En dan ben je thuis…..

4 Dagen actief geweest voor Stichting Opkikker, met als hoogtepunt het weekend (de Ambassadeursdagen)  met in totaal ca. 1200 gezinnen in Dierenpark Amersfoort. Vorig jaar na de Ambassadeursdagen in Duinrell heb ik mij voorgenomen niet meer direct en alleen naar huis te rijden, ik deed het toch…

Voor de mensen die Stichting Opkikker (www.opkikker.nl) niet kennen, deze stichting verzorgt jaarlijks voor vele duizenden gezinnen waarvan één of meerdere kinderen langdurig ziek zijn een dag om te vergeten. Vergeten dat je ziek bent, vergeten dat je kind zoveel ellende moet doorstaan, vergeten dat de toekomst soms onzeker is. Gewoon een dag net als andere gezinnen zijn, het klinkt zo makkelijk en gewoon.

Ik mocht het hele weekend het lasergamen begeleiden, om het kwartier een nieuwe groep van 20 kinderen en hun ouders. Geweldig om te doen en fijn om ook tijd te hebben om mensen aandacht te geven. Aandacht die zij zeker verdienen. Maar ook aandacht heeft zijn keerzijde, zeker als je diep van binnen een betrokken persoon bent. Je laat het niet altijd merken, en zeker niet aan de gezinnen, maar verhalen raken je. En natuurlijk probeer je de mensen een hart onder de riem te steken maar wat zeg je tegen ouders die hun kind zieker en zieker zien worden, tegen ouders die niet weten wat er met hun kind is, en soms tegen ouders die weten dat ze hun kind gaan overleven….

Zo’n weekend hakt erin, lichamelijk maar ook mentaal. We weten het allemaal, het leven is een lach en een traan….. Denk daar eens even over na.

Stemmingen wisselen elkaar af op zo’n dag. Gezinnen die je al vaker hebt gezien vertellen je over de ontwikkelingen, helaas te vaak negatief. Zo’n moment wordt afgelost door een situatie met een moeder die je spontaan knuffelt omdat je je best doet een misser van een ander op te lossen. En die nog blijer is als je kunt vertellen dat het is gelukt.

Herinneringen aan situaties van vorig jaar die je in de ochtend met je collega’s kunt delen en waarbij je de tranen en herkenning in elkaars ogen ziet. En dan een gezin die je naam noemt terwijl je ze 5 jaar geleden voor het laatst gesproken of gezien hebt. En dan nog vluchtig ook.

Het moment dat je van pure vermoeidheid en overbelasting met pijn in je voeten vooruitstrompelt en een vader je met tranen in de ogen bedankt voor de mooie dag.

Het moment dat je moet toekijken dat een kind heel graag wil lasergamen maar dat niet kan omdat hij/zij een leven lang in de rolstoel moet doorbrengen. En een moeder je zo dankbaar aankijkt als je de rolstoel van haar dochter zo neerzet dat ze achter Piet Paulusma op TV te zien zal zijn.

Een regenbuitje bovenop al die mooie mensen (gelukkig niet te lang) wordt afgewisseld met een gesprek over je eigen achtergrond waarbij een moeder opmerkt dat je dit veel mooier vindt dan alles wat je in je werkende leven ooit bereikt hebt omdat ze de passie in je ogen en verhalen herkent.

Even heb ik zitten huilen in de auto (op een parkeerplaats) en nu ik hier thuis zit te tikken komen de traantjes weer. Maar niet alleen vanwege al die emotionele verhalen. Nee, vooral omdat ik dankbaar ben dat ik dit mag doen. En dat ik dit mag doen met zoveel andere vrijwilligers uit het hele land die stuk voor stuk hetzelfde denken als ik. En waarvan ik weet dat ze voor de gezinnen klaar staan maar ook voor mij mocht dat nodig zijn. Jullie weten wie jullie zijn en ik hou van jullie op mijn eigen manier toppers!