zaterdag 22 juli 2017

Anouk

Ik heb niet snel bewondering voor iemand, dan moet je echt wel laten zien dat je iets in je mars hebt wil je mijn bewondering verdienen. Iemand die ik bewonder en waardeer is Anouk, een vrouw die hard werkt, zich inzet voor anderen en haar bedrijf maar tussendoor altijd tijd vindt voor een goed gesprek. Anouk zorgt goed voor haar lichaam, sport en is veel met gezondheid en goede voeding bezig. Iemand die zeker in mijn Top 10 van mooie mensen staat.

Sinds vannacht is Anouk niet meer de enige Anouk waar ik bewondering voor heb. In mijn dorp woont ook een Anouk, tot vandaag had ik haar echter nog nooit ontmoet ook al woon ik hier ruim 3 jaar. Eigenlijk heb ik haar ook niet ontmoet, alleen gezien. Deze Anouk doet aan topsport, ze heeft mijn bewondering verdiend door de manier waarop ze traint. Anouk traint namelijk ’s nachts en dat doet ze heel fanatiek. Ik heb het idee dat ze traint voor een hardloopwedstrijd op hoog niveau gezien haar inzet.

Anouk wordt getraind door een jongeman van een jaar of 19. Ook voor hem heb ik bewondering, andere mensen van zijn leeftijd gaan zaterdagnacht stappen, hij klimt op zijn fiets en begeleidt Anouk bij het trainen. En dat doet hij fanatiek! Aan zijn stem kun je ook horen als het minder goed gaat, hij moedigt Anouk aan door veelvuldig haar naam te roepen en soms gaat het niet goed. Dan geeft hij strafopdrachten tussendoor als “Anouk stop!” of “Anouk zit!”….

Ze trainen bij ons in de straat, logisch want ik woon aan een van de langste straten van het dorp. Anouk rent dan de straat op en neer en de trainer fietst er achteraan en dat gaat hard! Irritant is wel dat zijn fiets piept maar dat nemen we maar voor lief. Vannacht hebben ze zeker 2 uur samen getraind. Leuk detail is dat publiek dat terugkwam van het stappen Anouk ook aanmoedigde, dat moet haar goed gedaan hebben want ik zag haar tempo versnellen.

Om 3 uur zijn ze begonnen, eerst nog met een trainingsmaatje met wit haar en zijn/haar begeleider maar die heb ik na een kwartier niet meer gezien. Om 5 uur ben ik verder gaan slapen want toen was ik het zat. Ik hoop dat Anouk en haar begeleider toen ook naar huis zijn gegaan, de begeleider was het ook al een tijdje zat geloof ik.


Mocht ik Anouk deze week tegenkomen dan zal ik haar aaien en zeggen dat ze braaf is. Haar trainer zal ik prijzen voor zijn inzet, zelden heb ik iemand zo lang achter zijn Berner Senner aan zien jagen. Hopelijk hebben ze samen na afloop een bak water en een biertje gedronken.

vrijdag 7 juli 2017

Underestimate me, that’ll be fun……

Deze tekst heb ik pas op een T-shirt laten drukken. Niet alleen omdat de tekst grappig is, ook omdat deze bij mij past.

In het verleden heb ik in blogberichten al eens duidelijk aangegeven voor de mensen die mij niet goed kennen hoe dingen bij mij werken. Onder welke afspraken ik mijn leven heb ingericht en waar ik absoluut niet tegen kan. Ook is het heel duidelijk dat je, als je bij mij iets verschrikkelijk verkeerd doet, best een tweede kans krijgt. Geen derde, vierde, etc. zoals sommige mensen wel doen, na twee keer moet je echt wel heel dom zijn om weer dezelfde fout te maken.

Jullie weten dat mijn ex D.B. mij tijdens onze relatie bedrogen heeft met de Almeerse Opperspreekstalmeester die ik in het verleden wel gekscherend de Rattenkoning heb genoemd. De rechter heeft inmiddels bepaald dat deze persoon niet moet zeuren over dat ik hypothetische uitspraken doe en hem bij de uitspraak in het ongelijk gesteld. Wat mij betreft had het daarbij kunnen blijven ware het niet dat het collectief rond deze man en mijn ex het ongelijk niet kan verkroppen.

Daar gaat dus je tweede kans en voel ik mij aan mijzelf verplicht te staan voor alles waar ik in geloof.

Tot mijn grote verbazing ontving ik na bijna 15 maanden van de genoemde ex, in Almere ook bekend als Voelgoedvrouw, een mailtje. De wonden waren net een beetje geheeld maar blijkbaar werd het tijd om vanuit het collectief weer een actie te doen. In deze mail, en de daarna verschenen filmpjes op FaceBook werd verteld dat ze een artikel had gelezen waardoor ze begreep waarom ze dat gedaan had. Geen excuses, geen spijt, nee: ze kan het nu voor zichzelf goedpraten.

In deze mail werd ook nog expliciet aangegeven dat ze begreep dat er wonden opengereten zouden worden. Maar daar werd verder niets mee gedaan.

Ik begrijp dus dat er mensen zijn die een goed gevoel krijgen als ze een onderbouwing van hun verachtelijke en maatschappelijk niet geaccepteerde acties vinden. Deze mensen vinden dan dat zij het recht hebben na te trappen en oude wonden open te rijten. Hierbij nog even wat extra zout in deze wonden gooiend in het traject.

Dan krijgt je vertrouwen in de mensheid nog een extra deuk. Dat je goedheid op deze manier beloond wordt….

Wat ik misdaan heb? Niets, helemaal niets.

Wat ik goed gedaan heb? Onderstaande:
·         Voor 2 kamers en een appartement de verhuizingen, schoonmaken en opknappen verzorgd.
·         Hulp bij de scheiding en alles daaromheen gegeven.
·         2x Per week naar Almere gereden om steun en hulp te bieden.
·         Een jaar lang maaltijden gekookt en ingevroren omdat er alleen een magnetron was.
·         3 Jaar lang zakelijk en Prive gecoached.
·         Een bedrijf gezond gemaakt en alles daaromheen geregeld.
·         Geholpen haar eigenwaarde te vinden en zichzelf te leren kennen.
Anderhalf jaar gewerkt aan het laten slagen van een LAT-relatie.


Om er later achter te komen dat de vrouw waar ik anderhalf jaar een LAT-relatie mee had en die ik al ruim 6 jaar dacht te kennen standaard op woensdagavond sexueel verwend werd door iemand die ik als een goede vriend zag.

zondag 18 juni 2017

En weer werd mijn hart gebroken…

Nee, niet op de manier die de titel van deze blog je laat veronderstellen. Ik wilde alleen jullie triggeren dit blog te lezen.

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik wat van mijn vrije tijd stop in Stichting Opkikker. Met heel veel vrijwilligers en relaties maken wij heel veel gezinnen een dagje blij en laten we ze vergeten dat een kind uit het gezin ziek is. Dat doen wij voornamelijk op De Eemhof waar we minimaal 1x per maand een flink aantal gezinnen een Opkikkerdag aanbieden met allerlei activiteiten.

Een van de mooiste momenten van de dag is het vertrek, althans voor ons. En dan niet in de zin dat we blij zijn dat de gezinnen vertrekken, voor ons kan een dag niet lang genoeg duren. Nee, omdat we dan allemaal blije gezichten zien en soms ook een traan op de voorbank…..

De gezinnen gaan door een grote menigte van alle vrijwilligers en relaties, zie bijvoorbeeld dit filmpje voor een idee hoe dat is: 


Wat ik het leukste vind is om de gezinnen die in de file staan te wachten voor dit afscheid nog even een goede reis te wensen. Ook zie je dan dat mensen graag nog even de gelegenheid willen hebben “iemand” te bedanken. Niet mij persoonlijk maar de vrijwilliger als vertegenwoordiger van Stichting Opkikker.

Soms zie je dan helaas ook leed bij vertrek en dat kan hard binnenkomen, zoals gisteren. Een van de laatste gezinnen vertrok in 2 auto’s, vader en dochter van een jaar of tien in de voorste en moeder in de achterste auto. Vader en dochter had ik al gesproken, moeder had ik niet verwacht dus die dame alleen vertelde ik dat deze uitgang alleen voor Opkikkergezinnen was.
Ze begon te huilen en vertelde dat ze wel bij de Opkikker hoorde maar niet meer bij het gezin. Dat ze het moeilijk vond om alleen door die menigte te moeten rijden….

Wat doe je dan, begrip tonen voor de persoonlijke ellende waar je het fijne niet van weet kun je niet. Begrip voor de tranen en haar tegenzin om zo te vertrekken wel. Ze wilde liever via een andere uitgang weg, dat snapte ik en heb ik voor haar geregeld. Ook bood ik haar aan het tegen vader en dochter te vertellen zodat ze haar tranen niet hoefden te zien. Dat waardeerde ze enorm.
Ik liep naar de bestuurderskant van de auto van vader en probeerde het hem discreet duidelijk te maken. Jammer, maar hij wilde weten waarom. Ik probeerde het in bedekte woorden duidelijk te maken maar hij vroeg maar door. Met als gevolg dat dochter ook begon te huilen. Van moeder had ik al begrepen dat dochter (uiteraard) moeite had met kiezen met wie ze mee zou rijden.

Blijkbaar was vader boos op moeder want hij vergat zijn dochter te troosten en wat had ik die taak graag overgenomen. Het enige wat ik kon doen was mijn Opkikkerparaplue  “per ongeluk” in de auto laten vallen om haar gedachten ergens anders op te laten richten. Uiteraard mocht ze deze houden en zag ik toen een klein lachje. Maar wat had ik haar graag de knuffel gegeven die papa of mama op dat moment niet konden opbrengen.


Een dag voor vaderdag waar ik mijn kinderen niet zou zien kwam dit hard binnen, met tranen tot gevolg. Niet voor mezelf maar er was weer dat besef dat zoveel kinderen en ouders elkaar moeten missen om wat voor reden dan ook. Wees blij en dankbaar met wat je gegeven is en koester dat….

zondag 21 mei 2017

En dan ben je thuis…..


4 Dagen actief geweest voor Stichting Opkikker, met als hoogtepunt het weekend (de Ambassadeursdagen)  met in totaal ca. 1200 gezinnen in Dierenpark Amersfoort. Vorig jaar na de Ambassadeursdagen in Duinrell heb ik mij voorgenomen niet meer direct en alleen naar huis te rijden, ik deed het toch…

Voor de mensen die Stichting Opkikker (www.opkikker.nl) niet kennen, deze stichting verzorgt jaarlijks voor vele duizenden gezinnen waarvan één of meerdere kinderen langdurig ziek zijn een dag om te vergeten. Vergeten dat je ziek bent, vergeten dat je kind zoveel ellende moet doorstaan, vergeten dat de toekomst soms onzeker is. Gewoon een dag net als andere gezinnen zijn, het klinkt zo makkelijk en gewoon.

Ik mocht het hele weekend het lasergamen begeleiden, om het kwartier een nieuwe groep van 20 kinderen en hun ouders. Geweldig om te doen en fijn om ook tijd te hebben om mensen aandacht te geven. Aandacht die zij zeker verdienen. Maar ook aandacht heeft zijn keerzijde, zeker als je diep van binnen een betrokken persoon bent. Je laat het niet altijd merken, en zeker niet aan de gezinnen, maar verhalen raken je. En natuurlijk probeer je de mensen een hart onder de riem te steken maar wat zeg je tegen ouders die hun kind zieker en zieker zien worden, tegen ouders die niet weten wat er met hun kind is, en soms tegen ouders die weten dat ze hun kind gaan overleven….

Zo’n weekend hakt erin, lichamelijk maar ook mentaal. We weten het allemaal, het leven is een lach en een traan….. Denk daar eens even over na.

Stemmingen wisselen elkaar af op zo’n dag. Gezinnen die je al vaker hebt gezien vertellen je over de ontwikkelingen, helaas te vaak negatief. Zo’n moment wordt afgelost door een situatie met een moeder die je spontaan knuffelt omdat je je best doet een misser van een ander op te lossen. En die nog blijer is als je kunt vertellen dat het is gelukt.

Herinneringen aan situaties van vorig jaar die je in de ochtend met je collega’s kunt delen en waarbij je de tranen en herkenning in elkaars ogen ziet. En dan een gezin die je naam noemt terwijl je ze 5 jaar geleden voor het laatst gesproken of gezien hebt. En dan nog vluchtig ook.

Het moment dat je van pure vermoeidheid en overbelasting met pijn in je voeten vooruitstrompelt en een vader je met tranen in de ogen bedankt voor de mooie dag.

Het moment dat je moet toekijken dat een kind heel graag wil lasergamen maar dat niet kan omdat hij/zij een leven lang in de rolstoel moet doorbrengen. En een moeder je zo dankbaar aankijkt als je de rolstoel van haar dochter zo neerzet dat ze achter Piet Paulusma op TV te zien zal zijn.

Een regenbuitje bovenop al die mooie mensen (gelukkig niet te lang) wordt afgewisseld met een gesprek over je eigen achtergrond waarbij een moeder opmerkt dat je dit veel mooier vindt dan alles wat je in je werkende leven ooit bereikt hebt omdat ze de passie in je ogen en verhalen herkent.


Even heb ik zitten huilen in de auto (op een parkeerplaats) en nu ik hier thuis zit te tikken komen de traantjes weer. Maar niet alleen vanwege al die emotionele verhalen. Nee, vooral omdat ik dankbaar ben dat ik dit mag doen. En dat ik dit mag doen met zoveel andere vrijwilligers uit het hele land die stuk voor stuk hetzelfde denken als ik. En waarvan ik weet dat ze voor de gezinnen klaar staan maar ook voor mij mocht dat nodig zijn. Jullie weten wie jullie zijn en ik hou van jullie op mijn eigen manier toppers!

zondag 14 mei 2017

Eigen mening gevaarlijk?

Bloggen, hoe vaak moet je dat doen? Sommige mensen zeggen “Het kan nooit te vaak.”, anderen vinden het al gauw teveel….. Ik ben van mening dat je moet bloggen als je iets leuks of interessants te vertellen hebt.

Mijn probleem is dan direct dat ik dat altijd wel heb, dus keuzes maken………

Vandaag zag ik op FaceBook een bericht met een foto die in combinatie met de tekst oud zeer bij mij opriep. Of eigenlijk geen “oud zeer” maar langslepend zeer. Ik liet mij verleiden op de foto te reageren met uiteraard weer reacties hierop van anderen. Ik zal wel ouderwets zijn maar tegenwoordig schijnt het maatschappelijk geaccepteerd te zijn om een buitenechtelijke relatie te hebben. Althans, als ik zie hoeveel mensen het met hand en tand verdedigen krijg ik het benauwd. Eerst begin deze week weer een post over de Burgemeester van Almere, en dan een foto van vier dames waarvan ik zeker weet dat er drie van tijdens hun relatie ook nog een relatie hebben/hadden met een getrouwde man.

En dan gaat het spannend worden. Ik geef commentaar en ogenblikkelijk begint iemand te verdedigen met Bijbelteksten over mensen die zonder zonde zijn en het gooien van stenen. Volgens mij kan die tekst uitgelegd worden als geen eigen mening durven ventileren en je hoofd in het zand steken. Ik wil hiermee niemand beledigen, ik geef slechts aan hoe ik het zie. Blijkbaar zijn we verworden tot een maatschappij waar mensen bang zijn zaken te veroordelen om maar geen vriendjes of vriendinnetjes kwijt te raken. “Pleasen” noemen we dat ook wel. Het schijnt trouwens dat er cursussen bestaan om je daar vanaf te helpen. Hopelijk is de vervolgcursus iets waar men leert het leed wat met “Pleasen” is aangedaan goed te maken.

Waarom zijn mensen bang om hun mening te geven? Economische redenen? Sociale? Wat????? Ik ben van mening dat mensen zonder eigen mening zichzelf niet serieus mogen nemen. Meelopers noem ik dat. En als je te lang en te vaak met alle winden meewaait neemt niemand je meer serieus. Dan vindt men je aardig omdat je zo lief bent, maar niemand neemt je echt serieus.


Maar ik laat het hier maar even bij. Mijn mening is gegeven en ik word regelmatig als ik op weg ben naar Almere ingehaald door een auto gevuld met Karma. Komt allemaal wel goed dus.