zaterdag 10 januari 2015

Teleurstelling

Soms komt er in je leven een moment dat je beseft dat je teleurgesteld bent. Dat al je inspanningen voor anderen goed (geweest) zijn maar dat je jezelf tekort hebt gedaan. Dat je steeds vaker het idee hebt dat je bezig bent voor anderen zonder aan jezelf en de gevolgen voor jezelf te denken. Op dat punt in mijn leven ben ik de laatste maand van 2014 keihard aangekomen.

Vrijwel iedereen weet dat ik actief ben met Almeersegraffiti en de jongeren die daar rondlopen de kans geef iets met hun hobby te doen. Daar investeer ik al jaren in, niet alleen in tijd, maar ook met energie en (veel) geld. Dat je daar niet altijd voor terugkrijgt wat je hoopt is een gegeven dat ik geaccepteerd heb, al jaren geleden. De laatste tijd echter krijg ik steeds meer teleurstellingen te verwerken waar ik niet mee weg kom. Teleurstellingen die te maken hebben met een stukje (on)dankbaarheid en (des)interesse.

Het begon enkele maanden geleden met de constatering dat iedereen waar ik iets voor doe het maar “normaal” vindt dat ik het doe. Daar zal ik zelf ook aan meegewerkt hebben, maar toen ik nadacht over hoe vaak ik “dank je wel” hoor van mijn eigen groep kwam de teleurstelling bovendrijven. Ik kon slechts twee mensen aanwijzen die die dankbaarheid lieten blijken.
Het tweede moment was dat ik besefte dat de inzet meer vanuit mij kwam dan vanuit de groep. Uiteraard uitzonderingen daargelaten. Moet ik mij uitsloven en investeren in de hobby van een ander? Een soort van omgekeerde wereld.

Toen we in december met de hele groep naar een musicalvoorstelling gingen waar we een creatieve bijdrage aan geleverd hadden werd ik helemaal teleurgesteld. Deze teambuilding liep volledig in de soep. Een afzegging drie uur van tevoren (per Whatsapp!), eentje die gewoon maar twintig minuten te laat kwam zonder bericht, en de hele groep die direct na afloop de jas aantrok en verdween. Gezellig hoor, een drankje achteraf.
Daarnaast nog wat kleinere incidenten die volledig te begrijpen zijn als je weet dat de meeste jongeren in de pubertijd zitten. Maar voor mij net even teveel.

Al met al is wat mij betreft de kogel door de kerk! Per 15 november 2015, de datum waarop de huur van onze ruimte is opgezegd, houdt Almeersegraffiti op te bestaan in zijn huidige vorm. Hoe het er na die datum uit gaat zien weet ik nog niet maar het zal in zeer afgeslankte vorm misschien nog zijn. De kans dat er niets meer zal zijn is groot tot zeer groot maar ik hou nog een slag om de arm.

Voor die datum ga ik in elk geval zorgen dat wat personen en situaties die voor problemen zorgen geëlimineerd worden om het voor mij werkbaar te houden.

Wakker liggen...

En dan is het nieuwe jaar alweer tien dagen een feit. Langzaam kom ik weer een beetje op gang en ga weer nadenken na weken waarin ik het gevoel had dat ik geleefd werd.


  • Wil ik geleefd worden? 
  • Is het het allemaal waard? 
  • Wil ik dit jaar 55 worden zonder doel? 
  • Waar wil ik zijn aan het einde van dit jaar? 
  • Waar wil ik mijn tijd mee vullen? 
  • Wil ik nog zoveel reizen tussen twee plaatsen in Nederland? 
  • Wil ik nog een nieuw project oppakken? 
  • Wil ik aan anderen blijven denken of ga ik nu eens voor mezelf kiezen? 
  • Waarom maak ik me zorgen om de problemen van anderen? 
  • Wie is het wel waard om me druk om te maken en wie niet? 
  • Wie maakt zich druk om mij en wie niet? 
  • Wil ik nog misbruik van me laten maken terwijl ik weet dat het gebeurt? 
  • Kan ik leven met onuitgesproken waardering of neem ik afscheid? 
  • Kan ik mijn tijd, energie en geld niet op een betere manier inzetten? 
  • Moet ik dat nog wel inzetten? 
  • En als ik het inzet, voor wie of wat dan? 
  • Heeft al dat netwerken nog wel zin? 
  • Kan ik het aan om niets meer te doen? 
  • Wil ik echt niets doen hier in Friesland?


Genoeg materiaal om een paar nachten over wakker te liggen….

dinsdag 22 april 2014

Balen?

Zo af en toe wordt ik gevraagd om een nieuw project op te pakken. Vaak is mijn antwoord "Ja", terwijl ik eigenlijk "Nee" wil zeggen. Natuurlijk doe ik het zelf, en dat is dus ook mijn eeuwige valkuil. De valkuil die ervoor heeft gezorgd dat ik in december 2013 mijn 10-jarig jubileum als WAO-er mocht/moest vieren.
Iedereen die ik spreek en mij vraagt wat ik doe vertel ik altijd dat ik alleen maar leuke dingen doe. En dat klopt, hoe vervelend de omstandigheden ook zijn die mij in mijn WAO-positie hebben gebracht, het feit dat je in de positie bent om alleen maar leuke dingen te doen maakt een hoop goed.

De laatste tijd zat ik een beetje in een "saaie" flow. Het kabbelde maar door, beetje netwerken, beetje met graffiti bezig zijn, maar ik miste de spanning, de uitdaging. Niet dat ik ongelukkig was, ik heb eindelijk weer mijn eigen huisje, helemaal volgens mijn wensen, leuke mensen om me heen, eigenlijk best wel lekker. Maar toch kriebelde het. Ik heb zelfs even op het punt gestaan zelf op zoek te gaan naar iets nieuws.

En dan opeens is het daar. Zelfs dubbelop, maar beide projecten leiden naar hetzelfde doel: kinderen even gelukkig maken. Is dit dan waar ik voor op de wereld ben gezet? Zal toch niet, ik begin iedere workshop voor een kinderverjaardag met dezelfde woorden: "Ga even in een halve kring om me heen staan, niet te dichtbij want ik heb een hekel aan kinderen......" Toch denk ik dat mijn kracht daar wel ligt. Ik heb Judoles gegeven terwijl ik zeker geen goede Judoka ben. Ik kan leuke workshops geven, maar ik mag mij zeker geen graffitiartiest noemen. Maar pedagoochelen kan ik wel, menig leerling zou willen dat zijn/haar leraar dat op dezelfde manier kon. Maar ja, die zitten de hele week met die koters opgescheept....

Welke projecten zijn dan nu opeens op mijn pad gekomen vraagt u?

Het eerste begon toen de franchisehouder van een drieletterige bankinstelling in Almere mij vroeg een kind te zoeken uit een gezin wat geen kinderverjaardag voor hem/haar kon betalen en daar een kinderverjaardagworkshop voor te verzorgen. De rekening kon naar hem en hij hoefde niet met name genoemd te worden. Nou is dat niet zo makkelijk kan ik u vertellen. Er is veel verborgen armoede in Almere, maar die blijft ook grotendeels verborgen. Je kunt natuurlijk gaan vragen bij hulpverlenende instanties (en daar zijn er nogal wat van), maar daar komen vaak alleen de mensen die het hardst schreeuwen. Gelukkig heb ik een breed netwerk en heb ik de eerste workshop al mogen regelen.
Na een oproep op Facebook meldde zich direct een tweede sponsor en ook een andere organisatie die op een heel ander gebied workshops verzorgd. Voor één oproep zeker geen slecht resultaat. Maar dan moet je opeens na gaan denken. Hoe ga je e.e.a. in een vat gieten? Hoe maak je dit een structureel verhaal?

(Bedrijven kunnen voor eenmalig € 150 laten zien dat zij dit soort zaken belangrijk vinden. Neem vooral contact met mij op....)

Leuk project dat ik zeker op ga pakken.

En dan opeens wordt je ook gevraagd om coördinator te worden bij Kindervakantieland voor een vakantieweek. Deze worden georganiseerd voor kinderen die het even wat moeilijker hebben. Gezellig met een team van zo'n 12 vrijwilligers leuke dingen doen met een groep kinderen tussen de zes en twaalf jaar. En zeg daar maar eens "Nee" tegen.
Ik heb nu drie bijeenkomsten gehad met het organiserende team, man, man, wat een kanjers. Stuk voor stuk mensen die "betrokken" als tweede naam zouden moeten voeren. En lachen dat we doen, geweldig, wat een energie krijg je daarvan.
En dan ben je zo trots dat je daar deel van uit mag maken, dat je dat vermeldt in je profiel op LinkedIn. En dan komen de reacties. Veel felicitaties met "je nieuwe functie",  maar ook aanbiedingen voor hulp en ondersteuning. Daar ga ik zeker, in het belang van de kinderen op terug komen.

Maar er gebeurt dan nog veel meer. Je legt uit wat het is en spontaan willen wat mensen ook vrijwilliger worden. Tranen in mijn ogen, echt waar!

Het zonnetje schijnt, maar ik ook! En balen? Jazeker, waarom ben ik niet eerder gevraagd????????

zondag 23 februari 2014

Een hypothetische uitleg



Een hypothetische uitleg

Veel mensen hebben mij de laatste tijd aangesproken over mijn blogberichten. Op twee na alleen maar positief. Veel steunbetuigingen ook en mensen die mij nog meer negatieve verhalen over de Host van de Bitterballenborrel in Almere wisten te vertellen. Veel mensen ook die niet begrepen waarom deze man nog zit waar hij zit. Die niet snappen dat “het team” dit allemaal laat gebeuren. Die niet snappen dat het hele team zich achter een bedreiging naar ondergetekende schaart. Die niet snappen dat het team niet snapt dat ze beschadigd zullen worden.

Maar dan komt er duidelijkheid: via onder andere Twitterberichten van de Host. Oorlog met de directeur van de Bitterballenborrel Nederland. Het gaat om geld wat maar niet betaald wordt, zeg maar iets in de geest van fraude of oplichting. Nu begrijp ik dat de licentie niet kan worden afgenomen, hoe pak je iets af van iemand die zegt nog iets van je tegoed te hebben?
Dan kan er dus ook geen nieuwe licentie worden uitgegeven, per gemeente mag er immers maar één Bitterballenborrel zijn. En dat kun je je dus als team wel druk maken, maar dan zit je in de tang. Dan ga je af tegenover je netwerk, maar je kunt er niets aan doen.

Of toch? Nou ben ik natuurlijk iemand met een IQ ver onder de middenmaat, ik ben degene die zorgt dat het gemiddelde laag blijft, maar ik zou toch wel een oplossing kunnen vinden. De Host ontvangt
€ 100 per maand, ik denk dan aan vrijwillig opstappen of afkopen…. Imagoschade kost veel meer en met het negeren van een probleem gaat het niet weg. Ook lach ik me rot om een deel van het team. Mij werd gevraagd waar het nou eigenlijk over gaat. LEES MIJN BLOGBERICHTEN DAN! Die schrijf ik niet voor niets, maar om jullie te waarschuwen….

Op andere borrels spreek ik steeds meer mensen die niet meer naar de Bitterballenborrel gaan. Om verschillende redenen, maar steeds weer komt de naam van de Host boven drijven. En natuurlijk, het noemen van de naam is niet erg, maar de verhalen daarna…. Ik ga niet zeggen dat de Host teveel drinkt of alleen maar met vrouwen bezig is. Dat heb ik zelf niet gezien, dus weet niet of het zo is. Ik weet ook niet of hij inderdaad onverzekerd rondrijdt, dat is me wel eens verteld, maar zeker weten, nee. Liegen, bedriegen en afspraken niet nakomen, het zal wel…. Wat ik zeker weet heb ik in eerder blogberichten al geschreven.

Maar alles wat ik schrijf zou in theorie zo kunnen zijn, en niets is zeker in de ze wereld.

Ik wens wel de teamleden van de Bitterballenborrel veel wijsheid en sterkte, hun namen kunt u helaas ook niet vinden op de site van de bitterballenborrel  (zal wel een reden hebben), maar ik verstrek ze u graag. De lezer weet mij te vinden.

zondag 2 februari 2014

Bemoeizucht...



Bemoeizucht….

Helaas kunnen mensen het soms niet laten zich met dingen te bemoeien d.m.v. het ongevraagd hun mening geven. Vaak goed bedoelt, dat zal ik zeker niet ontkennen, maar het kan ook averechts werken. Dat laatste komt vaak voor als men vijf dorpen verder de klok heeft horen luiden, maar echt werkelijk geen enkel idee heeft of daar ook een klepel bij hoort.

Dat gebeurt ook de laatste tijd in mijn relatiekring. Iedereen weet dat ik een van de velen ben die problemen heeft met de host van een bekende netwerkborrel, laat ik hem Piet Paniek noemen. Hoewel ik heel duidelijk heb aangegeven bij hem, zijn partners en het overkoepelende orgaan, blijft deze man bezig met spammen en nu heeft Piet Paniek mij ook bedreigd. Zij die mij kennen weet dat dit alleen maar averechts werkt.

Nu zijn er enkele mensen die allemaal individueel bedacht hebben dat zij de problemen wel even op zullen lossen, en stellen voor dat ik met Piet Paniek maar koffie moet gaan drinken. En hier hebben we dus de afstand tussen de klok en de klepel. Mogelijk ben ik ook niet duidelijk genoeg geweest, alhoewel ik daar ernstig aan twijfel.

Toen de problemen met Piet Paniek ontstonden (spammen) is deze daar door diverse mensen in een persoonlijk bericht op aangesproken: geen verbetering.
Vervolgens is Piet Paniek persoonlijk, in het bijzijn van een aantal relaties, op zijn gedrag aangesproken: geen verbetering.
Toen heeft iemand hem publiekelijk op Facebook aangesproken: geen verbetering.
Het opperhoofd van de betreffende Snackborrel heeft hem aangesproken: geen verbetering.
Gesprekken met zijn partners (het “Team”): geen verbetering.

Natuurlijk begrijp ik dat mijn acties niet door iedereen begrepen worden, hoeft ook niet. Natuurlijk kost mij dit energie, maakt me ook niet uit. Waarom ik het doe? Buiten datgene wat ik in de vorige blogberichten uitgelegd heb, wil ik mijzelf niet verloochenen. En dat laatste zou ik zeker doen als ik toegaf aan chantage/bedreiging en accepteer dat mensen anderen straffeloos kunnen beschadigen.

En natuurlijk hou ik van een stukje humor en lach me helemaal gek als ik weer een dreigement van Piet Paniek en de Snackborrel krijg. Allemaal hypothetisch natuurlijk, maar dat weet iedereen al.