donderdag 26 januari 2017

"Dit ben ik...." zei de gek.

Ik ben een man van principes! Zo vind ik dat je afspraken na moet komen, niet liegt, niet bedriegt en niet vreemd gaat. Ik doe dat niet en verwacht dat van anderen ook niet. Daarnaast heb ik een bloedhekel aan jaloezie.
De laatste jaren ben ik wat milder geworden, probeer confrontaties te voorkomen en blijf weg van plaatsen waar ik mensen die deze principes met voeten treden tegen zou kunnen komen.

Met een netwerk zo groot als dat van mij is dat soms moeilijk. En soms zit de ergernis dan zo hoog dat ik er iets mee moet om niet terug te vallen in gedrag en omstandigheden waar ik niet meer in wil zijn. Dan schrijf ik bijvoorbeeld een blog om iets aan de kaak te stellen.

Er zijn mensen die dat vervelend vinden, dat mag uiteraard. Mestal zijn dit mensen die niet weten wat er speelt of zichzelf als “soft” mogen betitelen. Anderen vinden dat ik me nog redelijk in kan houden. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

Vanmorgen las ik weer een mooi “tegeltje” op FaceBook:

Als je in mijn hart zit kom je er moeilijk uit.
Maar als je eruit bent kom je er nooit meer in.

Zo werkt dat bij mij zeker. Ik zal voor mijn familie en vrienden vechten, laat me één keer door iemand belazeren, maar dan is het ook echt over. En ga je door, ok dan pak ik de handschoen op.

Gelukkig heb ik een mooie reputatie, ik lieg niet en kan alles wat ik beweer met bewijzen onderbouwen. Sommige mensen begrijpen dat niet en er zijn er zelfs die het risico nemen. Dat is dan jammer, misschien zelfs dom, want ik verander dan in iemand die ik normaal niet ben. En ga je heel ver, dan bijt ik me daarin ook vast, in mijn vorige blogs staan daar mooie voorbeelden van (hypothetisch gezien dan uiteraard).

Onlangs kreeg ik te horen dat er een echtpaar in Almere is dat bang voor mij is. Vind ik raar maar als dat in hun ogen zo is dan zal dat wel uitgelokt en terecht zijn.

woensdag 25 januari 2017

Wat is een mens/werknemer waard?

Kent u dat gevoel van frustratie en boosheid waardoor je harder gaat rijden op de snelweg? Ik ben vanavond bijna door de geluidsbarrière gegaan, ik tikte in elk geval de 170 aan bij Emmeloord….

Waarom? Hoor ik u vragen, dat ga ik u uitleggen. Laat om te beginnen duidelijk zijn dat het mijn (!) gevoel is, mijn (!) frustratie en mijn (!) boosheid. Aan de andere kant maakt het me duidelijk  dat ik er verstandig aan heb gedaan Almere achter me te laten.

Ik was vanmiddag bij het “afscheid” van een zeer gewaardeerde medewerker van een door mij (!) minder gewaardeerde welzijnsorganisatie. De medewerkster in kwestie heeft zich bijna 8 jaar lang met ziel en zaligheid ingezet voor de bewoners van Almere. Tegenwerking van instanties wist zij te omzeilen en mede, of misschien wel vooral, door haar zijn diverse bewonersinitiatieven uitgegroeid tot iets waar bewoners trots op mogen zijn. En dat alles met een onvoorwaardelijke loyaliteit aan haar werkgever, en dat zal zeker niet altijd makkelijk zijn geweest.

De twee leidinggevenden van de welzijnsorganisatie die WEL (!) de moeite hadden genomen te verschijnen prezen haar terecht de hemel in met mooie voorbeelden/anekdotes. Dat dit wat gemaakt overkwam omdat zij niet de moeite hadden genomen het iets spontaans te maken maar alles oplazen van een A4-tje nemen we even voor lief.
Dat dit alles gebeurde in een leeg gymzaaltje zonder aankleding met een flinke echo uit de geluidsinstallatie nemen we ook maar voor lief.

Ook voor lief nemen we dat vertegenwoordigers (lees EENTJE…) van de Gemeente Almere ruim voor einde werktijd (17.00 uur) en zonder de speeches af te wachten al verdwenen was. Dat de “onzichtbare man” die al een half jaar directeur schijnt te zijn van deze welzijnsorganisatie niet aanwezig was vind ik iets wat de vertrekkende medewerkster tekort doet. Immers, het is wel een van de pijlers waardoor er nog in elk geval iets goeds over deze welzijnsstichting te zeggen is die afscheid nam.

Had ik al verteld dat het afscheid georganiseerd was in een zaaltje in een achterafbuurthuis? Dat er bij binnenkomst zelfs niet genoeg koffie en thee klaar stond voor alle gasten? Dat er geen bediening was maar iedereen zijn eigen koffie/thee in mocht schenken? Dat er gewisseld moest worden van zaaltje omdat er geen geluidsinstallatie in de eerste was? Dat er tijdens de wandeling van het ene naar het andere zaaltje een goedkoop plastic glaasje met nepchampagne gepakt mocht worden? Dat het enige alternatief hiervoor (serieus, het werd gezegd) een glaasje kraanwater was? Dat bij terugkomst in het zaaltje je nog zo’n glaasje mocht drinken omdat er over was? Dat er verder niets te drinken was?

Is dit wat een mens/werknemer van een zichzelf “professionele organisatie” noemende stichting waard is?

Was alles dan negatief? Nee, dat nou ook weer niet:

Er waren veel gasten. De vertrekkende werkneemster stond te stralen. De burgergasten maakten gezelligheid. En er stonden zoutjes op tafel.

Toen ik bij vertrek aangaf dat ik haar een mooier afscheid had gegund bleef ze loyaal en zei dat ze het zelf had georganiseerd…… (U mag er het mijne van denken!)


Sacha, mede namens heeeeeel veel mensen uit Almere: Bedankt wat je (JIJ!!!!!) voor ons gedaan hebt. Succes in Lelystad.

zondag 22 januari 2017

Facebook en hoe ik daarmee omga.

Tijdje geleden alweer dat ik een blog heb geplaatst. Was ik druk, daarop kan ik wel bevestigend antwoorden. Te druk? Sommige mensen zullen zeggen van wel, ikzelf denk dat als je met leuke dingen bezig bent het nooit “TE” kan zijn.
Had ik dan misschien niets te melden? Natuurlijk wel, er gebeuren zoveel leuke en minder leuke dingen in mijn leven, altijd wel iets om over te praten.

Ik denk dat ik er gewoon niet aan toe ben gekomen, maar ook meld ik het een en ander via FaceBook. Laat ik daar eens iets over melden…..

Een goede vriend van me heeft zichzelf slechts één uur per dag nog de vrijheid gegeven op “FaceBook te zitten”. Misschien geen gek idee, maar zijn situatie verschilt enigszins van de mijne. Hij staat middenin de Almeerse samenleving, ik inmiddels niet meer. Ik woon immers inmiddels alweer ruim 3 jaar in het verre Friesland. Om de simpele reden dat ik in Friesland niet in dezelfde drukke situatie wil terechtkomen doe ik hier helemaal niets. Mijn netwerk (zakelijk en Prive) is nog steeds in Almere.

Spreek ik de mensen daar dan nooit? Jawel hoor, maar minder. Er zijn nog wel mensen waar ik regelmatig IRL of telefonisch gesprekken mee heb maar het gros spreek ik te weinig. Om deze reden hou ik met hen contact via de social media. Dat daar soms ook negatieve berichten van mij tussen zitten kan kloppen. Ik ben het namelijk niet met mensen eens die zeggen dat FaceBook bedoeld is voor louter positieve zaken. Van mij mag je daar best laten weten als er iets is wat je minder positief vindt. Of dat je zelf niet zo lekker in je velletje zit. Mensen die dat niet willen staat het vrij mijn berichten niet te lezen, mij niet meer te volgen of zelfs te ontvrienden.

Ikzelf lees 95% van de zaken die door (FaceBook-)vrienden worden gepost. Sommige zijn leuk, sommige wat minder, en sommige irritant. Maar ik ben wel op de hoogte van wat er in mijn (Facebook-)vriendenkring speelt. En als het nodig is reageer ik daarop.


Verder is FaceBook voor mij ook een uitlaatklep voor woede, frustraties, gevoelens van onmacht, blijdschap, grappen, het uitlokken van zaken, etc. Dus voedt mij en ik blijf jullie volgen.

zondag 11 september 2016

Verward

Ik ben verward, en niet zo’n beetje ook. Ik begrijp de mensen niet meer, heb me in hen vergist en vraag me af wie nog “echt” is.

Op dit moment is er veel te doen over bepaalde bevolkingsgroepen die mensen bedreigen, intimideren, etc. Hele volksstammen gaan los op deze groep en iedereen roept dat de mensen die commentaar leveren gelijk hebben. Aanpakken die hap!

In schril contrast staat daar tegenover hoe mensen omgaan met zaken die in hun netwerk plaatsvinden. Gaat iemand uit hun netwerk in de fout (in dit geval heeel fout!) dan mag je daar blijkbaar geen aandacht aan besteden. Dan gaan er opeens allemaal mensen die niet weten waar het over gaat tegengas geven. “Laat het toch gaan…”, “Zullen we even bij de klager langsgaan met een groepje…”, “Gebruik die negatieve energie op een andere manier…”… Ik heb het allemaal al gehoord en gelezen.

Nergens heb ik gelezen dat columnisten, journalisten, Facebookers, etc. die commentaar leveren op bijv. de Turkse relschoppers dezelfde opmerkingen hebben gekregen. Ik vind dat hypocriet en doe daar niet aan mee. Ik weiger ook gehoor te geven aan bedreigingen en andere opmerkingen van mensen die hun “vriend” willen beschermen. Hen wil ik alleen meegeven dat ik ooit ook een “vriend” had die me enorm heeft belazerd.


Jammer dat mensen die weten dat ik geen ongefundeerde en bewijsbare beschuldigingen uit nu laten zien hoe ze in het leven staan. Blij dat ik mij ook omringt weet met mensen die mij wel steunen. 

Ondertussen blijf IK (!) wel ECHT.

dinsdag 28 juni 2016

Hey Edo, hoe gaat het?

Hey Edo, hoe gaat het? Dat krijg ik zo vaak te horen. En elke keer antwoord ik iets in de trant van “Ja lekker….”. Waarmee ik eigenlijk een van mijn belangrijkste regels (Ik lieg niet.) met voeten treed. Want het gaat niet lekker, al tijden niet.

Ben ik dan niet gelukkig in Friesland? Jawel, ik ga graag naar mijn eigen huisje in een heerlijk rustig dorp. Maar soms is het wel eenzaam, soms baal ik wel dat ik het huisje nog niet “af” heb kunnen maken.

Ben ik dan niet tevreden met de dingen die ik nog in Almere doe? Jawel, al wordt dat steeds minder.

Ben ik niet blij met mijn beestenboel? Zeker wel al maken de kittens mij momenteel het leven niet makkelijk.
Ben ik niet blij dat ik iets voor mensen mag betekenen, zoals bij Stichting Opkikker? Absoluut wel!

Wat het dan is? Lichamelijk, geestelijk en financieel gaat het echt slecht.
Lichamelijk zorgt mijn reuma in combinatie met slecht slapen ervoor dat ik minder goed functioneer. Ik laat het niet zien, en ik doe alles maar soms is het gewoon teveel. Geen reden om dingen niet meer te doen, reuma geeft in vlagen nou eenmaal problemen en dat gaat wel weer over. Net als de slapeloosheid, hoewel die niet door lichamelijke gebreken komt.

Geestelijk heb ik de afgelopen tijd nogal wat voor mijn kiezen gehad. Mensen waar ik dag en nacht voor klaar stond hebben mij op cruciale momenten in de steek gelaten. Mensen waar ik respect voor had en die ik regelmatig adviseerde of dingen voor deed hebben mij achter mijn rug om zo’n pijn weten te doen. En als gevolg van hun daden hebben zij bijv. wel een huisje in Frankrijk gekocht terwijl ik financieel behoorlijk erbij in ben geschoten waardoor ik thuis niet verder kan.
Ik weet van mensen die vreemd gaan. En ondertussen wel met hun vrouw naar een verjaardag gaan en populair lopen doen. Terwijl ik er op dat moment voor kies om rechtsomkeer te gaan en geen feest te vieren. Waar is de eerlijkheid in dit alles? Ik kan daar moeilijk mee omgaan.

Ik zou dit zo graag openbaar maken, maar dan komen de adviezen:
·         Haal jezelf niet onderuit.
·         Je zult anderen ook pijn doen.
·         Mensen gaan dat niet waarderen.
·         Mensen zullen jou zien als de kwade pier.
·         Mensen zullen jou de gevolgen verwijten.
·         Hou rekening met anderen….
Ondertussen zijn dit wel mensen die alleen aan zichzelf denken, het goed hebben en zelf niet het slachtoffer zijn.

Financieel zal ik er heus wel weer bovenop komen maar momenteel is het moeilijk, zwaar, kortom kl*ten!
Sinds ik in Friesland woon is er zoveel misgegaan. Soms door verkeerde keuzes maar grotendeels door daden van een ander.
·         Ik ben heel veel op en neer gereisd naar Almere om anderen te helpen (zie boven), ongemerkt lopen die kosten flink op.
·         Ben diverse keren verhuisd omdat zaken niet goed geregeld waren waar ik niets aan kon doen.
·         Een geleende auto-ambulance die gestolen werd en niet verzekerd bleek.
·         Een schutting die geplaatst werd (volgens afspraak) in een periode dat het voor mij eigenlijk niet kon.
·         Een vijver die kapotgesneden werd wat niet door verzekering gedekt werd.
·         Investeren in een bedrijf wat niet van de grond kwam.
·         Almeersegraffiti die langzaam sterft.
En dan blijven rekeningen weleens te lang liggen met alle gevolgen van dien.

Het voelt goed dit even van me af te kunnen schrijven, het lost niets op maar verlicht. Ik weet niet hoe jullie mij zien, ik hoop positief, maar bedenk dat er achter ieder mens een verhaal zit. En dit is momenteel het mijne.


Fijne dag….