zaterdag 18 oktober 2025

Losers, droeftoeters, minkukels en zielige 65+ers

De LOSERS (inderdaad met hoofdletters) van Extinction Rebellion hebben het weer voor elkaar gekregen! Ditmaal het blokkeren van de Afsluitdijk om hun zielige leventje een beetje invulling te geven. In hun ogen dan hè, in de mijne blijven het minkukels!!!!

 

De demonstratie was aangekondigd, waarom waren er dan maar ca. 20 agenten aanwezig? Als je van tevoren weet dat er twee bussen onderweg zijn dan weet je al dat je het met zo weinig agenten niet gaat redden tegen getrainde terroristen. Besef dat demonstreren hun vakgebied is en zij wekelijks, soms meerdere dagen, kennis opdoen. En hoewel ik alle respect heb voor de aanwezige agenten besef ik ook dat deze mannen/vrouwen zeer weinig met dit soort acties te maken hebben. Hoe goed je opleiding ook is, oefening baart kunst en helaas/gelukkig beheersen veel politiemedewerkers deze kunst nog niet.

 

Ik ben dit jaar 65 geworden. Ik heb mij nooit geschaamd voor mijn generatie, ben er zelfs trots op dat ik een Gen-X man ben. Maar wat een loser van dezelfde leeftijd was er bij die demonstranten….. Mijn generatie is opgevoed met respect (zeker voor bijv. leraren en politie) en daar zijn we trots op. We konden ook niet anders want als je iets fout had gedaan was het enige wat je kon hopen dat je geen corrigerende optater van een van je ouders kreeg. En met een beetje pech waren er twee ouders die allebei wel even wilden corrigeren.

En dan staat er tussen de losers een OPPERLOSER die niet luistert naar de politie en zich als een klein kind verstopt achter de kreet “Ik ben 65!!”. Ik kreeg direct last van plaatsvervangende schaamte kan ik u melden. Gedraag je naar je leeftijd en wees blij dat de agenten de opdracht hadden geen geweld te gebruiken. Vroeger gaf je ook geen grote bek. Flikker op, ga biljarten bij het buurthuis!

 

En er liep nog zo’n kansloos figuur die zich verstopt achter iemand in een rolstoel. Ga daar niet mee op de snelweg lopen! Hoe zielig kan je zijn? (En dan heb ik over de begeleider, niet over de man in de rolstoel).

 

Jammer dat de Blokkeerfriezen er niet waren. Acht jaar geleden alweer maar wat was ik toen trots dat ik in Friesland woonde! Ik heb gedoneerd om te helpen in de rechtszaken. Of die man die vorige week in het Havengebied Rotterdam met zijn giertank de weg vrijmaakte. Dat zijn de mensen die het verschil maken in Nederland, niet die droeftoeters van XR en andere enge clubjes. We moeten terug naar de 70er jaren……..


woensdag 12 februari 2025

Nog 4 weken.....

 

Nog precies 4 weken en dan ben ik 65 jaar oud. Vijfenzestig (!) was vroeger een leeftijd waar je naar toe leefde. Simpelweg omdat dat het einde van je werkzame leven betekende, je ging dan met pensioen. Later bedacht men het pre-pensioen en de VUT en mogelijk nog andere regelingen die ik niet meegekregen heb omdat het mij simpelweg niet interesseerde.

 En daarna begon de ellende. Vanwege de bevolkingsgroei en het gegeven dat mensen ouder werden was AOW en pensioen niet meer betaalbaar. We moeten langer door….. Is dat erg? Nee, als je gezond bent kan dat best en uiteraard heb je je ingedekt voor als je, in mijn geval, op je 67e met pensioen gaat. Helaas, mijn generatie heeft altijd het idee gehad dat we voor onszelf pensioenpremie etc. betaalden en niet voor anderen. Ons werd verteld dat we een goed pensioen zouden krijgen dus bijverzekeren was niet nodig. Tot het moment dat het wel nodig bleek en het voor mijn generatie eigenlijk niet betaalbaar was om extra pensioen op te bouwen. En met “extra” bedoel ik in dit geval een aanvulling die nodig is om normaal te kunnen blijven leven.

 De toekomst is altijd onzeker. Ik weet dus niet of ik over twee jaar en vier weken van mijn oude dag mag gaan genieten. Ben ik er dan nog wel en kan ik dan wel genieten? Is er dan voldoende geld om boodschappen te doen? De huur en andere vaste lasten te betalen? Kan ik mijn huisdieren dan nog onderhouden of moeten die noodgedwongen bij een ander gaan wonen?

 Ik weet het allemaal niet en ik maak me daar nu eigenlijk nog niet druk om. Maar de tijd dat ik dat moet gaan doen komt wel steeds dichterbij en de zorgeloze “oude dag” bestaat niet meer.

We gaan het zien..........

woensdag 11 december 2024

Feestdagen 2024…..

 

Feestdagen 2024…..

 

Nog even en dan is het weer Kerstmis en daarna de onvermijdelijke jaarwisseling. Voor degene die geen zin heeft verder te lezen: Alvast fijne dagen en een gelukkig 2025.

 

Lees je wel verder? Fijn, dan heb je dus belangstelling voor mij. Al bijna mijn hele leven weet ik mij omringd door lieve mensen waar ik van hou. Van iedereen hou ik op de manier die bij onze relatie past en andersom zal dit zeker ook zo zijn. Soms komen er mensen bij en soms vallen er mensen weg. Mensen die erbij komen moet je soms aan wennen maar als ze blijven leer je hun waarde kennen en daar geniet ik van. Mensen die wegvallen…. Tsja, fysiek zijn ze er vaak niet meer. Sommige omdat ze toch niet bleken te zijn wie je dacht dat ze waren, anderen omdat ze uit deze wereld vertrokken zijn.

 

Die laatste categorie heb je vaak de meeste pijn van. Maar, ze zijn wel in je leven geweest! Vaak op een hele waardevolle manier. Een manier die je niet altijd gevoeld hebt zoals je het na hun vertrek voelt. Dat gemis voel je soms niet direct, soms komt het na een lange tijd. En waarom weet je niet. Het kan een herinnering zijn, het kan een plotseling geluid of een geur zijn die je laat breken. Dat gebeurde mij in de laatste weken van dit jaar maar het is goed….

 

2024 heeft mij veel mooie dingen gebracht en daar ben ik dankbaar voor. Vooral qua gezondheid heb ik een enorme winst geboekt al ging dat met vallen en opstaan. Zo ben ik op het moment dat ik dit aan het schrijven ben al 16 kilo gewicht kwijt. Ter vergelijking: een grote zak hondenvoer die ik niet meer mee hoef te slepen. En wat denk je? Dat scheelt ook voor mijn voet die nooit meer hetzelfde zal zijn maar me nu wel toestaat verder en makkelijker te lopen!

 

2024 was ook een jaar waarin ik meegeleefd en meegenoten hen van gebeurtenissen in het leven van anderen. Het heeft mij laten zien hoeveel anderen voor mij betekenen en wat ik voor anderen beteken. Fijn om mee te mogen genieten van hun positieve ervaringen en aan de andere kant ook fijn om hen tot steun te kunnen zijn zoals zij dat ook voor mij zijn.

 

Lang verhaal kort: 2024 was zeker geen verkeerd jaar! Dus voor al jullie doorlezers heb ik maar één wens:

 

Hou 2024 als basis aan en maak de jaren die komen nog mooier! Fijne feestdagen.

donderdag 28 november 2024

 


Een jaar geleden dat mijn moeder (Bep) vrijwillig vertrok naar voor haar hopelijk betere oorden. Het deed pijn maar was beter, dat besefte ik zeker. Maar toch deed het enorm veel verdriet en dat verdriet bleef. Vorig jaar voelde het als een bevrijding. Bevrijding van de pijn voor haar en voor mij een bevrijding dat ik mijn moeder niet meer hoefde te zien lijden. Tot haar laatste adem mocht ik haar steunen en haar hand vasthouden. Wat een dappere en bijzondere vrouw….

 

Tijdens een van de laatste gesprekken voordat ik haar naar het ziekenhuis bracht gaf ze aan nog een paar wensen te hebben. Ze wilde nog een dagje met mij op stap, nog een keertje bij mij in Bakhuizen zijn en nog een keer naar McDonalds. Helaas heeft ze dat in leven niet kunnen doen.

 

De afgelopen dagen heb ik haar wensen toch met haar uit kunnen voeren al zal ze daar zelf niets van gezien hebben. Een urn heeft helaas geen ramen. Ze heeft een paar dagen hier op de schoorsteen gestaan en we zijn samen naar McDonalds geweest waar ze even op tafel mee heeft mogen genieten. Vandaag zijn we samen op stap geweest.

 

Bep is door mij vandaag te water gelaten in een biologisch afbreekbare urn op een plek die voor haar altijd dierbaar is geweest en waar ze eigenlijk uitgestrooid wilde worden maar daar was het de plek niet naar. Samen met een hele goede vriendin heb ik haar weggebracht en zachtjes weg zien drijven. Een mooi en waardig afscheid waar we gelukkig ook hebben kunnen lachen. Wat hindernissen moeten nemen om de plek te bereiken en haar helaas ook een stukje moeten “gooien” maar daar zou ze zelf ook om hebben gelachen. Dat de  rozen die mijn vriendin voor haar had meegebracht in een sloot i.p.v. het meer terecht kwamen maakt niet uit. De rode ballonnen gingen de goede kant op. Op de heen- en terugweg hebben we genoten van een pakje sinassnippers, haar favoriete snoepje. Een mooi gebaar van een andere vriendin. Raar dat je zelf niet aan dat soort dingen denkt….

 

Tegenover de bevrijding van een jaar geleden stond vandaag een mooi afscheid en afsluiting. Hoewel ik enorm opzie tegen de komende feestdagen zal ze in gedachte bij mijn zijn en altijd blijven.

Martin Gijzemijter heeft dat mooi verwoord in het volgende gedicht:

 

De herinneringen aan ons leven,

Alles wat wij hebben gedaan,

Hebben mij een plek gegeven,

Om in mijn hart naartoe te gaan

 

Dag lieve Bep……..

vrijdag 15 december 2023

Einde 2023

 

Fijne feestdagen…. Ga ik die hebben? Ja, die ga ik hebben!

 

Daar gaan we weer: bijna Kerst en feestdagenperiode. Dit jaar zal het anders zijn dan andere jaren. Zoals jullie weten is mijn moeder op 28 november 2023 overleden en de dag na de crematie werd ik aan mijn voet geopereerd.

Heeft dit mij depressief gemaakt? Nee, in beide gevallen had ik een positief gevoel na een negatieve periode. Raar, absoluut. Over het eerste, het wegvallen van mijn moeder, ik was er blij mee. Niet in de geest van het gemis, dat blijft, maar het feit dat zij er niet meer is geeft mij rust. Rust omdat ik haar enorm heb zien lijden wat nu voorbij is. Rust omdat zij niet meer mee hoeft te maken dat zij afhankelijk is van mensen die te beroerd waren om haar de aandacht te geven die zij verdiende. Rust omdat zij niet meer bang hoeft te zijn voor de “verzorgenden” die de betekenis van het woord empathie niet kennen. Overigens ook niet weten wat “menselijkheid” is en liever discussiëren over een boek dan een 88-jarige vrouw te willen opfrissen in haar laatste uren. Nog sterker, eten, drinken, verzorging, die dingen gaven ze haar niet meer sinds de avond voor haar euthanasie. Mensen die mij kennen weten dat daar het laatste woord nog niet over gesproken is.

 

Al met al heeft mijn moeder een mooi leven gehad al had ze bepaalde mensen liever vaker gezien dan de twee keer per jaar dat ze bereid waren een reis van anderhalf uur te ondernemen. En wat was ze moedig en zichzelf tot de laatste minuut…. Op haar laatste pyjama heb ik laten drukken: “Ik ben Beppie, begin maar vast te rennen…” Dat zegt alles. Ik wens haar veel plezier daarboven met de mensen die ze hier beneden mistte.

 

Ook ben ik blij met de operatie die ik gehad heb. Na twee jaar 24/7 pijn door een behandeling door een podotherapeut die niet opgeleid was voor de door haar uitgevoerde handeling lijkt een pijnvrije voet in het verschiet te liggen. Nog 8 weken rustig aan en dan hoop ik weer de oude te zijn.

 

Het mooie van deze twee periodes is dat ik weer zag hoeveel mooie mensen ik om mij heen heb. Hoeveel mensen bereid zijn om iets voor je te doen. En ja, ik weet dat ik niet voldoende aangegeven heb waar ik hulp bij kon gebruiken. (Men zegt dat ik eigenwijs ben….) Maar wat ben ik blij met hen. Een belletje, een app-je, een onverwacht bezoek, de arm om mijn schouder, de o-zo-nodige knuffel, wat een rijk gevoel. Het laat mij ook beseffen dat ik niet alleen ben. 

 

Voor al deze dingen wil ik jullie bedanken, mooie feestdagen wensen en zeggen: 2024 wordt ons jaar!