dinsdag 4 september 2018

Facebook, we vinden er allemaal wat van.



Je haat het of je houdt ervan, Facebook. Persoonlijk ben ik er gek op, misschien wel aan verslaafd, hoewel de advertenties me wel gaan irriteren. Ik doe mijn best om alles wat mijn Facebookvrienden posten te lezen. Ik reageer niet altijd, maar dat hoeft ook niet.

Een mooi onderdeel vind ik “Herinneringen”. Dit stukje Facebook geeft dagelijks aan wat je op die datum in vorige jaren hebt gepost. Ik kan daarvan genieten. Het laat me zien hoe mijn leven is en wat ik meegemaakt heb. Zo begin ik in de gaten te krijgen dat mijn slapeloosheid steeds in dezelfde periode van het jaar opspeelt. Dat is vervelend maar ik zie dus dat het steeds een periode is, gaat dus vanzelf weer over.
Ook zie ik waar ik de afgelopen jaren heb gewoond, hoe mijn huidige huisje er 4 jaar geleden uitzag, etc. Ik kan ook genieten van de ontwikkeling van mijn dieren, hoe ze groeien en, bij de katten, ook rustiger worden.

Ook zie ik gebeurtenissen langskomen die mij weer laten glimlachen. Dingen die toen vervelend waren maar mij gevormd hebben en waarin ik mijn gelijk heb gekregen. Iedereen herinnert zich wel de poging van het gesjeesde rechtenstudentje om mijn vrijheid van meningsuiting in te dammen. U weet wel, degene die het op zich had genomen de Opperspreekstalmeester en de Vrolijke Engel die het niet zo nauw namen met trouw blijven aan hun relatie in bescherming te nemen. Het is zelfs tot een rechtszaak gekomen die ik glansrijk heb gewonnen. Veel, zo niet alles wat ik voorspelt heb is uitgekomen.
En dan de ellende met de bekende netwerkborrel in Almere. Netwerk gewaarschuwd, achteraf gelijk gekregen en de club draait in Almere niet meer. Jammer van al die slachtoffers maar dat is helaas niet anders.
Veel, zo niet alles wat ik voorspelt heb is uitgekomen.

Maar ook laat het mij de leukere dingen zien, alle Graffitigebeurtenissen, mijn vrienden en mijn vrijwilligerswerk. Over een jaar en twee weken zal ik glimlachend terugkijken naar het moment dat ik een nieuwe stichting heb opgestart. Samen met een paar vrienden zal ik dan een drankje doen en proosten op het eerste succesvolle jaar. En dankbaar zijn voor de hulp van mooie mensen die ik uit de grond van mijn hart VRIENDEN noem.

donderdag 19 juli 2018

Wat als....


Mensen eerlijk zouden zijn….
Mensen hun eigen fouten zouden zien…
Mensen hun fouten toe zouden durven en willen geven….
Mensen trouw zouden zijn aan hun relatie, gevoel en integriteit…..
Mensen anderen geen pijn zouden doen….
Mensen zich niet anders voor zouden doen dan ze zijn…
Mensen anderen serieus zouden nemen en niet alleen aan zichzelf zouden denken…

Hoe mooi zou het leven dan zijn…..

zondag 10 juni 2018

Mijn achternicht is vermoord


In augustus 2017 werd mijn achternicht vermoord. Ik kende haar nauwelijks maar het raakt je omdat het familie is en erg dichtbij komt. Deze week is haar moordenaar veroordeeld tot 20 jaar cel, 2 jaar meer dan de eis.

Vermoord is zij door de man die haar, zonder dat zij dat wist, betrok in een buitenechtelijke relatie. Toen zij hem vertelde dat zij zwanger was en ontdekte dat hij getrouwd was heeft hij haar op erg brute wijze vermoord.
Mensen die mij kennen weten hoe ik sta tegenover verhoudingen buiten de relatie die je hebt. Dat doe je niet, door je partner ontrouw te zijn veroorzaak je meer ellende dan je beseft. Mijn nicht en haar man hebben sinds augustus geen echt afscheid kunnen nemen van hun dochter, nu pas is het huis vrijgegeven en mogen zij de laatste herinneringen aan hun dochter terugkrijgen.

Dit is een extreem geval, dat besef ik terdege, maar iedere verhouding buiten je relatie geeft ellende, of je nou getrouwd bent of niet. En niet alleen voor jezelf, ook voor de beide partners en hun omgeving. Ben je niet tevreden over je relatie, stap er dan uit. Hoe simpel kan het zijn, de problemen die daarvan komen moet je maar voor lief nemen, maar blijf eerlijk!
In mijn geval heeft het vreemdgaan van mijn ex, met een mij zeer bekende man, mij een vertrouwensprobleem opgeleverd. Het wordt minder maar zal altijd blijven. Ook het gevoel dat er een ander in het bed heeft gelegen wat daarna niet werd verschoond en ik in heb geslapen is zeer frustrerend. Ik kan anderen niet zo makkelijk meer vertrouwen die wisten van de relatie die mijn ex nog steeds onderhield buiten onze LAT-relatie.

Van me afschrijven helpt soms, maar na ruim 2 jaar heb ik nog steeds een heel naar gevoel waar ik niet makkelijk mee om kan gaan. Dat doet extra pijn omdat ik het gevoel heb het enige slachtoffer te zijn en de veroorzakers ongestraft lekker doorgaan met hun leven. Nog sterker, zelfs goedpraten wat zij gedaan hebben door er vage innerlijke excuses voor te verzinnen.

Daarom roep ik alle Jaysons, Nielsen, Francen, Denises en al die anderen op eens na te denken wat zij hun partners, kinderen, familie en omgeving aandoen….. En stop er dan mee voordat je nog meer ellende veroorzaakt.



(Iedere associatie van namen met bestaande personen is voor rekening van de lezer.)

zondag 15 april 2018

Met beide benen op de grond....


Vorige week  zaterdag weer een Kleine Opkikkerdag mogen begeleiden. Klein dit keer, “maar” tien gezinnen. Maar wel een hele mooie dag!

Mooi was dat deze dag gesponsord werd door een familie. Deze familie leverde zelf ook 6 gezinsbegeleiders om het Opkikkergevoel zelf te mogen beleven. Ik wil niet veel zeggen, maar als je zoiets doet dan heb je het hart op de juiste plaats zitten. Tijdens de naborrel heb ik even met een paar familieleden kunnen praten en ze hebben indruk op mij gemaakt.

Iets anders wat op de dag zelf indruk maakte was een “momentje” met een gezin. Op weg naar de patio zag ik een bestuurder van een auto was verdwaald om zich heen kijken. Ik herkende hen als een Opkikkergezin en vroeg of ik kon helpen. Normaal rijden gezinnen namelijk niet door maar parkeren op de parkeerplaats. Omdat de zoon van ongeveer 16 jaar niet lang kon lopen en het toch rustig was regelde ik een parkeerplek.

Ik liep voor het gezin uit en vertelde welke kant we opgingen. “We gaan hier door het hek…” werd gevolgd door een opmerking van de zoon “Ik zie geen hek…”. Zo ging het bij alles wat ik zei en ik begon al het idee te krijgen dat de jongen enorm aan het puberen was.
“We gaan hier naar boven met de lift…” werd uiteraard weer gevolgd door “Ik zie geen lift….”. En toen kwam het. Pa was het kennelijk ook een beetje zat en zei: “Nee, natuurlijk niet, je bent blind….”.

Wat zal die jongen een plezier hebben gehad dat hij mij zo te pakken had. En op zo’n moment zie ik weer dat het niet uitmaakt of je wat mankeert, je kunt altijd plezier maken.

Ik ben het gezin nog enkele keren tegengekomen die dag en steeds was de zoon aan het geinen. Hij zag niks maar had de dag van zijn leven.

donderdag 22 maart 2018

Ze komen er weer aan.....


Ze komen er weer aan, de Ambassadeursdagen van Stichting Opkikker. Een feest voor naar schatting 4000 tot 5000 personen in één weekend. Organisatorisch en facilitair weer een hele opgave maar dat mag je de mensen van Stichting Opkikker wel toevertrouwen.
Dit jaar gaan we naar het Openlucht Museum in Arnhem. Vrijdags de vrachtwagens inladen, opbouwen en dan zaterdag en zondag feestvieren. Zondagavond afbreken en inladen en dan maandag weer uitladen.

Zo’n operatie zien onze ambassadeurs en gasten niet. En dat geeft ook niet, zij komen om weer een dag te vergeten, te genieten en voldaan weer te vertrekken. Maar op kantoor zijn ze al maanden aan het plannen, organiseren, problemen aan het oplossen en zaken aan het regelen. Zo moet er accommodatie geregeld worden voor 20 à 30 vrijwilligers die blijven overnachten. De catering voor 4000/5000 mensen moet geregeld worden, waaronder uiteraard ook dieetmaaltijden. En zo zijn er veel zaken waar de buitenstaander geen weet van heeft of niet bij stilstaat. En nogmaals: dat geeft ook niet.

Maar het allerbelangrijkste is dat we genieten. Niet alleen onze gasten maar ook wij genieten. Een weekend vol gezelligheid, weerzien met “oude” bekenden die we soms jaren niet gezien hebben. Een weekend vol verhalen die we mogen aanhoren en met elkaar delen. Een weekend waar de saamhorigheid en vriendschap tussen vrijwilligers en medewerkers weer zo tastbaar is. Een weekend met een lach en een traan en waar we zondagavond helemaal kapot zijn.

Maar dit soort dagen zijn cadeautjes, van ons aan de gasten en van de gasten aan ons. En cadeautjes zijn we altijd blij mee. En aan het eind zijn we trots op onszelf en elkaar, dan hebben we het toch maar mooi weer geflikt!

O ja, doneren mag:  

SMS 'OPKIKKER'