zondag 10 juni 2018

Mijn achternicht is vermoord


In augustus 2017 werd mijn achternicht vermoord. Ik kende haar nauwelijks maar het raakt je omdat het familie is en erg dichtbij komt. Deze week is haar moordenaar veroordeeld tot 20 jaar cel, 2 jaar meer dan de eis.

Vermoord is zij door de man die haar, zonder dat zij dat wist, betrok in een buitenechtelijke relatie. Toen zij hem vertelde dat zij zwanger was en ontdekte dat hij getrouwd was heeft hij haar op erg brute wijze vermoord.
Mensen die mij kennen weten hoe ik sta tegenover verhoudingen buiten de relatie die je hebt. Dat doe je niet, door je partner ontrouw te zijn veroorzaak je meer ellende dan je beseft. Mijn nicht en haar man hebben sinds augustus geen echt afscheid kunnen nemen van hun dochter, nu pas is het huis vrijgegeven en mogen zij de laatste herinneringen aan hun dochter terugkrijgen.

Dit is een extreem geval, dat besef ik terdege, maar iedere verhouding buiten je relatie geeft ellende, of je nou getrouwd bent of niet. En niet alleen voor jezelf, ook voor de beide partners en hun omgeving. Ben je niet tevreden over je relatie, stap er dan uit. Hoe simpel kan het zijn, de problemen die daarvan komen moet je maar voor lief nemen, maar blijf eerlijk!
In mijn geval heeft het vreemdgaan van mijn ex, met een mij zeer bekende man, mij een vertrouwensprobleem opgeleverd. Het wordt minder maar zal altijd blijven. Ook het gevoel dat er een ander in het bed heeft gelegen wat daarna niet werd verschoond en ik in heb geslapen is zeer frustrerend. Ik kan anderen niet zo makkelijk meer vertrouwen die wisten van de relatie die mijn ex nog steeds onderhield buiten onze LAT-relatie.

Van me afschrijven helpt soms, maar na ruim 2 jaar heb ik nog steeds een heel naar gevoel waar ik niet makkelijk mee om kan gaan. Dat doet extra pijn omdat ik het gevoel heb het enige slachtoffer te zijn en de veroorzakers ongestraft lekker doorgaan met hun leven. Nog sterker, zelfs goedpraten wat zij gedaan hebben door er vage innerlijke excuses voor te verzinnen.

Daarom roep ik alle Jaysons, Nielsen, Francen, Denises en al die anderen op eens na te denken wat zij hun partners, kinderen, familie en omgeving aandoen….. En stop er dan mee voordat je nog meer ellende veroorzaakt.



(Iedere associatie van namen met bestaande personen is voor rekening van de lezer.)

zondag 15 april 2018

Met beide benen op de grond....


Vorige week  zaterdag weer een Kleine Opkikkerdag mogen begeleiden. Klein dit keer, “maar” tien gezinnen. Maar wel een hele mooie dag!

Mooi was dat deze dag gesponsord werd door een familie. Deze familie leverde zelf ook 6 gezinsbegeleiders om het Opkikkergevoel zelf te mogen beleven. Ik wil niet veel zeggen, maar als je zoiets doet dan heb je het hart op de juiste plaats zitten. Tijdens de naborrel heb ik even met een paar familieleden kunnen praten en ze hebben indruk op mij gemaakt.

Iets anders wat op de dag zelf indruk maakte was een “momentje” met een gezin. Op weg naar de patio zag ik een bestuurder van een auto was verdwaald om zich heen kijken. Ik herkende hen als een Opkikkergezin en vroeg of ik kon helpen. Normaal rijden gezinnen namelijk niet door maar parkeren op de parkeerplaats. Omdat de zoon van ongeveer 16 jaar niet lang kon lopen en het toch rustig was regelde ik een parkeerplek.

Ik liep voor het gezin uit en vertelde welke kant we opgingen. “We gaan hier door het hek…” werd gevolgd door een opmerking van de zoon “Ik zie geen hek…”. Zo ging het bij alles wat ik zei en ik begon al het idee te krijgen dat de jongen enorm aan het puberen was.
“We gaan hier naar boven met de lift…” werd uiteraard weer gevolgd door “Ik zie geen lift….”. En toen kwam het. Pa was het kennelijk ook een beetje zat en zei: “Nee, natuurlijk niet, je bent blind….”.

Wat zal die jongen een plezier hebben gehad dat hij mij zo te pakken had. En op zo’n moment zie ik weer dat het niet uitmaakt of je wat mankeert, je kunt altijd plezier maken.

Ik ben het gezin nog enkele keren tegengekomen die dag en steeds was de zoon aan het geinen. Hij zag niks maar had de dag van zijn leven.

donderdag 22 maart 2018

Ze komen er weer aan.....


Ze komen er weer aan, de Ambassadeursdagen van Stichting Opkikker. Een feest voor naar schatting 4000 tot 5000 personen in één weekend. Organisatorisch en facilitair weer een hele opgave maar dat mag je de mensen van Stichting Opkikker wel toevertrouwen.
Dit jaar gaan we naar het Openlucht Museum in Arnhem. Vrijdags de vrachtwagens inladen, opbouwen en dan zaterdag en zondag feestvieren. Zondagavond afbreken en inladen en dan maandag weer uitladen.

Zo’n operatie zien onze ambassadeurs en gasten niet. En dat geeft ook niet, zij komen om weer een dag te vergeten, te genieten en voldaan weer te vertrekken. Maar op kantoor zijn ze al maanden aan het plannen, organiseren, problemen aan het oplossen en zaken aan het regelen. Zo moet er accommodatie geregeld worden voor 20 à 30 vrijwilligers die blijven overnachten. De catering voor 4000/5000 mensen moet geregeld worden, waaronder uiteraard ook dieetmaaltijden. En zo zijn er veel zaken waar de buitenstaander geen weet van heeft of niet bij stilstaat. En nogmaals: dat geeft ook niet.

Maar het allerbelangrijkste is dat we genieten. Niet alleen onze gasten maar ook wij genieten. Een weekend vol gezelligheid, weerzien met “oude” bekenden die we soms jaren niet gezien hebben. Een weekend vol verhalen die we mogen aanhoren en met elkaar delen. Een weekend waar de saamhorigheid en vriendschap tussen vrijwilligers en medewerkers weer zo tastbaar is. Een weekend met een lach en een traan en waar we zondagavond helemaal kapot zijn.

Maar dit soort dagen zijn cadeautjes, van ons aan de gasten en van de gasten aan ons. En cadeautjes zijn we altijd blij mee. En aan het eind zijn we trots op onszelf en elkaar, dan hebben we het toch maar mooi weer geflikt!

O ja, doneren mag:  

SMS 'OPKIKKER'



donderdag 22 februari 2018

"Projectje".....


Mijn Opkikkervrienden weten dat ik enige tijd bezig ben geweest met het verzamelen van mooie en emotionele verhalen. Dat was een project wat ik perse wilde doen om anderen te helpen. Met helpen bedoel ik in dit geval hen duidelijk te maken dat emoties er mogen zijn bij vrijwilligerswerk en dat we er niet alleen voor staan.

Vorige maand dacht ik het klaar te hebben en heb het gedeponeerd waar het in mijn ogen hoorde en heb het bundeltje ook naar de medeschrijvers gestuurd. Ik dacht dat het klaar was….

Hoe mis had ik het, zoiets kun je niet afsluiten, dat moet doorgaan. Ik denk daarom dat dit project door moet lopen en zal mij daarvoor inzetten zodat er een 2e editie, een 3e en wie weet wel heel veel meer zullen komen. Beschikbaar voor iedere collega Opkikkervrijwilliger die het lezen wil en wie weet wat de toekomst daarin brengt.

Vanavond bij thuiskomst weer twee mooie verhalen van iemand die zaterdag bij het avondeten wat stiller was dan normaal. Toen was niet het moment om erover te praten, althans niet voor hem/haar. Hij/zij heeft het vandaag met mij per mail gedeeld, weer vochtige ogen door herkenning…
Ikzelf had eind van de dag ook weer een momentje dat ik niet aan zag komen maar keihard binnenkwam. Bewondering voor de mensen die dagelijks geconfronteerd worden met ziekte en pijn maar toch doorgaan in hun steun en liefde naar degene die de ziekte en pijn jammergenoeg moet ondergaan.

Dankbaar ben ik ook dat ik deel uitmaak van een groep mensen die daarin steun mag bieden, al is het maar voor een paar uur. Maar in die paar uur helpen wij herinneringen te creëren die niet in geld zijn uit te drukken maar onbetaalbaar zijn. En daar doe we het heel graag voor!

Noot: Steun kunnen wij altijd gebruiken:

SMS "Opkikker" naar 4233 (U doneert éénmalig € 3)

of kies voor een andere mooie manier via 

www.opkikker.nl/help-mee-stichting-opkikker/doneer-aan-stichting-opkikker

maandag 15 januari 2018

Sprankelelfje.....

Een hypothetisch verhaal:

Regelmatig ontvang ik in mijn mailbox berichten die nergens op slaan, ook op FaceBook en andere social media zie ik dingen voorbijkomen waarvan ik me afvraag wat er nou eigenlijk de bedoeling van is. Vaak negeer ik het maar soms heb ik de neiging te reageren.
Zo ook op de berichten die mij doorgestuurd worden door mijn netwerk. Berichten waarvan ik me afvraag waarom bepaalde mensen nog berichten plaatsen. Mensen die ik in het verleden gewaardeerd heb om hun inzicht maar die de laatste tijd volledig van het padje zijn. Mensen waarvan ik, als ik nu zonder enige kennis hun berichten zou lezen, het IQ van een deurknop toe zou dichten.

Ik vraag me dan af of ik de enige ben. Dat ga ik dan onderzoeken. Ben ik de enige of ben ik te kritisch? In het geval van mensen die “het padje kwijt zijn” krijg ik vaak een bevestiging van anderen. Mijn inzicht is dus blijkbaar redelijk op orde.
Maar de berichten die deze persoon (of personen) plaatst op FaceBook klopt mijn mening daarover wel? Gelukkig kan ik hierop volmondig “JA” antwoorden. Ik heb daar heel serieus naar gekeken. De berichten waar ik dan op doel zijn niet alleen “zweverig” maar raken kant nog wal om de simpele reden dat de berichten elkaar tegenspreken.

Natuurlijk komt het voor dat mensen een mening hebben die bijna lijnrecht tegenover de mening van een ander staat. Dat mag en maakt het leven minder saai doordat je geprikkeld wordt zelf na te denken. Maar een mening hebben die lijnrecht tegenover je eigen mening staat? Dat is raar… En wat nog vreemder is is dat je daar dan artikelen over schrijft en nog publiceert ook! Het kan niet zo zijn dat alleen mij dat opvalt, anderen moet dat toch ook opvallen.

En daar komt het gevaar om de hoek kijken van publicaties op social media. Deze worden vaak ongecontroleerd voor waarheid aangenomen. Zeker als ze komen van iemand die zichzelf een bepaalde status heeft toebedacht. Iemand die bijvoorbeeld heel veel verschillende (!) stromingen aanhangt zonder de tegenstrijdigheid daarvan te zien. En zich vervolgens opwerpt als een deskundige zonder het besef dat hij/zij volledig van het padje is. Dan bestaat de kans dat je anderen gaat beschadigen, of dat nu bewust of onbewust is. Ik ben echter wel van mening dat als je het onbewust doet, daarop gewezen wordt en er vervolgens mee doorgaat dit een bewuste keuze is. En dat vind ik een kwalijke zaak waartegen ik mijn netwerk wil beschermen.

Moet ik dan mijn netwerk zonodig beschermen? Nee, mijn netwerk heeft ook een eigen verantwoordelijkheid. Maar….. ik wil mezelf in de spiegel aan kunnen kijken in het besef dat ik wel geprobeerd heb mijn netwerk te waarschuwen. Ik hoop dat mijn netwerk zaken kritisch blijft bekijken en ook controleert! En als men dan toch een andere keuze maakt kan mij nooit verweten worden dat ik niet heb gewaarschuwd.

En als ik dan merk dat het geholpen heeft “sprankel” ik van blijdschap!



N.B.: Iedere associatie die deze blog mogelijk oproept met personen/coaches/deskundigen en dergelijke komen voor rekening van de lezer. De naam in de titel is geen bewuste verwijzing naar wie dan ook maar slechts bedoelt om mensen te prikkelen dit blog te lezen.