Ruim een jaar heb ik toegewerkt naar een kandidaatstelling voor raadslid in 2010. Het leek een logische vervolgstap na het voorzitterschap van de grootste bewonersvereniging in Almere en al mijn andere functies en activiteiten. Ik had er ook zin in, eigenlijk nog steeds. Toch gaat het door diverse omstandigheden niet gebeuren. Enerzijds betreur ik dat, anderzijds kan ik buiten de politiek waarschijnlijk veel meer doen voor de doelgroep die mij na aan het hart ligt: de Almeerder.
De meeste redenen om het niet te doen zijn prive-omstandigheden, maar ook ben ik het vertrouwen in mijn partij kwijt. Niet ingegeven, zoals bij veel anderen, door de landelijke politiek, maar door de plaatselijke opstelling. Natuurlijk leeft er bij velen, waaronder ikzelf, de angst voor de PVV, maar om daar nu als antwoord een groep tegenover te zetten die niet geselecteerd is op politieke vaardigheden gaat mij net even te ver.
Politiek moet je bedrijven op niveau, haal de tegenstander maar met argumenten onderuit. Daar moet je campagne op voeren, niet op doelgroepen. We gaan toch maar voor 1 (!) doelgroep, of hebben we verschillende soorten Almeerders? Iedereen weet dat ik niet in kleuren of geaardheid denk, zelfs een handicap zie ik niet als een reden om iemand anders te zien. Natuurlijk hebben sommige een andere behandeling nodig, maar we zijn toch allemaal mensen, en dus in deze stad allemaal Almeerders?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten