zondag 18 juni 2017

En weer werd mijn hart gebroken…

Nee, niet op de manier die de titel van deze blog je laat veronderstellen. Ik wilde alleen jullie triggeren dit blog te lezen.

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik wat van mijn vrije tijd stop in Stichting Opkikker. Met heel veel vrijwilligers en relaties maken wij heel veel gezinnen een dagje blij en laten we ze vergeten dat een kind uit het gezin ziek is. Dat doen wij voornamelijk op De Eemhof waar we minimaal 1x per maand een flink aantal gezinnen een Opkikkerdag aanbieden met allerlei activiteiten.

Een van de mooiste momenten van de dag is het vertrek, althans voor ons. En dan niet in de zin dat we blij zijn dat de gezinnen vertrekken, voor ons kan een dag niet lang genoeg duren. Nee, omdat we dan allemaal blije gezichten zien en soms ook een traan op de voorbank…..

De gezinnen gaan door een grote menigte van alle vrijwilligers en relaties, zie bijvoorbeeld dit filmpje voor een idee hoe dat is: 


Wat ik het leukste vind is om de gezinnen die in de file staan te wachten voor dit afscheid nog even een goede reis te wensen. Ook zie je dan dat mensen graag nog even de gelegenheid willen hebben “iemand” te bedanken. Niet mij persoonlijk maar de vrijwilliger als vertegenwoordiger van Stichting Opkikker.

Soms zie je dan helaas ook leed bij vertrek en dat kan hard binnenkomen, zoals gisteren. Een van de laatste gezinnen vertrok in 2 auto’s, vader en dochter van een jaar of tien in de voorste en moeder in de achterste auto. Vader en dochter had ik al gesproken, moeder had ik niet verwacht dus die dame alleen vertelde ik dat deze uitgang alleen voor Opkikkergezinnen was.
Ze begon te huilen en vertelde dat ze wel bij de Opkikker hoorde maar niet meer bij het gezin. Dat ze het moeilijk vond om alleen door die menigte te moeten rijden….

Wat doe je dan, begrip tonen voor de persoonlijke ellende waar je het fijne niet van weet kun je niet. Begrip voor de tranen en haar tegenzin om zo te vertrekken wel. Ze wilde liever via een andere uitgang weg, dat snapte ik en heb ik voor haar geregeld. Ook bood ik haar aan het tegen vader en dochter te vertellen zodat ze haar tranen niet hoefden te zien. Dat waardeerde ze enorm.
Ik liep naar de bestuurderskant van de auto van vader en probeerde het hem discreet duidelijk te maken. Jammer, maar hij wilde weten waarom. Ik probeerde het in bedekte woorden duidelijk te maken maar hij vroeg maar door. Met als gevolg dat dochter ook begon te huilen. Van moeder had ik al begrepen dat dochter (uiteraard) moeite had met kiezen met wie ze mee zou rijden.

Blijkbaar was vader boos op moeder want hij vergat zijn dochter te troosten en wat had ik die taak graag overgenomen. Het enige wat ik kon doen was mijn Opkikkerparaplue  “per ongeluk” in de auto laten vallen om haar gedachten ergens anders op te laten richten. Uiteraard mocht ze deze houden en zag ik toen een klein lachje. Maar wat had ik haar graag de knuffel gegeven die papa of mama op dat moment niet konden opbrengen.


Een dag voor vaderdag waar ik mijn kinderen niet zou zien kwam dit hard binnen, met tranen tot gevolg. Niet voor mezelf maar er was weer dat besef dat zoveel kinderen en ouders elkaar moeten missen om wat voor reden dan ook. Wees blij en dankbaar met wat je gegeven is en koester dat….

zondag 21 mei 2017

En dan ben je thuis…..


4 Dagen actief geweest voor Stichting Opkikker, met als hoogtepunt het weekend (de Ambassadeursdagen)  met in totaal ca. 1200 gezinnen in Dierenpark Amersfoort. Vorig jaar na de Ambassadeursdagen in Duinrell heb ik mij voorgenomen niet meer direct en alleen naar huis te rijden, ik deed het toch…

Voor de mensen die Stichting Opkikker (www.opkikker.nl) niet kennen, deze stichting verzorgt jaarlijks voor vele duizenden gezinnen waarvan één of meerdere kinderen langdurig ziek zijn een dag om te vergeten. Vergeten dat je ziek bent, vergeten dat je kind zoveel ellende moet doorstaan, vergeten dat de toekomst soms onzeker is. Gewoon een dag net als andere gezinnen zijn, het klinkt zo makkelijk en gewoon.

Ik mocht het hele weekend het lasergamen begeleiden, om het kwartier een nieuwe groep van 20 kinderen en hun ouders. Geweldig om te doen en fijn om ook tijd te hebben om mensen aandacht te geven. Aandacht die zij zeker verdienen. Maar ook aandacht heeft zijn keerzijde, zeker als je diep van binnen een betrokken persoon bent. Je laat het niet altijd merken, en zeker niet aan de gezinnen, maar verhalen raken je. En natuurlijk probeer je de mensen een hart onder de riem te steken maar wat zeg je tegen ouders die hun kind zieker en zieker zien worden, tegen ouders die niet weten wat er met hun kind is, en soms tegen ouders die weten dat ze hun kind gaan overleven….

Zo’n weekend hakt erin, lichamelijk maar ook mentaal. We weten het allemaal, het leven is een lach en een traan….. Denk daar eens even over na.

Stemmingen wisselen elkaar af op zo’n dag. Gezinnen die je al vaker hebt gezien vertellen je over de ontwikkelingen, helaas te vaak negatief. Zo’n moment wordt afgelost door een situatie met een moeder die je spontaan knuffelt omdat je je best doet een misser van een ander op te lossen. En die nog blijer is als je kunt vertellen dat het is gelukt.

Herinneringen aan situaties van vorig jaar die je in de ochtend met je collega’s kunt delen en waarbij je de tranen en herkenning in elkaars ogen ziet. En dan een gezin die je naam noemt terwijl je ze 5 jaar geleden voor het laatst gesproken of gezien hebt. En dan nog vluchtig ook.

Het moment dat je van pure vermoeidheid en overbelasting met pijn in je voeten vooruitstrompelt en een vader je met tranen in de ogen bedankt voor de mooie dag.

Het moment dat je moet toekijken dat een kind heel graag wil lasergamen maar dat niet kan omdat hij/zij een leven lang in de rolstoel moet doorbrengen. En een moeder je zo dankbaar aankijkt als je de rolstoel van haar dochter zo neerzet dat ze achter Piet Paulusma op TV te zien zal zijn.

Een regenbuitje bovenop al die mooie mensen (gelukkig niet te lang) wordt afgewisseld met een gesprek over je eigen achtergrond waarbij een moeder opmerkt dat je dit veel mooier vindt dan alles wat je in je werkende leven ooit bereikt hebt omdat ze de passie in je ogen en verhalen herkent.


Even heb ik zitten huilen in de auto (op een parkeerplaats) en nu ik hier thuis zit te tikken komen de traantjes weer. Maar niet alleen vanwege al die emotionele verhalen. Nee, vooral omdat ik dankbaar ben dat ik dit mag doen. En dat ik dit mag doen met zoveel andere vrijwilligers uit het hele land die stuk voor stuk hetzelfde denken als ik. En waarvan ik weet dat ze voor de gezinnen klaar staan maar ook voor mij mocht dat nodig zijn. Jullie weten wie jullie zijn en ik hou van jullie op mijn eigen manier toppers!

zondag 14 mei 2017

Eigen mening gevaarlijk?

Bloggen, hoe vaak moet je dat doen? Sommige mensen zeggen “Het kan nooit te vaak.”, anderen vinden het al gauw teveel….. Ik ben van mening dat je moet bloggen als je iets leuks of interessants te vertellen hebt.

Mijn probleem is dan direct dat ik dat altijd wel heb, dus keuzes maken………

Vandaag zag ik op FaceBook een bericht met een foto die in combinatie met de tekst oud zeer bij mij opriep. Of eigenlijk geen “oud zeer” maar langslepend zeer. Ik liet mij verleiden op de foto te reageren met uiteraard weer reacties hierop van anderen. Ik zal wel ouderwets zijn maar tegenwoordig schijnt het maatschappelijk geaccepteerd te zijn om een buitenechtelijke relatie te hebben. Althans, als ik zie hoeveel mensen het met hand en tand verdedigen krijg ik het benauwd. Eerst begin deze week weer een post over de Burgemeester van Almere, en dan een foto van vier dames waarvan ik zeker weet dat er drie van tijdens hun relatie ook nog een relatie hebben/hadden met een getrouwde man.

En dan gaat het spannend worden. Ik geef commentaar en ogenblikkelijk begint iemand te verdedigen met Bijbelteksten over mensen die zonder zonde zijn en het gooien van stenen. Volgens mij kan die tekst uitgelegd worden als geen eigen mening durven ventileren en je hoofd in het zand steken. Ik wil hiermee niemand beledigen, ik geef slechts aan hoe ik het zie. Blijkbaar zijn we verworden tot een maatschappij waar mensen bang zijn zaken te veroordelen om maar geen vriendjes of vriendinnetjes kwijt te raken. “Pleasen” noemen we dat ook wel. Het schijnt trouwens dat er cursussen bestaan om je daar vanaf te helpen. Hopelijk is de vervolgcursus iets waar men leert het leed wat met “Pleasen” is aangedaan goed te maken.

Waarom zijn mensen bang om hun mening te geven? Economische redenen? Sociale? Wat????? Ik ben van mening dat mensen zonder eigen mening zichzelf niet serieus mogen nemen. Meelopers noem ik dat. En als je te lang en te vaak met alle winden meewaait neemt niemand je meer serieus. Dan vindt men je aardig omdat je zo lief bent, maar niemand neemt je echt serieus.


Maar ik laat het hier maar even bij. Mijn mening is gegeven en ik word regelmatig als ik op weg ben naar Almere ingehaald door een auto gevuld met Karma. Komt allemaal wel goed dus.

zondag 23 april 2017

(Goed) voorbeeld doet (goed) volgen....

Lekker dan als je zo’n bericht als dit bericht in de Almeerse media tegenkomt: http://www.omroepflevoland.nl/nieuws/146438/almere-fractievoorzitters-geinformeerd-over-priveleven-burgemeester

En het rare is dat dan veel van de mensen die hierop reageren het als een privézaak afdoen. Ik denk dat dat mensen zijn die nooit iets dergelijks hebben meegemaakt. Zoiets is NOOIT(!!!!) alleen maar iets van de betrokken persoon zelf.

Vreemdgaan, en vooral in deze mate waarin de burgemeester zeker niet uniek is, heeft altijd gevolgen voor meerdere personen. Je eigen gezin, je familie, maar ook je vrienden en zelfs je zakelijke relaties. Om over een eventuele partner van je slachtoffer maar niet te praten…. Met een dergelijke actie raak je mensen, vertrouwen verdwijnt; want met wie had je te maken? Waarom doet iemand dat, hoe kan iemand leven met leugens, met verraad, vertrouwen schenden, etc. Iemand waar je van houdt, iemand waar je tegenop kijkt, iemand waarmee je je leven deelt, iemand die je vertrouwt, iemand met wie je je diepste gevoelens deelt….. Die persoon is dus niet echt, niet betrouwbaar en het tegengestelde van wat je van haar/hem dacht.

Dat doet pijn, heel veel pijn! Het kan je leven kapot maken, je vertRouwen in mensen dusdanig beschadigen dat je nooit meer iemand durft te vertrouwen… En wat voor voorbeeld is dat?

Een burgemeester en een bekende ondernemer in Almere, zomaar twee mensen die meerdere relaties onderhouden en alom gerespecteerd werden. Die mensen als voorbeeld dienden en waar mensen op vertrouwden en dingen gunden. Je partner bedrieg je niet, je hebt voor iemand gekozen en als het niet meer gaat pak je je verantwoording en verdwijnt.

Maar ook de andere partij is natuurlijk niet onschuldig. De bovenstaande burgemeester en de ondernemer zijn natuurlijk wel twee personen die erop getraind zijn mensen om hun vinger te winden. Die woordkunstenaars zijn, politiek of anders, maar daar wel hun brood mee verdienen. Voor dergelijke mensen is manipuleren niet moeilijk. Maar manipuleren kun je herkennen en extra aandacht van een getrouwde man bij jou thuis of in een hotel is iets waar je ook bewust voor kiest. Alles is een keuze!


In bovenstaande gevallen vind ik echter dat je je verantwoording moet pakken en afscheid moet nemen. Je bent geen goed voorbeeld voor een stad, geen voorbeeld voor je leerlingen of anderen die je toespreekt. Ga weer terug naar Velsen of verhuis naar bijvoorbeeld Frankrijk. En ga eens praten met mensen die je kunnen vertellen hoeveel leed je veroorzaakt. En als je toch doorgaat met je ongewenste praktijken, bedenk dan dat Karma een bitch is….

vrijdag 14 april 2017

Waarom denken mensen zo snel dat ze specialist zijn?

Velen van jullie weten wat mij overkomen is afgelopen jaar, of beter wat mij door mijn ex en haar geliefde is aangedaan. Daar was ik enorm boos en gefrustreerd over en ik heb in bedekte termen op FB hierover bericht. Op geen enkele manier heb ik daarbij negatieve uitlatingen gedaan of iemands “goede naam” beschadigd. Dat men door de manier van reageren zichzelf heeft beschadigd mag mij niet aangerekend worden.
Dat laatste is nu ook door de rechter na een half jaar bevestigd. Kortom, ik ben in het gelijk gesteld en de eiser moet niet zeuren.

De grap is dat ik dit voorspeld heb. Ik heb aangegeven, zelfs in een PB naar de bedreigende gemachtigde dat dit bij voorbaat een verloren zaak was. “De grap” hoor ik jullie vragen? Ja, het was één grote grap. De bedreigende gemachtigde heeft twee jaar rechten gestudeerd en dacht d.m.v. dreigen een en ander op te kunnen lossen. Ik heb hem aangegeven dat hij aan dit verhaal zijn vingers niet zou moeten willen branden maar hij was “juridisch adviseur” dus zou het voor zijn schoonvader wel even oplossen. Daarnaast zag hij echt niet dat er gewoon simpelweg geen zaak was en je bij de rechter niet ongecontroleerde en ongefundeerde uitspraken moet doen. Voor de liefhebber: ik kan nog leuke berichten laten zien.

Waarbij ik kom bij de eigenlijke kern van dit blogje: Waarom denken mensen zo snel dat ze specialist zijn?

Ik ben van mening dat sommige beroepen meer beschermd zouden moeten zijn. Ik denk hierbij aan Juridisch adviseur, Coach en dergelijke. Door met slecht of niet-opgeleide “specialisten” in zee te gaan kan veel ellende nog erger worden gemaakt. Slecht advies heeft nog nooit iemand geholpen maar mensen in nood doen vaak geen onderzoek naar degene die hen gaat “helpen”.

Twee jaar rechtenstudie maakt je nog geen Juridisch adviseur, een schriftelijke cursus nog geen Coach…. Toch ken ik mensen die van zichzelf vinden dat ze dan wel capabel genoeg zijn. Kennen we niet allemaal die persoon die werkeloos werd en “omdat hij/zij de buurvrouw zo goed geholpen heeft toen ze in de problemen zat” coach is geworden?
Ik ken zelfs iemand die slechts een middag uitleg heeft gehad en zichzelf als Coach aanbiedt.

Vaak ook weten dat soort mensen zelf niet waar ze mee bezig zijn. Deze week gaan ze linksom en na het volgen van een middagje training de week erop rechtsom. Het weekend daarna gaan ze gezellig een aantal workshops volgen en met de opgedane kennis zie je ze opeens 5 verschillende kanten tegelijk op willen. En die gaan U helpen….

De grap is dat de mensen die hulp zoeken vaak niet weten wat ze willen en alles voor waarheid aannemen. “Die en die heeft mij zo goed geholpen, daar moet je heen….” Maar niet ieder probleem behoeft dezelfde oplossing…!
Mijn boodschap is dan ook: CONTROLEER! Ga niet te snel in zee met onbekenden maar controleer hun kennis en ervaring. Kijk welke cursus of opleiding men gevolgd heeft en wat de kwaliteit daarvan was. Kijk ook naar referenties en vraag daarnaar. Niet die op de website, 70% daarvan is fake.


En heb je een juridisch probleem, ga naar een advocaat. De schoonvader van onze rechtenstudent kan je dat inmiddels ook adviseren.