dinsdag 14 mei 2019

Emotionele tijden.....


Soms is het leven een emotionele rollercoaster en dat vind ik moeilijk. Mensen die mij kennen weten dat ik een gevoelig persoon ben al laat ik dat niet zien.

5 Mei 2019….
Na 9 mooie jaren heb ik besloten een andere rol in de Graffitiwereld te gaan vervullen. Helemaal loslaten zal niet gaan maar ik verdwijn wat meer naar de achtergrond. Om deze reden heb ik aan het einde van ons evenement op Bevrijdingsdag een aantal mensen die mij dierbaar zijn en waarmee ik heel veel mooie dingen heb mogen doen uitgenodigd voor een drankje.
Mensen die mij geholpen hebben het succes te realiseren wat wij wilden. Mensen waar ik mooie tijden mee heb gekend en die er ook voor mij waren als het wat minder ging. Mensen waar ik op kon bouwen en mij NOOIT in de steek hebben gelaten. Ik had wat emotie verwacht vanwege het afscheid maar op een andere manier….

Ik had niet gerekend op verhalen over hoe ik klaar stond voor anderen en er was als ze mij nodig hadden. Echt, ik wist niet wat ik hoorde! Geen moment heb ik beseft wat ik gedaan heb maar de tranen die we niet tegen konden houden zeiden genoeg. En de mooie collage van mooie momenten door foto’s in beeld gebracht maakte mij sprakeloos.

Ik hou van deze mensen en laat duidelijk zijn dat zij ook niet beseft hebben wat ze voor mij betekenden, betekenen en ook in de toekomst nog zullen betekenen.

7 Mei 2019…..
Een uitvaart van een veel te vroeg overleden man. 24 Jaar en een leven met een ziekte waar je niet van kan winnen. Een moeder die voor de 2e keer een kind verliest. Dan ga je relativeren. Het kwam voor mij erg dichtbij omdat mijn neef op ongeveer dezelfde leeftijd deze wereld verliet.
Deze man wilde zijn uitvaart in een bepaalt thema, dat snap ik omdat ik mij voor dat thema jarenlang heb ingezet. Wel jammer dat de mensen die dit thema moesten/mochten verzorgen er een promotiemoment van gemaakt hebben. Ook jammer dat zij niet de professionaliteit hadden om naar bepaalde aanwezigen werk en prive te kunnen scheiden. Dat maakte alles een stuk minder mooi.

En dan lig je ’s avonds in bed en komt het bericht dat een vrouw die ik kende ook vertrokken was op een leeftijd waarop mensen moeten genieten van het leven….

8 Mei 2019….
Er is een reactie op mijn klacht over leeftijdsdiscriminatie door het Dierenasiel Almere. Niet inhoudelijk, de voorzitter is immers een politicus, maar ontkenningen en beschuldigingen. Helaas is leeftijdsdiscriminatie in de Wet alleen geregeld voor arbeidssituaties. Men kan dus doen wat men wil op dat gebied. Moet ik dit accepteren? Natuurlijk maar ik hoef het er niet mee eens te zijn. Daarnaast is iedere Wet ooit begonnen met een probleemstelling, dus wie weet.
Natuurlijk kun je als politica een klacht niet over je kant laten gaan. Immers, politici weten wat goed is en daar mag je niets over zeggen. Die klagers moet je monddood maken. Dus dreig je met aangifte van feiten die er niet zijn. Uiteraard maak je daar de klager bang mee…. Jammer alleen dat mijn haren dan overeind gaan staan en alles in mij in opstand komt.
Maar wacht… ik wil eigenlijk wel een juridische procedure. Graag zelfs! Een uitgelezen kans om een aantal zaken te regelen: een zaadje planten voor een uitbreiding van het verbod op leeftijdsdiscriminatie, een aanpassing van het beleid van het Dierenasiel Almere en de gelegenheid de grootheidswaanzin van een politica aan te pakken. Ik mag haar geen “onze Jennie”meer noemen dus dat doe ik ook niet. Het is nu “jullie Jennie”…

8 en 9 Mei 2019…..
Ik mag gesprekken doen voor een Goed Doel. Onze stichting helpt dit Goede Doel even met wat mankracht uit de brand om een achterstand weg te werken. Die gesprekken zijn mooi maar roepen ook emoties op. Mensen vertellen je dan over hun leven, hoe zij leven en hoe hun situatie is. Ook vertellen zij hoe zij wat zij voor die stichting gaan doen zien. Soms moet je dan even slikken. Slikken omdat je ziet hoe mooi het leven kan zijn. Hoeveel mensen bereid zijn om hun steentje bij te dragen aan een betere maatschappij. Hoeveel mensen daarvoor bereid zijn te doen.

Een van die gesprekspartners had een mooie kreet: “Zij een lach geeft mij een lach…..”

En met die gedachte sluit ik af.

dinsdag 22 januari 2019

Hoe worden we belazerd.....


Vanmorgen gelezen op Omroep Flevoland: “Vanaf vandaag wordt het vlees van de Edelherten uit de Oostvaardersplassen verkocht”.

Mooi, laten we eens kijken waar dan en hoe. Via de site www.koopeenhert.nl kunt u 2 verschillende pakketten bestellen van vlees van de  EDELHERTEN UIT DE OOSTVAARDERSPLASSEN.

Maar, we klikken even door en ontdekken onderaan een pagina waarin deze pakketten worden aangeboden reviews. Dat is mooi en belangrijk ook. Wat denk je? Al ruim 2000 beoordelingen met een gemiddelde beoordeling van 4.8. Geweldig!!!!

Uh…. Wacht even, het vlees is vanaf vandaag te koop.
Uh…. Het vlees wordt gekoeld aangeleverd…. (Dus niet per email)
Uh…. Bestellen kan vanaf vandaag….. (Ik herhaal het nog maar even)
Uh…. 2000+ Beoordelingen?

OK, mijn IQ is misschien te hoog om dit te begrijpen of worden we toch belazerd?

Is dit misschien een sluikreclame voor een bedrijf dat Edelhertenvlees verkoopt en gebruik maakt van de mogelijkheid extra omzet te genereren via nieuwsitems? Waarom heeft Omroep Flevoland hier niet naar gekeken? Waarom werkt de Provincie hieraan mee?

Ik denk dat het iets met commercie te maken heeft.

maandag 21 januari 2019

Aankomende maandag ga ik mijn Tractorrijbewijs halen!


Ja, echt, ik ga het doen! Ik woon al ruim 6 jaar in Friesland en zie regelmatig hele mooie, hele grote tractoren rijden en dat lijkt me geweldig. Vaak rijden er jongens op van nog geen 16 (de leeftijd waarop je je tractorrijbewijs mag halen) in het donker, met een grote aanhanger en zonder verlichting. Ik heb me daarover verbaasd. Veel van die apparaten zijn groter dan de gemiddelde vrachtwagen en toch hoeven ze, ook op de openbare weg, niet eens een kenteken te hebben….

Denk daar eens over na. In de Randstad houden ouders hun hart al vast als kindlief scooterrijaspiraties heeft. En hier in Friesland gaan jongetjes van 14 met een “vrachtwagen” ’s avonds de weg op…..

Maar goed, ik kom dus vanmiddag op het Gemeentehuis in Balk.
Ter info: op maandag is de openingstijd 13.00 tot 16.oo uur, op andere dagen ook wel 3 uur per dag op wisselende tijden.
De dame achter de balie, ik zei: “DE dame achter de balie….” begroet mij vriendelijk.
Nog een stukje info: er zijn 4 balies en er is 1 dame. Dit overigens na een wachttijd van wel een minuut, ze moest nog even een papiertje opbergen van de vorige bezoeker.
We handelen de aanvraag af en ik vraag, lollig als ik ben, of ik omdat ik in Friesland woon nu ook mijn tractorrijbewijs krijg. Ze glimlacht en zegt: “Ja natuurlijk!”. Ik denk dat ik een Friezin met humor heb gevonden. Maar nee hoor, ze is serieus, ik krijg hem erbij. En dat zonder het spreekwoordelijke pakje boter te hoeven kopen.

En dan blijkt dat ik nog steeds geen echte Fries ben, ik heb geen klompen aan. Mijn klomp kan dus, omdat mijn klomp niet bestaat, niet breken. Ik kijk haar dus maar even aan alsof ik al het water in haar lichaam (het vrouwelijk lichaam bestaat per slot van rekening voor ongeveer 50% uit water) zie branden. Blijkt dat iedereen in Nederland met een geldig autorijbewijs sinds 2015 automatisch een tractorrijbewijs krijgt. En die ga ik dus aankomende maandag halen!

Mocht u dus binnenkort in Almere mij op een groene tractor zien rijden, dan heb ik deze even van Alfred Bekenkamp geleend voor een toerritje!

zaterdag 29 december 2018

Teleurstellingen horen bij het leven….


Daar geloof ik wel in, maar hoe ga je daar mee om? Ik zal ook dit jaar een aantal mensen teleurgesteld hebben, sommige ben ik me van bewust, anderen niet. Met die paar waar ik me van bewust ben ga ik het in 2019 goedmaken. Zij weten dat het komt doordat ik soms te druk ben en zijn niet boos, dat geluk heb ik dan wel weer. De mensen die ik onbewust heb teleurgesteld mogen mij dat laten weten, ik al daar dan zeker op reageren als het terecht is.

Er zijn helaas ook mensen die mij teleurgesteld hebben, dat voorkom je niet. Wat je wel kunt voorkomen is dat het je blijft raken. Ik ben sinds mijn burnout in 2003 wel zo dat ik het aangeef. Ik geef mensen vaak ook een kans het op te lossen, aan hen om dat belangrijk genoeg te vinden of niet. In 2018 zijn er 5 mensen geweest die mij teleurgesteld hebben. Teleurgesteld in de zin dat zij beloftes niet nagekomen zijn, mij gekwetst hebben, of op een andere manier mij behandeld hebben die ik niet verwacht had. Op een zo’n groot netwerk als ik heb valt dat aantal enorm mee, maar iedere teleurstelling is er voor mij eentje teveel.

Ik heb dan ook besloten deze 5 mensen uit mijn leven te bannen. Die keuze doet mij goed, geeft mij rust. In 2019 zal ik dus beginnen met een kleiner netwerk. Ik neem niet meer de moeite deze mensen in te lichten, ze zien vanzelf wel dat berichten op FaceBook hen niet meer bereiken. Het zal hen verbazen, of niet, maar het is wat het is.

Voor alle anderen: Ik ben en blijf blij met jullie vriendschap en liefde en wens jullie wat jullie nodig hebben. Maak van 2019 een groot feest, ben ik ook van plan!

zondag 30 september 2018

Hoe werkt dat nou?


Ergens, diep in mijn netwerk, zit iemand die mij weleens berichtjes toestuurt die mij prikkelen. Vanmorgen kreeg ik er weer eentje die over iemand die het haar missie heeft gemaakt lichtheid te brengen in andermans leven en die persoon te leren vertrouwen op zijn/haar zachte kant.

Dat zweverige heb ik helemaal niets mee zoals iedereen die mij kent weet. Ik probeer mij weleens te verplaatsen in zo’n persoon maar dat is soms wat moeilijk als je die persoon goed kent. Ik ben ook iemand die vindt dat je moet uitstralen en je moet gedragen naar hetgeen je anderen probeert te leren. Dat betekent bijvoorbeeld dat een sportman niet moet roken en dat een fotograaf ook de vakantiekiekjes in orde moet hebben.

Dat laatste schort er bij mensen helaas nog weleens aan. Daarmee doe je afbreuk aan jezelf en neem IK je in elk geval niet meer serieus. Zo geeft een persoon in haar mij toegezonden Facebookbericht aan dat zij zichzelf “open en eerlijk”vindt. Ik heb, bij die persoon, moeite mijn lachen in te houden en wordt daar ook een beetje boos van. Ik zou mij er niet (meer) druk om moeten maken maar weer dat zij dat zeker niet is en maak me dan zorgen om anderen die weer beschadigd zullen worden. Zo ben ik nou eenmaal. Want dat ze beschadigd zullen worden is een feit, een gegeven dat in haar hele 57-jarige leven aanwezig is geweest en nog steeds is.

Ik baal af en toe zo van deze wereld en de mentaliteit die tegenwoordig blijkbaar heel normaal is. Mensen die zonder na te denken, en soms ook ernstig bewust, anderen pijn doen. Mensen die vriendschappen, relaties en andere banden kapot maken voor hun eigen gewin. Niet dankbaar zijn voor wat ze hebben en anderen voor hun doen. En daarbij niet beseffen dat zij anderen daarmee pijn doen. Of, nog erger, dat wel beseffen maar egoïstisch zijn. En hoe rijm je dat met het idee dat het je missie is lichtheid te brengen in andermans leven en die persoon te leren vertrouwen op zijn/haar zachte kant?