog die tijd wilt besteden aan het verbeteren van het leefklimaat in Almere hoop je toch nog steeds op een eerlijke behandeling, alle burgers zijn gelijk toch? Inderdaad, burgers wel. Het probleem zit hem nog steeds in de niet-burgers! De instellingen die subsidie op subsidie wegslurpen, meer geld uitgeven dan nodig is en daarmee de potjes ontoegankelijk maken voor welwillende burgers met dezelfde ideeën maar meer betrokkenheid.

Onlangs heb ik een kleine subsidie aangevraagd om een uitgebreid project op de Almeerse middelbare scholen te kunnen draaien om vandalisme tegen te gaan. Let wel, het ging hier niet om een vergoeding voor mijn tijd maar puur om materiaalkosten.
Nou is een belangrijk detail dat een gebiedsmanager die onlangs vertrokken is van het ene stadsdeel naar het oudste stadsdeel van Almere mij niet mag. De reden is dat ik destijds mijn titel "Betrokken Buitenaar" bij hem ingeleverd heb omdat de Veiligheidsmanager van Almere Buiten mij een smerige streek had geleverd en ik niets meer met dit stadsdeel te maken wilde hebben.

De aanvraag werd afgewezen "omdat men het probleem niet herkende". Ter info: Almere Buiten en Almere Haven hebben wel degelijk last van vandalisme in de vorm van illegale graffiti. Tot mijn grote verbazing las ik deze week in Dichtbij dat er een project in Danswijk uitgevoerd was op het gebied van vandalismebestrijding. Op zich natuurlijk heel goed, maar....

Het project is uitgevoerd door subsidieslurper De Schoor (jongerenwerker) in samenwerking met jongerenorganisatie Jongeren Veilig Stadshart Almere (JVSA), ook zwaar gesubsidieert via het project Stop Vandalisme. Lees even mee: 3 gesubsidieerde projecten/organisaties die extra subsidie hebben gekregen voor dit project. Waarbij een dure graffiti-artiest (ex-jongerenwerker van De Schoor) is ingehuurd. Een belangrijke vraag is ook of Danswijk onder "Het Stadshart Almere" valt.

Vol trots staat de gebiedsmanager, die ook de afwijzing van ons project heeft ondertekend, op de foto in genoemd artikel bij de oplevering van het project.

Geloof mij, er zijn goedkopere oplossingen. Daarnaast is bekend dat graffiti in een JOP niet blijvend is. Daar staat binnen de kortste keren iets anders overheen. En dat weet de graffiti-artiest die het project heeft uitgevoerd ook. Maar ach, het is geen eigen geld maar gemeenschapsgeld...

zaterdag 10 januari 2015

Teleurstelling

Soms komt er in je leven een moment dat je beseft dat je teleurgesteld bent. Dat al je inspanningen voor anderen goed (geweest) zijn maar dat je jezelf tekort hebt gedaan. Dat je steeds vaker het idee hebt dat je bezig bent voor anderen zonder aan jezelf en de gevolgen voor jezelf te denken. Op dat punt in mijn leven ben ik de laatste maand van 2014 keihard aangekomen.

Vrijwel iedereen weet dat ik actief ben met Almeersegraffiti en de jongeren die daar rondlopen de kans geef iets met hun hobby te doen. Daar investeer ik al jaren in, niet alleen in tijd, maar ook met energie en (veel) geld. Dat je daar niet altijd voor terugkrijgt wat je hoopt is een gegeven dat ik geaccepteerd heb, al jaren geleden. De laatste tijd echter krijg ik steeds meer teleurstellingen te verwerken waar ik niet mee weg kom. Teleurstellingen die te maken hebben met een stukje (on)dankbaarheid en (des)interesse.

Het begon enkele maanden geleden met de constatering dat iedereen waar ik iets voor doe het maar “normaal” vindt dat ik het doe. Daar zal ik zelf ook aan meegewerkt hebben, maar toen ik nadacht over hoe vaak ik “dank je wel” hoor van mijn eigen groep kwam de teleurstelling bovendrijven. Ik kon slechts twee mensen aanwijzen die die dankbaarheid lieten blijken.
Het tweede moment was dat ik besefte dat de inzet meer vanuit mij kwam dan vanuit de groep. Uiteraard uitzonderingen daargelaten. Moet ik mij uitsloven en investeren in de hobby van een ander? Een soort van omgekeerde wereld.

Toen we in december met de hele groep naar een musicalvoorstelling gingen waar we een creatieve bijdrage aan geleverd hadden werd ik helemaal teleurgesteld. Deze teambuilding liep volledig in de soep. Een afzegging drie uur van tevoren (per Whatsapp!), eentje die gewoon maar twintig minuten te laat kwam zonder bericht, en de hele groep die direct na afloop de jas aantrok en verdween. Gezellig hoor, een drankje achteraf.
Daarnaast nog wat kleinere incidenten die volledig te begrijpen zijn als je weet dat de meeste jongeren in de pubertijd zitten. Maar voor mij net even teveel.

Al met al is wat mij betreft de kogel door de kerk! Per 15 november 2015, de datum waarop de huur van onze ruimte is opgezegd, houdt Almeersegraffiti op te bestaan in zijn huidige vorm. Hoe het er na die datum uit gaat zien weet ik nog niet maar het zal in zeer afgeslankte vorm misschien nog zijn. De kans dat er niets meer zal zijn is groot tot zeer groot maar ik hou nog een slag om de arm.

Voor die datum ga ik in elk geval zorgen dat wat personen en situaties die voor problemen zorgen geëlimineerd worden om het voor mij werkbaar te houden.

Wakker liggen...

En dan is het nieuwe jaar alweer tien dagen een feit. Langzaam kom ik weer een beetje op gang en ga weer nadenken na weken waarin ik het gevoel had dat ik geleefd werd.


  • Wil ik geleefd worden? 
  • Is het het allemaal waard? 
  • Wil ik dit jaar 55 worden zonder doel? 
  • Waar wil ik zijn aan het einde van dit jaar? 
  • Waar wil ik mijn tijd mee vullen? 
  • Wil ik nog zoveel reizen tussen twee plaatsen in Nederland? 
  • Wil ik nog een nieuw project oppakken? 
  • Wil ik aan anderen blijven denken of ga ik nu eens voor mezelf kiezen? 
  • Waarom maak ik me zorgen om de problemen van anderen? 
  • Wie is het wel waard om me druk om te maken en wie niet? 
  • Wie maakt zich druk om mij en wie niet? 
  • Wil ik nog misbruik van me laten maken terwijl ik weet dat het gebeurt? 
  • Kan ik leven met onuitgesproken waardering of neem ik afscheid? 
  • Kan ik mijn tijd, energie en geld niet op een betere manier inzetten? 
  • Moet ik dat nog wel inzetten? 
  • En als ik het inzet, voor wie of wat dan? 
  • Heeft al dat netwerken nog wel zin? 
  • Kan ik het aan om niets meer te doen? 
  • Wil ik echt niets doen hier in Friesland?


Genoeg materiaal om een paar nachten over wakker te liggen….